ซีอุย จาก “มนุษย์กินคน” สู่คดีที่สังคมไทยกลับมาตั้งคำถาม

ชื่อของซีอุยเคยถูกจดจำในฐานะ “มนุษย์กินคน” มานานหลายสิบปี ก่อนที่ป้ายดังกล่าวจะถูกถอดออก และร่างที่เคยจัดแสดงในศิริราชถูกนำไปฌาปนกิจอย่างเป็นทางการ

ชื่อ “ซีอุย” เคยเป็นหนึ่งในภาพจำที่คนไทยหลายรุ่นได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ทั้งจากข่าวเก่า เรื่องเล่า ภาพยนตร์ และพิพิธภัณฑ์นิติเวช แต่หลายปีที่ผ่านมา ชื่อนี้กลับถูกพูดถึงในอีกด้านหนึ่ง เมื่อสังคมเริ่มตั้งคำถามกับคำว่า “มนุษย์กินคน” ที่ติดอยู่กับเขามานานกว่า 60 ปี

ซีอุย หรือที่หลายแหล่งระบุชื่อว่า ซีอุย แซ่อึ้ง เป็นชาวจีนที่เข้ามาอยู่ในประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาทำงานรับจ้างหลายพื้นที่ ก่อนถูกจับกุมในปี 2501 จากคดีฆาตกรรมเด็กที่จังหวัดระยอง

ข้อมูลจากรายงานข่าวย้อนหลังระบุว่า เขาถูกดำเนินคดีและถูกตัดสินประหารชีวิตในเวลาต่อมา โดยศาลมีคำพิพากษาให้ประหารชีวิต และเขาถูกยิงเป้าเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2502 รายละเอียดบางส่วนของคดีในยุคนั้นถูกเล่าต่อกันมาผ่านคำสารภาพ ข่าวหนังสือพิมพ์ และบันทึกที่เกี่ยวข้อง แต่หลายประเด็นยังถูกตั้งคำถามในเวลาต่อมา โดยเฉพาะเรื่องคำสารภาพและข้อกล่าวหาเกี่ยวกับการกินอวัยวะเด็ก

สิ่งที่ทำให้ชื่อซีอุยอยู่ในความทรงจำของสังคมไทยยาวนาน ไม่ได้จบเพียงคดีอาญา หลังการประหาร ร่างของเขาถูกส่งให้โรงพยาบาลศิริราชเพื่อการศึกษา และต่อมาถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ โดยมีป้ายที่ระบุถึงภาพจำว่า “มนุษย์กินคน”

สำหรับคนจำนวนมากในอดีต ซีอุยจึงไม่ได้เป็นเพียงชื่อในแฟ้มคดี แต่กลายเป็นตัวละครในเรื่องเล่าขู่เด็ก เป็นภาพจำของฆาตกรต่อเนื่อง และเป็นร่างจริงที่ผู้คนไปเห็นในตู้กระจกของพิพิธภัณฑ์ศิริราช

แต่เมื่อเวลาผ่านไป รายละเอียดของคดีเริ่มถูกนำกลับมาตรวจสอบในมุมที่รอบคอบขึ้น รายงานจากสื่อต่างประเทศและสื่อไทยหลายแห่งระบุว่า มีข้อสงสัยเกี่ยวกับกระบวนการสอบสวนในยุคนั้น รวมถึงประเด็นที่ว่าซีอุยเป็นแรงงานต่างชาติ พูดภาษาไทยได้น้อย และต้องใช้ล่ามระหว่างการสอบสวน ข้อมูลเหล่านี้ทำให้การเล่าเรื่องซีอุยในยุคหลังเปลี่ยนจากเรื่องเล่าแนวสยองขวัญ มาเป็นคำถามเรื่องหลักฐาน กระบวนการยุติธรรม และการตีตราบุคคลหลังความตาย

ในปี 2562 พิพิธภัณฑ์ศิริราชถอดป้าย “มนุษย์กินคน” ออกจากการจัดแสดง หลังมีกระแสเรียกร้องให้คืนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์แก่ซีอุย รายงานของไทยพีบีเอสระบุว่า หลังการถอดป้ายดังกล่าว ข้อมูลที่เหลือเน้นไปที่ข้อมูลด้านนิติวิทยาศาสตร์มากขึ้น ขณะที่รายงานอีกแหล่งระบุว่า ศิริราชได้ปรับถ้อยคำป้ายให้เหลือเพียงข้อมูลเกี่ยวกับผู้ถูกประหารชีวิตจากคดีฆ่าผู้อื่น

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี 2563 เมื่อร่างของซีอุยถูกส่งต่อจากโรงพยาบาลศิริราชให้กรมราชทัณฑ์ เพื่อนำไปประกอบพิธีฌาปนกิจที่วัดบางแพรกใต้ จังหวัดนนทบุรี หลังยุติการศึกษาและการจัดแสดงร่างภายในพิพิธภัณฑ์มานานกว่า 60 ปี

วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 ร่างของซีอุยถูกเผาอย่างเป็นทางการ รายงานจาก Associated Press ที่เผยแพร่ผ่าน Los Angeles Times ระบุว่า การฌาปนกิจครั้งนั้นเกิดขึ้นหลังจากมีการรณรงค์ออนไลน์ให้ยุติการติดป้ายเขาในฐานะมนุษย์กินคน และให้เขาได้รับพิธีศพตามสมควร

สิ่งที่ยืนยันได้จากข้อมูลปัจจุบันคือ ซีอุยเคยถูกตัดสินประหารชีวิตในคดีฆาตกรรมเด็ก ร่างของเขาเคยถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ศิริราช และภายหลังมีการถอดป้าย “มนุษย์กินคน” ก่อนนำร่างไปฌาปนกิจ

ส่วนข้อกล่าวหาเรื่อง “กินคน” และรายละเอียดคำสารภาพในยุคนั้น ยังเป็นส่วนที่ต้องใช้ภาษาระมัดระวัง เพราะแหล่งข่าวหลายแห่งระบุว่ามีข้อสงสัยเกี่ยวกับความเป็นธรรมของกระบวนการสอบสวนและการนำเสนอข่าวในสมัยนั้น

ชื่อของซีอุยจึงยังอยู่ในประวัติศาสตร์สังคมไทย แต่ภาพจำที่ติดกับชื่อนี้เปลี่ยนไปมาก จากอดีตที่ถูกเล่าในฐานะตำนานสยองขวัญ สู่เรื่องที่ถูกอ่านซ้ำผ่านหลักฐาน คำพิพากษา ข่าวเก่า และคำถามที่ยังไม่ปิดสนิทในสายตาสังคม

KEY TAKEAWAYS:

• ซีอุยถูกจับกุมในปี 2501 และถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2502
• ร่างของเขาเคยถูกเก็บรักษาและจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ศิริราชนานหลายสิบปี
• ปี 2562 ศิริราชถอดป้าย “มนุษย์กินคน” หลังเกิดกระแสเรียกร้องให้คืนศักดิ์ศรี
• ปี 2563 ร่างของซีอุยถูกนำไปฌาปนกิจที่วัดบางแพรกใต้ จังหวัดนนทบุรี
• ประเด็นที่ยังต้องใช้ภาษาระวังคือข้อกล่าวหาเรื่อง “กินคน” และรายละเอียดคำสารภาพในยุคสอบสวน