ของเล่นยุค 90 ที่หลายคนคิดถึง จากทามาก็อตจิถึงรถทามิย่า

ยุคที่ยังไม่มีสมาร์ตโฟน ของเล่นหลายชิ้นกลับทำให้เด็ก ๆ ใช้เวลากับเพื่อนมากกว่าที่คิด ทั้งเกมพกพา การ์ดสะสม รถแข่งประกอบเอง และของเล่นราคาย่อมเยาที่กลายเป็นภาพจำของวัยเรียน

ของเล่นยุค 90 สำหรับหลายคนไม่ได้เป็นแค่ของเล่นเก่า แต่เป็นภาพจำของช่วงเวลาที่ความสนุกเกิดขึ้นได้จากของชิ้นเล็ก ๆ ในกระเป๋านักเรียน หน้าโรงเรียน หรือสนามทรายข้างบ้าน

บางชิ้นต้องใช้ถ่าน บางชิ้นต้องประกอบเอง บางชิ้นเอาไว้เล่นแข่งกับเพื่อน และบางชิ้นแค่ถือไปโรงเรียนก็เหมือนมีเรื่องให้คุยกันทั้งวัน

เมื่อมองย้อนกลับไป ของเล่นยุคนั้นมีเสน่ห์ตรงที่อยู่กึ่งกลางระหว่างโลกแอนะล็อกกับดิจิทัล เด็กหลายคนเริ่มรู้จักเกมพกพา สัตว์เลี้ยงดิจิทัล การ์ดสะสม และของเล่นที่ต้องใช้ฝีมือ ไม่ใช่แค่กดเล่นคนเดียวแล้วจบ

ทามาก็อตจิ สัตว์เลี้ยงดิจิทัลที่ต้องคอยดูแล

หนึ่งในของเล่นที่หลายคนจำได้คือ ทามาก็อตจิ สัตว์เลี้ยงดิจิทัลขนาดเล็กที่ต้องคอยป้อนข้าว ดูแล และเก็บของเสียให้เป็นเวลา

ความสนุกของมันไม่ได้อยู่ที่กราฟิกสวยหรือระบบซับซ้อน แต่อยู่ที่ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างให้รับผิดชอบอยู่ในมือ เด็กบางคนพกติดกระเป๋าไปโรงเรียน คอยแอบเปิดดูระหว่างวัน เพราะถ้าลืมดูแล สัตว์เลี้ยงในเครื่องอาจไม่รอด

สำหรับยุคนั้น นี่คือของเล่นที่ทำให้คำว่า “ดิจิทัล” เข้าใกล้ชีวิตเด็กมากขึ้นแบบเรียบง่ายมาก

เกมบอยและเกมกด ความสนุกที่มากับถ่าน AA

ฝั่งเกมพกพา Game Boy คือหนึ่งในภาพจำสำคัญของเด็กยุค 90 โดยเฉพาะคนที่เคยเล่นเกมอย่างโปเกมอนหรือเตตริสผ่านจอขนาดเล็ก การพกถ่านสำรองเป็นเรื่องปกติ เพราะความสนุกอาจหยุดกลางคันได้ทันทีถ้าแบตหมด

ข้าง ๆ กันยังมี เกมกดตึก หรือเกมกดเตตริส เครื่องเล็ก ๆ ราคาย่อมเยากว่า แต่แพร่หลายมาก เสียงดนตรีและปุ่มกดยาง ๆ กลายเป็นเอกลักษณ์ที่หลายคนยังจำได้แม้เวลาผ่านไปนาน

ของเล่นกลุ่มนี้ทำให้เด็กยุคนั้นเริ่มคุ้นกับเกมพกพา ก่อนที่โทรศัพท์มือถือและสมาร์ตโฟนจะกลายเป็นอุปกรณ์หลักในชีวิตประจำวัน

รถทามิย่า สนามแข่ง และการโมดิฟายแบบเด็กยุคนั้น

ถ้าพูดถึงของเล่นที่ไม่ได้จบแค่การซื้อมาเล่น รถทามิย่า มักถูกนึกถึงเป็นลำดับต้น ๆ เด็กหลายคนซื้อชุดมาประกอบเอง เปลี่ยนมอเตอร์ เปลี่ยนถ่าน แต่งล้อ แล้วนำไปวิ่งแข่งในสนามราง

