อาหารไทยที่กำลังสูญหาย

ประเทศไทยมีวัฒนธรรมอาหารที่สืบทอดมาอย่างยาวนาน แต่ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ความเร่งรีบ วัตถุดิบที่หาได้ยากขึ้น และขั้นตอนการทำที่สลับซับซ้อนประณีต ทำให้อาหารไทยโบราณหลายชนิดเริ่มหากินได้ยาก และเสี่ยงที่จะสูญหายไปตามกาลเวลา
อาหารไทยโบราณรสเลิศที่ปัจจุบันแทบจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ

แกงรัญจวน

แกงโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 จุดเด่นคือการนำน้ำพริกกะปิมาปรุงเป็นน้ำแกง ใส่เนื้อสัตว์และใบโหระพา รสชาติมีความซับซ้อน ทั้งเปรี้ยว เค็ม เผ็ด และหอมกะปิ สาเหตุที่เริ่มหายไปเนื่องจากคนรุ่นใหม่ไม่ค่อยนิยมตำน้ำพริกกะปิไว้ติดบ้าน และการปรุงให้รสชาติกลมกล่อมลงตัวนั้นต้องอาศัยความชำนาญสูง

แสร้งว่า

อาหารชาววังที่มีลักษณะคล้ายพล่า ใช้กุ้งที่ย่างหรือลวกจนสุกพอดี คลุกเคล้ากับเครื่องสมุนไพรอย่างตะไคร้ ขิงอ่อน ใบมะกรูด หอมแดง และผิวส้มซ่า เมนูนี้เริ่มเลือนหายเพราะวิธีทำต้องอาศัยฝีมือการหั่นซอยเครื่องสมุนไพรให้ละเอียดเสมอกัน และส้มซ่าซึ่งเป็นวัตถุดิบชูโรงรสเปรี้ยวอมหวานและกลิ่นหอมเฉพาะตัวนั้น ปัจจุบันหากยากและมีราคาสูง

ต้มจิ๋ว

แกงน้ำใสโบราณที่มีสรรพคุณเป็นยา รสชาติเปรี้ยวเค็มเผ็ดร้อนจากพริกขี้หนูและใบกะเพรา จุดเด่นคือการใส่แต่งรสด้วยน้ำมะขามเปียกและมีมันเทศต้มจนนุ่มเพื่อตัดรสชาติ ปัจจุบันเมนูนี้ถูกแทนที่ด้วยต้มยำหรือต้มแซ่บ ทำให้หาทานได้ยากยิ่งขึ้น

ขนมบุลันดั้นเมฆ

ขนมนึ่งสีฟ้าจากดอกอัญชัน ตรงกลางหยอดไข่แดงเปรียบเสมือนดวงจันทร์อยู่กลางท้องฟ้า | ขั้นตอนการนึ่งต้องแม่นยำเรื่องเวลา เพื่อให้ขนมเซ็ตตัวเป็นหลุมพอดีที่จะหยอดตัวหน้าสังขญาไข่แดง 

ขนมทองเอกกระจุก  เสน่ห์จันทน์

ขนมมงคลตระกูลทอง เนื้อเนียน หอมกลิ่นอบควันเทียน ตกแต่งรูปร่างอย่างวิจิตร ต้องใช้เวลาเคี่ยวนานบนเตา รวมถึงต้องใช้ศิลปะและความอดทนสูงในการปั้น คลึง และจับจีบ 

ขนมเกสรลำเจียก

ขนมที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวผสมน้ำลอยดอกไม้ ร่อนบนกระทะร้อนให้เป็นแผ่นแล้วม้วนสอดไส้หน้ากระฉีก ต้องใช้ความชำนาญสูงมากในการร่อนแป้งให้เป็นละอองตาข่ายบางๆ โดยไม่ให้แป้งขาดหรือหนาจนเกินไป 
การหายไปของอาหารเหล่านี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติที่แปรเปลี่ยน แต่หมายถึงการสูญหายของภูมิปัญญาในการใช้วัตถุดิบท้องถิ่น และศาสตร์แห่งความอดทนประณีตของคนรุ่นก่อนที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์