ทำไม?? ไม่มีใครอยากได้รับโทษ "หลิงฉือ"

มันคือศาสตร์แห่งความทรมานโดยมีกฎเหล็กที่ห้ามนักโทษ "ตายก่อนกำหนด" มันคือ กระบวนการตายที่ลากยาว และแยบยล ซึ่งความน่ากลัวของมัน ไม่ได้อยู่ที่ความตาย แต่อยู่ที่กระบวนการตายนี่แหละ เพราะกระบวนการนี้คือ การแล่เนื้ออย่างช้าๆ วิธีการประหารนี้ถูกบรรจุไว้ในประมวลกฎหมายของราชวงศ์เหลียว และมีการนำมาใช้งานจริงในบางครั้ง โดยจักรพรรดิเทียนจั่วมักจะทรงสั่งประหารชีวิตผู้คนด้วยวิธีนี้อยู่บ่อยครั้งในช่วงที่พระองค์ปกครอง ต่อมาในสมัยราชวงศ์ซ่ง การลงทัณฑ์นี้เริ่มถูกนำมาใช้งานอย่างแพร่หลายมากขึ้นภายใต้การปกครองของจักรพรรดิซ่งเหรินจง และจักรพรรดิซ่งเสินจง

จักรพรรดิซ่งเหรินจง ภาพบนม้วนกระดาษแขวนผนัง ปัจจุบันเก็บรักษา ณ พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติในไทเป ไต้หวัน

จักรพรรดิซ่งเสินจง ภาพบนม้วนกระดาษแขวนผนัง ปัจจุบันเก็บรักษา ณ พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติในไทเป ไต้หวัน

ความโหดเหี้ยมทางจิตวิทยาอยู่ตรงที่ เพชฌฆาตจะถูกตั้งเป้าหมายตามคำสั่งของศาลหลวง บางเคสต้องเฉือนให้ครบ 100 ชิ้น, 1,000 ชิ้น หรือในเคสของกบฏคนสำคัญอาจสูงถึง 3,000 ชิ้น! หากเพชฌฆาตฝีมือตก ปล่อยให้นักโทษทนพิษบาดแผลไม่ไหวแล้ว "เสียเลือดจนตายก่อนจะเฉือนเนื้อได้ครบจำนวน" ตัวเพชฌฆาตเองนั่นแหละที่จะต้องโทษสถานหนักจากราชสำนัก! ดังนั้น พวกเขาจึงต้องใช้ความชำนาญขั้นสุดในการเลี้ยงไข้นักโทษ บางครั้งถึงกับต้องคอยป้อนยาโด๊ปหรือฝิ่นเพื่อยื้อชีวิตไม่ให้นักโทษช็อกหมดสติไปก่อนเวลาอันควร