เสน่ห์ของรถทามิย่าอยู่ตรงการได้ลองผิดลองถูก รถคันหนึ่งอาจเร็วขึ้น ช้าลง หรือหลุดโค้งได้เพราะการปรับแต่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้การเล่นไม่ได้มีแค่การแข่ง แต่มีช่วงเวลาของการนั่งประกอบ นั่งแก้ และลุ้นผลในสนามจริง

ของเล่นแบบนี้ทำให้เด็กได้คุยกันเรื่องเทคนิคแบบง่าย ๆ ทั้งเรื่องถ่าน มอเตอร์ น้ำหนักรถ และความนิ่งเวลาเข้าโค้ง

โยโย่ เบย์เบลด และของเล่นที่ต้องมีจังหวะมือ

อีกกลุ่มที่สร้างสีสันในโรงเรียนคือของเล่นที่ต้องใช้ทักษะมือ เช่น โยโย่ ที่หลายคนรู้จักจากกระแสการ์ตูนและการโชว์ท่าต่าง ๆ ใครทำท่า Walk the Dog หรือ Around the World ได้ มักกลายเป็นคนที่เพื่อนมุงดูได้ไม่ยาก

ต่อมาของเล่นอย่าง เบย์เบลด ก็ทำให้ภาพของลูกข่างเปลี่ยนไปจากของเล่นพื้นบ้าน กลายเป็นลูกข่างแนวใหม่ที่มีอุปกรณ์ชาร์จและจังหวะการปล่อยให้หมุนชนกันในสนามหรือภาชนะที่ใช้เล่น

ของเล่นสองแบบนี้มีจุดร่วมคือไม่ได้ดูสนุกแค่ตอนเล่นเอง แต่สนุกตอนมีคนดู มีคู่แข่ง และมีจังหวะลุ้นร่วมกัน

การ์ดยูกิ การ์ดดราก้อนบอล และเหรียญโปเกมอน

ยุค 90 ยังเป็นยุคที่ของสะสมหลายอย่างมีพื้นที่ในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็น การ์ดยูกิ ที่เน้นการ์ดเกมและการวางแผน การ์ดดราก้อนบอล ที่เด็กหลายคนสะสมจากตัวละครและค่าพลัง ไปจนถึง เหรียญโปเกมอน หรือ Tazo ที่มักได้จากขนมแล้วนำมาเล่นแข่งกัน

ของเล่นกลุ่มนี้ไม่ได้มีคุณค่าแค่ตัวชิ้นงาน แต่มีเรื่องของการแลกเปลี่ยน การสะสม และการเล่นกับเพื่อน บางใบ บางเหรียญ อาจกลายเป็นของที่เด็กทั้งห้องอยากได้ แม้ผู้ใหญ่ในบ้านอาจมองว่าเป็นแค่ของแถมจากขนม

ความทรงจำแบบนี้ทำให้ของเล่นยุค 90 มีรายละเอียดทางสังคมเล็ก ๆ อยู่ในตัว เพราะมันเกี่ยวกับเพื่อน ห้องเรียน การแลกของ และกติกาที่เด็กตั้งกันเอง

ตุ๊กตากระดาษ ลูกแก้ว และตัวดูด ของเล่นเรียบง่ายที่อยู่ได้นาน

นอกจากของเล่นที่มากับกระแสการ์ตูนหรือเกม ยังมีของเล่นเรียบง่ายที่พบได้บ่อย เช่น ตุ๊กตากระดาษ ที่มาพร้อมชุดกระดาษหลายแบบ เด็ก ๆ ใช้พับแง่งกระดาษเพื่อเปลี่ยนชุดให้ตัวละคร

ส่วน ลูกแก้ว เป็นของเล่นกลางแจ้งที่อยู่คู่พื้นดิน สนามทราย และวงเล่นของเด็กผู้ชายจำนวนมาก ขณะที่ ตัวดูด หรือของเล่นยางรูปสัตว์ตัวเล็ก ๆ ก็มีความสนุกจากการนำไปแช่น้ำแล้วรอดูมันขยายตัว

ของเล่นเหล่านี้อาจไม่ได้มีเทคโนโลยีซับซ้อน แต่มีเสน่ห์ตรงความง่าย ราคาเข้าถึงได้ และเล่นซ้ำได้หลายแบบตามจินตนาการของเด็กแต่ละกลุ่ม

