ฮาเร็มรัก นายบำเรอ องค์หญิงซานอิน

เรื่องจริงจากพงศาวดารจีนยุคราชวงศ์ซ่งใต้ (Song of the Southern Dynasties) ของ "องค์หญิงหลิวฉู่ยวี่" (Liu Chuyu) หรือองค์หญิงซานอิน หญิงสาวที่สวยที่สุดในแผ่นดิน แต่หัวใจขับเคลื่อนด้วยความใคร่ และความไม่รู้จักพอ

หลิวฉู่ยวี่ (องค์หญิงซานอิน-องค์หญิงไคว่จี้ ในภายหลัง) เป็นธิดาคนโตของจักรพรรดิเซียวหวู่ และมเหสีหวัง เซียนหยวน ในรัชสมัยของพระบิดา พระองค์ทรงแต่งตั้งเธอเป็นองค์หญิงซานอิน และอภิเษกสมรสกับเหอจี้ บุตรชายของเหอเหยียน ขุนนางของพระองค์ เหอจี้เป็นหนุ่มรูปงาม หน้าตาดี กิริยามารยาทเรียบร้อย แต่องค์หญิงซานอินกับเหอจี้ ไม่มีทายาทด้วยกัน

จักรพรรดิเซียวหวู่

หลังจากจักรพรรดิเซียวหวู่ พระบิดาของนางสิ้นพระชนม์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 464 พระอนุชาแท้ๆ ของนางคือ หลิวจื่อเย่ ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ (นามว่าจักรพรรดิเฉียนเฟย) นางเป็นหนึ่งในผู้ที่มักรับใช้พระองค์เมื่อเสด็จเยือนสถานที่ต่างๆ นอกพระราชวัง ในโอกาสหนึ่ง นางได้ตรัสกับจักรพรรดิเฉียนเฟยว่า ถึงแม้เพศของเราจะต่างกัน แต่เราเกิดจากพ่อคนเดียวกัน อย่างไรก็ตาม พระองค์มีผู้หญิงมากกว่า 10,000 คนในวังของพระองค์ ในขณะที่ฉันมีสามีเพียงคนเดียว ซึ่งไม่ยุติธรรมเลย

องค์หญิงซานอิน - สมุดภาพสาวงามร้อยลีลา โดย หม่าตั๋ย 1886-1937 พิมพ์โดย the World Book Co., Ltd ปี 1928

จักรพรรดิเฉียนเฟย 

จักรพรรดิเฉียนเฟยจึงพระราชทาน "ชายบำเรอ" รูปงามให้เธอทันที 30 คน เพื่อเป็นการตอบแทน และเพื่อประดับบารมีรัก  โดยเรียกพวกเขาว่า เมี่ยนโช่ว นับจากนั้นเป็นต้นมา คำว่า เมี่ยนโช่ว จึงกลายเป็นคำที่ใช้เรียก ชายบำเรอ หรือ ชู้รักของสตรีสูงศักดิ์ และพระองค์ยังทรงพระราชทานบรรดาศักดิ์อันสูงส่ง คือ องค์หญิงไคว่จี้ แก่พระนาง ซึ่งมีสิทธิ์ได้กินส่วยภาษีถึง 2,000 ครัวเรือน และมีศักดิ์ศรีเทียบเท่ากับ อ๋องที่เป็นผู้ชาย มีกองกำลังทหารราชวัลลภที่พกดาบหลวงโบราณ รวม 20 นาย และกองดุริยางค์ส่วนตัวให้เดินตามแห่นางไปทุกที่

องค์หญิงซานอิน จากผลงานศตวรรษที่ 18 เรื่อง “บทกวีภาพสาวงามร้อยนางฉบับใหม่”  โดยเหยียนซีย่วน เป็นภาพพิมพ์ แกะไม้จากภาพวาดของหวังฮุ่ย ปี 1750

