8 อาชีพโบราณของไทยที่หายไปตามกาลเวลา

คนลากรถเจ๊ก

ในสมัยรัชกาลที่ 5 ถึงรัชกาลที่ 6 รถลากถือเป็นการเดินทางหลักในกรุงเทพฯ คนงานต้องใช้แรงกายวิ่งลากผู้โดยสารไปตามถนน แต่สุดท้ายก็หายไปเมื่อมีรถสามล้อถีบ รถเมล์ และรถยนต์เข้ามาแทนที่
ควาญคุมขบวนเกวียนหรือนายฮ้อย
อดีตการค้าขายข้ามจังหวัดต้องพึ่งขบวนเกวียน นายฮ้อยจะเป็นผู้นำกลุ่มเดินทางรอนแรมเป็นเดือนๆ เพื่อพาสัตว์เลี้ยงหรือของป่าไปขายในเมืองหลวง อาชีพนี้หมดความจำเป็นลงเมื่อมีระบบรถไฟและถนนหลวง

คนจุดโคมตามถนน
ยุคที่ยังไม่มีไฟฟ้า ถนนในกรุงเทพฯ ต้องใช้โคมแก๊สหรือโคมน้ำมัน ช่วงเย็นจะมีเจ้าหน้าที่เดินแบกบันไดคอยจุดโคมไฟทีละเสาและเดินดับในตอนเช้าตรู่ ก่อนจะหายไปเมื่อระบบไฟฟ้าเข้าถึง

คนหาบน้ำขาย
เมื่อก่อนที่ยังไม่มีน้ำประปา บ้านที่ไม่มีบ่อน้ำต้องซื้อน้ำจากคนหาบน้ำ ที่จะไปตักน้ำจากแม่น้ำลำคลองมาแกว่งสารส้มให้ใส แล้วหาบมาส่งให้ถึงตุ่มที่บ้าน

คนตีกลองบอกเวลา
ทำหน้าที่ประจำอยู่ตามหอกลองของเมือง คอยตีกลองขนาดใหญ่เพื่อบอกเวลา บอกยาม หรือตีเตือนภัยต่าง ๆ เช่น ไฟไหม้ หรือข้าศึกบุก อาชีพนี้หายไปเมื่อผู้คนเริ่มมีนาฬิกาพกและมีวิทยุกระจายเสียง

คนพากย์หนังเงียบ
ยุคแรกของภาพยนตร์ยังไม่มีเสียงในฟิล์ม นักพากย์จึงต้องทำหน้าที่บรรยายเรื่องราวและสวมบทบาททำเสียงสด ๆ อยู่ข้างจอ รวมถึงทำเสียงเอฟเฟกต์เองทั้งหมด ต่อมาเทคโนโลยีพัฒนาเป็นหนังพูด อาชีพนี้จึงย้ายไปอยู่ในห้องอัดแทน

คนเขียนใบตองอ่อน
ในยุคโบราณที่กระดาษยังเป็นของหายาก การส่งข่าวสารสั้น ๆ หรือจดหมายในท้องถิ่นจะใช้เหล็กจารเขียนลงบนใบตองอ่อนตากแห้งหรือใบลาน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกระดาษ ปากกา และระบบไปรษณีย์

ช่างบัดกรีหม้อ
สมัยก่อนเครื่องครัวมีราคาแพงมากเมื่อเทียบกับค่าครองชีพ เวลาหม้อหรือกระทะทะลุชาวบ้านจะไม่ทิ้ง แต่จะรอช่างบัดกรีที่เดินถือเตาถ่านและแท่งตะกั่วมาปะรูรั่วให้ถึงบ้าน ปัจจุบันหายไปเพราะเครื่องครัวราคาถูกลง การซื้อใหม่คุ้มค่ากว่าการซ่อม

คนรับจ้างลับมีดแบบสะพายแท่นหิน
ช่างจะสะพายแท่นหินลับมีดที่ทำจากไม้เดินไปตามตรอกซอกซอย พร้อมส่งเสียงสัญญาณบอกคนในชุมชนให้นำมีดหรือกรรไกรมาลับ ปัจจุบันเปลี่ยนรูปแบบไปเป็นรถเร่ติดเครื่องลับอัตโนมัติ หรือชาวบ้านซื้ออุปกรณ์มาลับเองที่บ้าน