เมื่อย้อนดูรายชื่อของเล่นเหล่านี้ จะเห็นว่าความสนุกของเด็กยุค 90 ไม่ได้อยู่ที่ของชิ้นไหนล้ำที่สุด แต่อยู่ที่ของเล่นแต่ละชิ้นพาเด็กไปเจอเพื่อน เจอสนามแข่ง เจอวงสะสม หรือเจอเรื่องคุยหลังเลิกเรียน

หลายชิ้นอาจหายไปจากชีวิตประจำวันแล้ว แต่แค่ได้ยินชื่อทามาก็อตจิ เกมบอย รถทามิย่า โยโย่ หรือการ์ดยูกิ ก็เพียงพอให้หลายคนจำช่วงเวลาที่ของเล่นเล็ก ๆ เคยทำให้วันธรรมดาสนุกขึ้นได้ทันที

• ของเล่นยุค 90 มีทั้งเกมพกพา ของสะสม ของเล่นประกอบเอง และของเล่นกลางแจ้ง
• ทามาก็อตจิ เกมบอย เกมกด และรถทามิย่า เป็นภาพจำสำคัญของเด็กยุคนั้น
• การ์ดสะสม เหรียญโปเกมอน และของเล่นแลกเปลี่ยน ทำให้การเล่นเชื่อมกับสังคมเพื่อนในโรงเรียน
• ของเล่นเรียบง่ายอย่างลูกแก้ว ตุ๊กตากระดาษ และตัวดูด ยังเป็นความทรงจำที่หลายคนจำได้
• จุดเด่นของของเล่นยุค 90 คือความสนุกที่เกิดจากการเล่นร่วมกันมากกว่าการเล่นคนเดียว

เกมบอย (Game Boy): เครื่องเล่นเกมพกพาสุดคลาสสิก จอขาวดำ (ต่อมามีจอสี) เล่นเกมโปเกมอนหรือเตตริสกันจนตาแฉะ แถมยังต้องคอยพกถ่าน AA สำรองไว้เพียบ

เกมกดตึก / เกมกดเตตริส: เครื่องเกมพกพาราคาย่อมเยาที่มีเกมตัวต่อให้เลือกเล่นเป็นร้อยเป็นพันในเครื่องเดียว เสียงดนตรีเป็นเอกลักษณ์มาก

รถทามิย่า (Tamiya):  ได้แรงบันดาลใจจากการ์ตูนเรื่อง Let's & Go เด็กยุคนั้นต้องซื้อมาประกอบเอง โมดิฟายมอเตอร์เปลี่ยนถ่านให้แรงที่สุด แล้วไปวิ่งในสนามรางสีเทา

ลูกดิ่งโยโย่ (Yoyo):  ฮิตมากจากกระแสการ์ตูน Super Yo-Yo ใครทำท่า "Walk the Dog" หรือ "Around the World" ได้นี่คือเท่สุดๆ ในโรงเรียน

เบย์เบลด (Beyblade):  ลูกข่างสายพันธุ์ใหม่ที่ต้องใช้ที่ชาร์จแล้วดึงสายให้หมุนชนกันในกระทะ

การ์ดยูกิ (Yu-Gi-Oh!): การ์ดเกมวางแผนที่ฮิตถล่มทลาย

การ์ดสะสมดราก้อนบอล:  ที่มีพลังโจมตีอยู่หลังการ์ด เอามาเล่นตบแปะกินการ์ดเพื่อน

เหรียญโปเกมอน (Tazo):  เหรียญพลาสติกหรือเหล็กที่แถมมาจากขนมแคมปัสหรือโดโซะ เอามาตั้งซ้อนกันแล้วขว้างใส่ ใครทำล้มก็ได้ไป

ตุ๊กตากระดาษ: ของเล่นยอดฮิตของเด็กผู้หญิง ที่มีตัวการ์ตูนผู้หญิงมาพร้อมกับชุดแฟชั่นกระดาษหลายๆ ชุด คอยพับแง่งกระดาษเพื่อเปลี่ยนชุด

ดีดลูกแก้ว:  กิจกรรมกลางแจ้งสุดฮิตบนพื้นทราย

ตัวดูด: ของเล่นยางรูปสัตว์เล็กๆ ที่ซื้อมาแล้วต้องเอาไปแช่น้ำให้น้องตัวพองใหญ่ขึ้น