อย่างไรก็ตามองค์หญิงซานอิน ก็ยังไม่พอใจ ความรักและตัณหาที่ไม่สิ้นสุดทำให้นางเริ่มบ้าอำนาจและหันไปหลงรัก "อาเขย" ของตัวเอง ซึ่งเป็นขุนนางใจซื่อสัตย์ เป็นข้าราชการระดับกลางของจักรพรรดิเฉียนเฟย ชื่อ ชูหยวน เธอจึงขอให้จักรพรรดิเฉียนเฟยยกชูหยวนให้เป็นคนรักของเธอ จักรพรรดิเฉียนเฟยทรงยินยอม ชูหยวนได้รับคำสั่งให้ปรนนิบัติเธอเป็นเวลามากกว่า 10 วัน และเธอก็ยั่วยวนเขาตลอดช่วงเวลานั้น แต่ชูหยวนปฏิเสธที่จะมีสัมพันธ์ทางเพศกับเธอ เมื่อเขาปฏิเสธความรัก นางจึงจำใจต้องปล่อยเขาไป

ชูหยวน 

ความไม่รู้จักพอ และกดขี่ผู้คน จักรพรรดิเฉียนเฟยขึ้นชื่อว่าเป็นฮ่องเต้ทรราชที่โรคจิตและโหดเหี้ยมมาก (มีข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับองค์หญิงซานอินด้วย) เขาชอบสั่งประหารขุนนาง สั่งให้พวกนางสนมแก้ผ้าวิ่งไล่จับกันในสวน ใครไม่ทำจะถูกฆ่าทิ้ง จนกระทั่งเกิดการรัฐประหารในวังหลวง คืนวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 466 ขณะที่จักรพรรดิเฉียนเฟยกำลังทำพิธีไล่ผีที่ห้องโถงหูหลิน ข้าราชบริพารฝ่ายในที่ทนความบ้าคลั่งไม่ไหว นำโดยหัวหน้ามหาดเล็กผู้ดูแลฉลองพระองค์ชื่อ "โช่วจี้จือ" ได้ร่วมมือกับ "หลิวอวี่" เจ้าชายแห่งเซียงตง (เสด็จอาของพระองค์) บุกเข้าไปลอบสังหาร และแทงพระองค์จนสิ้นใจคากองเลือดด้วยวัยเพียง 17 ปีเท่านั้น ซึ่งก่อนนั้นด้วยความโรคจิตและระแวงกลัวโดนแย่งบัลลังก์ จักรพรรดิเฉียนเฟยเคยจับ "อา" คนนี้ขังคุก ขุดหลุมโคลน บังคับให้แก้ผ้า แล้วล้อเลียนอาแท้ๆ ของตัวเองว่าเป็น "อ๋องหมู" เพราะหลิวอวี่เป็นคนอ้วนมาก แถมยังเกือบจะสั่งฆ่าผ่าเอาตับไตไส้พุงมาทำอาหารด้วย

เมื่อเสด็จอา "หลิวอวี่" ได้ยึดอำนาจและเตรียมขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ (ฮ่องเต้หมิง-ซ่งหมิงตี้) สิ่งแรกที่เขาทำคือการเคลียสายเลือดทรราชออกไป โดยออกราชโองการในนามของพระนางลู่ฮุย หนานไทเฮา ประณามองค์หญิงซานอินอย่างรุนแรงในข้อหา มีพฤติกรรมสำส่อนทางเพศ ไร้ยางอาย ทำลายจารีตประเพณีของราชวงศ์อย่างร้ายแรง จากการมีฮาเร็มชายบำเรอ 30 คน และประณามหลิวจื่อชาง น้องชายแท้ๆ อีกคนขององค์หญิงซานอิน ในข้อหาใช้ความรุนแรง บ้าอำนาจและโหดร้าย เสด็จอาหลิวอวี่ ได้ส่งมอบ "ชื่อสื่อ" หรือการพระราชทานความตาย โดยการส่งเหล้าผสมยาพิษ บังคับให้องค์หญิงซานอินปลิดชีวิตตัวเองลงในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 466 ในวัยเพียงประมาณ 20 กว่าปี ไปพร้อมกับน้องชาย หลิวจื่อชาง

องค์หญิงซานอิน

ส่วน โช่วจี้จือ มือสังหารฮ่องเต้ ก็ได้รับบำเหน็จรางวัลให้เป็น อิงเฉิงโหว กินเมืองพันหลังคาเรือน (แต่ภายหลังเขามีความโลภ กินสินบน โหดร้าย ฮ่องเต้หมิงทรงระแวงเลยสั่งปลด เนรเทศไปเย่ว์โจว สุดท้ายหลบหนี แล้วโดนฆ่าในปี 471)