จริงหรือที่ว่าบันจี้จัมพ์ (Bungee Jumping) มีต้นกำเนิดจาก ความตาย

ตามที่หัวหน้าเผ่าท้องถิ่นและนักกระโดดชื่อดังได้เล่าให้ เดวิด แอตเทนเบอเรอ ฟังในปี ค.ศ. 1959 ว่าต้นกำเนิดของประเพณีกระโดดหอ (Land Diving) ถูกกล่าวไว้ในตำนานของหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อสามี เมื่อสามีวิ่งไล่ตามเธอ เธอจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ และสามีก็ปีนตามขึ้นไป เมื่อพวกเขาไปถึงยอดไม้ก็เริ่มมีปากเสียงกัน โดยสามีถามว่าทำไมภรรยาถึงนอกใจ ภรรยาจึงตอบสามีไปว่าเขาเป็นคนอ่อนแอและขี้ขลาด และเขาไม่กล้าแม้แต่จะกระโดดจากตรงนี้ลงไปที่พื้นด้วยซ้ำ (บางที่มาอ้างว่าเป็นเพราะสามีมีความต้องการทางเพศสูงเกินไป)

เดวิด แอตเทนเบอเรอ ภาพโดย BergenChamber

สามีจึงกล่าวว่าเขาจะกระโดดถ้าเธอกระโดด ทั้งคู่จึงกระโดดลงมา แต่ฝ่ายหญิงได้เตรียมการป้องกันไว้ก่อนแล้วโดยการผูกเถาวัลย์ไว้ที่ข้อเท้า ส่งผลให้สามีเสียชีวิต ส่วนภรรยารอดชีวิต เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ชายคนอื่นๆ รู้สึกอับอายขายหน้า ที่มีพวกเดียวกันโดนหลอก พวกเขาจึงสร้างหอคอยที่สูงกว่าต้นไม้ต้นนั้นขึ้นมา เพื่อพิสูจน์ความกล้าหาญและความสามารถของตนเอง

ภาพคนเตรียมพร้อมจะกระโดด มีเถาวัลย์ผูกไว้ที่ข้อเท้า โดยปราศจากอุปกรณ์ความปลอดภัยใดๆ ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

หอคอยจะมีความสูงหลายระดับ ถ้าคนกระโดด มีประสบการณ์สูง ก็จะเลือกชั้นที่มีความสูงมาก ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

ส่วนเด็ก ก็จะอยู่ในชั้นล่างๆ ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

ชาวบ้านเชื่อว่าการกระโดดหอสามารถช่วยเสริมสร้างสุขภาพ และความแข็งแรงให้แก่ผู้นำการกระโดดได้ การกระโดดที่ดีจะช่วยปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บและปัญหาสุขภาพต่างๆ ที่สะสมมาในช่วงฤดูฝน นอกจากนี้ การกระโดดหอยังถือเป็นการแสดงออกถึงความมีรสนิยมชายชาตรี เนื่องจากมันแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอันเป็นคุณลักษณะของ "บวาห์รี" (Bwahri) หรือนักรบ ส่วนผู้ชายที่ไม่เลือกที่จะกระโดดหรือถอนตัวจากการกระโดด จะต้องอับอายขายหน้าในฐานะคนขี้ขลาด

ฝ่ายผู้หญิงจะเต้นระบำเพื่อเป็นกำลังใจอยู่ด้านล่าง ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

ในความเป็นจริง ประเพณีนี้ไม่ได้สวยงามหรือปลอดภัยเหมือนบันจี้จัมพ์ยุคปัจจุบัน เพราะพวกเขากระโดดโดย "ไม่มีฟูก ไม่มีตาข่าย และไม่มีสายสลิงช่วยชีวิต" ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความยาวของเถาวัลย์ที่กะด้วยสายตาล้วนๆ ถ้าเถาวัลย์ยาวเกินไปแค่คืบเดียว: หัวของผู้กระโดดจะพุ่งกระแทกกับพื้นดินแข็งๆ ด้วยความเร็วและแรงเหวี่ยงมหาศาล สภาพคือ กะโหลกแตก หรือคอหักหมุนได้ 360 องศา เสียชีวิตทันที แต่ถ้าสั้นเกินไปแล้ว เถาวัลย์ขาดกลางอากาศ: ตัวผู้กระโดดจะปลิวอย่างไร้ทิศทาง ร่างจะร่วงลงมากระแทกกับโครงสร้างไม้ไผ่ของหอคอยด้านล่าง ถูกไม้ไผ่เสียบทะลุร่าง หรือตกลงมาพิการตลอดชีวิต

ชาวเกาะเพนเทคอสต์ ผู้ชายจะกระโดดลงมาจากหอคอยโดยมีเถาวัลย์ผูกติดไว้ที่ขาของพวกเขา ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

ผู้โดดจะกอด อกไว้เพื่อป้องกับการบาดเจ็บ ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

หลังจากโดดถึงพื้นด้วยความปลอดภัยแล้ว เถาวัลย์ก็จะถูกคัดออก ภาพโดย Paul Stein from New Jersey

เรื่องที่ดาร์กและดราม่าที่สุดของประเพณีนี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1974 เมื่อ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ได้เสด็จเยือนประเทศวานูอาตู ทางเกาะต้องการจัดการแสดงกระโดด Naghol เพื่อเป็นการต้อนรับอย่างสมเกียรติแต่ความดาร์กคือ มันเป็นการกระโดดผิดฤดูกาล ผลปรากฏว่ามีนักโดดชายคนหนึ่งกระโดดลงมา จังหวะที่ทิ้งตัวดิ่งลงมาเกือบถึงพื้น เถาวัลย์เกิดขาดสะบั้น! ร่างของเขาร่วงกระแทกพื้นดินอย่างรุนแรงจนกระดูกหักทั่วร่างต่อหน้าพระพักตร์ของควีนเยี่ยงโศกนาฏกรรม และเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในเวลาต่อมา

การกระโดดลงน้ำ เป็นพิธีกรรมการเปลี่ยนผ่านวัยสำหรับเด็กผู้ชาย เกาะเพนเทคอสต์ ภาพโดย คริสโตเฟอร์ โฮก ทอมป์สัน