1 จังหวัดที่คนหนีออกมากที่สุดในไทย

1 จังหวัดที่คนหนีออกมากที่สุดในไทย          ค่านิยมเดิม ๆ มักจะมองว่า "ขอนแก่น" คือเมืองหลวงของภาคอีสานที่เป็นศูนย์กลางทุกด้าน แต่ในความเป็นจริง ยอดสะท้อนทางสถิติและงานวิจัยกลับพบว่า ขอนแก่นเป็นหนึ่งในหัวเมืองใหญ่ที่มีคนย้ายออก (Net Migration ลบ) สูงมาก ปรากฏการณ์นี้เกิดจากช่องว่างที่เรียกว่า "เมืองโตแต่เศรษฐกิจท้องถิ่นไม่โตตาม" ซึ่งสรุปสาเหตุสำคัญได้เป็น 3 ข้อหลัก ๆ ดังนี้

1. โครงสร้างงานไม่รองรับ "มนุษย์เงินเดือน" และคนรุ่นใหม่ขอนแก่นเป็นศูนย์กลางการศึกษา (เช่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น) และศูนย์กลางการแพทย์ แต่โครงสร้างอุตสาหกรรมในจังหวัดไม่ได้เป็นแหล่งจ้างงานขนาดใหญ่เหมือนภาคกลางหรือภาคตะวันออกเรียนจบแต่ไม่มีงาน: ในแต่ละปีมีนักศึกษาจบใหม่ในขอนแก่นหลายหมื่นคน แต่ตำแหน่งงานรองรับในพื้นที่ส่วนใหญ่จำกัดอยู่แค่ กลุ่มข้าราชการ/รัฐวิสาหกรรม, บุคลากรทางการแพทย์, และธุรกิจค้าปลีกดั้งเดิมไม่มีนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่: ขอนแก่นไม่มีนิคมอุตสาหกรรมแอนิเมชัน เทคโนโลยี หรือโรงงานผลิตชิ้นส่วนมูลค่าสูงเหมือนแถบชลบุรี ระยอง หรืออยุธยา ทำให้คนสายวิศวกรรม เทคโนโลยี หรือสายการผลิต ต้องย้ายออกทันทีที่เรียนจบ

2. ค่าแรงต่ำ สวนทางกับ "ค่าครองชีพ" ที่พุ่งสูงนี่คือปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของขอนแก่น ค่าครองชีพและราคาอสังหาริมทรัพย์ในเขตเมืองขอนแก่นถูกปั่นให้สูงขึ้นเทียบเท่าปริมณฑลของกรุงเทพฯ จากการลงทุนคอนโดมิเนียมและห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

 รายได้เฉลี่ยต่ำ: ค่าแรงขั้นต่ำและฐานเงินเดือนสตาร์ทของบริษัทเอกชนท้องถิ่นในขอนแก่นยังค่อนข้างต่ำ (เด็กจบใหม่จำนวนมากได้เงินเดือนเริ่มต้นหมื่นต้น ๆ)

 สมการชีวิตไม่ลงตัว: เมื่อเทียบค่าแรงในพื้นที่กับค่าหอพัก ค่าเดินทาง และค่าอาหารที่สูงลิ่ว คนรุ่นใหม่จึงมองว่า "ถ้าต้องจ่ายค่าครองชีพแพงขนาดนี้ สู้ย้ายไปทำงานกรุงเทพฯ หรือชลบุรีที่ได้ฐานเงินเดือนสูงกว่าและมีโอการเติบโตมากกว่าดีกว่า"

3. การเติบโตแบบ "กระจุกตัว" และขนส่งสาธารณะที่ไม่เอื้ออำนวยแม้ขอนแก่นจะพยายามผลักดันโครงการ Smart City หรือระบบรถไฟฟ้ารางเบา (LRT) แต่ในความเป็นจริง การพัฒนายังกระจุกตัวอยู่แค่บนถนนมิตรภาพและรอบมหาวิทยาลัยขอนแก่นเท่านั้น

 การเดินทางในชีวิตประจำวันยังต้องพึ่งพารถส่วนตัวเป็นหลัก หากไม่มีรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์ การใช้ชีวิตและการทำงานจะลำบากและมีต้นทุนแฝงสูงมาก

 พื้นที่รอบนอกอารยธรรมเมืองยังคงเป็นภาคการเกษตร (ทำนา ทำไร่อ้อย) ซึ่งเผชิญกับปัญหาภัยแล้งและราคาพืชผลตกต่ำเรื่อยมา ทำให้แรงงานภาคเกษตรกรรมเลือกที่จะละทิ้งถิ่นฐานเพื่อเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมในจังหวัดอื่น