รอเจอคนสำคัญมาตั้งนาน แต่สุดท้ายกลับต้องรอเก้อ เพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำ

บางครั้งสิ่งที่ทำให้เสียใจ ไม่ใช่การไม่ได้ไปด้วย แต่คือความรู้สึกที่ถูกมองข้าม

เพิ่งรู้เหมือนกันว่า บางครั้งคนเราก็ไม่ได้เสียใจเพราะเรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่กลับเสียใจกับเรื่องเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายอาจไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ

ก่อนถึงวันที่มีแพลนจะออกทริปด้วยกัน แฟนผมมาบอกว่า รอบนี้ขอไปกับเพื่อนก่อนนะ พอดีเพื่อนชวนไว้แล้ว

ตอนที่อ่านข้อความนั้น ผมนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ไม่ได้โกรธ ไม่ได้ห้าม และไม่ได้พิมพ์อะไรกลับไปมากนัก

จริง ๆ ก็เข้าใจนะว่าแต่ละคนมีเพื่อน มีสังคมของตัวเอง และบางครั้งเราก็ไม่ใช่คนเดียวในชีวิตของใคร

แต่ยอมรับตรง ๆ ว่าเสียใจเหมือนกัน เพราะก่อนหน้านั้นเราคุยกันเรื่องนี้ไว้แล้ว ผมจำได้ด้วยซ้ำว่าเคยเปิดดูแชตเก่าว่าเรานัดกันวันไหน เพราะกลัวตัวเองจำผิด

สุดท้ายผมก็ไม่ได้จำผิด เราเคยนัดกันจริง ๆ

สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ไม่ใช่การที่เขาเลือกไปกับเพื่อน แต่เป็นความรู้สึกเหมือนการรอคอยของเราถูกเลื่อนออกไปแบบง่าย ๆ จนเหมือนไม่ได้สำคัญอะไรนัก

บางทีคนที่รออยู่ ไม่ได้อยากให้ตัวเองเป็นคนสำคัญที่สุดหรอก แต่อย่างน้อยก็คงอยากรู้ว่า ความรู้สึกของตัวเองยังมีความหมายอยู่บ้าง

แค่คำว่า "ขอโทษนะ" หรือ "เอาไว้เราไปกันครั้งหน้า" อาจไม่ได้เปลี่ยนเหตุการณ์ แต่บางครั้งมันเปลี่ยนความรู้สึกของคนฟังได้เยอะกว่าที่คิด

ช่วงนั้นชีวิตก็มีหลายเรื่องให้เหนื่อยอยู่แล้ว ผมเลยแอบหวังว่าการได้เจอกันสักวัน จะช่วยให้สัปดาห์ที่หนัก ๆ ผ่านไปง่ายขึ้นหน่อย

พอทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด ความรู้สึกเลยไม่ได้อยู่ที่การอดไปเที่ยว แต่อยู่ที่การต้องกลับมาบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร ทั้งที่จริง ๆ ก็ไม่ได้โอเคขนาดนั้น

บางคนอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่คนที่เคยนั่งรอข้อความ รอวันนัด หรือรอการเจอใครสักคน น่าจะเข้าใจดีว่าความผิดหวังบางอย่างไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเหตุการณ์ แต่มันเกิดขึ้นจากความคาดหวังที่เราเก็บไว้เงียบ ๆ ต่างหาก

สุดท้ายเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ผมโกรธใคร และไม่ได้อยากโทษใครด้วย

มันแค่ทำให้รู้ว่า ครั้งหนึ่งผมเคยรอใครบางคนมากกว่าที่คิด และให้ความสำคัญกับช่วงเวลาหนึ่งมากกว่าที่ตัวเองเคยยอมรับ

คนรอก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน คนรอก็น้อยใจเป็นเหมือนกัน เพียงแต่หลายครั้งเราเลือกเก็บความรู้สึกนั้นไว้เงียบ ๆ เพราะไม่อยากให้ใครรู้สึกอึดอัด

ขอบคุณพื้นที่ตรงนี้ที่ยังทำให้ผมได้กลับมาเขียน และเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ เพราะเชื่อว่าสักวันหนึ่ง เมื่อย้อนกลับมาอ่าน ผมคงได้เห็นตัวเองในอีกมุมหนึ่งเหมือนกัน

คุณเคยมีช่วงเวลาที่รอใครสักคน แต่สุดท้ายต้องผิดหวังแบบนี้ไหม?

แล้วคุณจัดการกับความรู้สึกนั้นอย่างไร...