ประเทศไหนที่คนยังเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ตมากที่สุดในโลก

คำว่า “อินเทอร์เน็ตเข้าไม่ถึง” ฟังเหมือนเป็นเรื่องไกลตัว แต่ในหลายประเทศ การออนไลน์ยังไม่ง่ายเหมือนการหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอป บางแห่งมีสัญญาณแต่ราคาแพง บางแห่งมีมือถือแต่ไม่มีไฟฟ้าเสถียร และบางแห่งประชาชนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสใช้อินเทอร์เน็ตโลกจริง ๆ

พูดให้ชัดก่อนคือ แทบไม่มีประเทศไหนที่ “ไม่มีอินเทอร์เน็ตอยู่เลย” แบบศูนย์เปอร์เซ็นต์ เพราะโลกมีทั้งเคเบิลใต้น้ำ ดาวเทียม เครือข่ายมือถือ และระบบสื่อสารหลายแบบแล้ว แต่ปัญหาจริงอยู่ที่คนทั่วไปในประเทศนั้นเข้าถึงได้มากแค่ไหน

ข้อมูลภาพรวมของ ITU ระบุว่า ปี 2025 โลกมีคนใช้อินเทอร์เน็ตเกือบ 3 ใน 4 ของประชากรทั้งหมด แต่ยังมีคนประมาณ 2.2 พันล้านคนที่ยังออฟไลน์อยู่ และคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศรายได้ต่ำและรายได้ปานกลาง

สรุปเร็ว

• เกาหลีเหนือเป็นกรณีพิเศษ เพราะประชาชนทั่วไปถูกจำกัดการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตโลก
• Burundi เป็นหนึ่งในประเทศที่มีสัดส่วนผู้ใช้อินเทอร์เน็ตต่ำมาก โดยปลายปี 2025 อยู่ที่ประมาณ 11.1%
• Chad และ South Sudan อยู่ที่ประมาณ 13.2%
• Eritrea มีผู้ใช้อินเทอร์เน็ตประมาณ 20.0% ในต้นปี 2025 แต่โซเชียลมีเดียยังเข้าถึงต่ำมาก
• เหตุผลหลักไม่ใช่แค่ไม่มีเทคโนโลยี แต่เกี่ยวกับรายได้ ไฟฟ้า โครงสร้างพื้นฐาน สงคราม และการควบคุมข้อมูล

กลุ่มที่ต่างจากประเทศอื่นมากที่สุดคือ เกาหลีเหนือ

เกาหลีเหนือมักถูกพูดถึงเป็นอันดับแรกเมื่อถามว่าประเทศไหนเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ต เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่มีเทคโนโลยี แต่อยู่ที่การควบคุมการเข้าถึง

ประชาชนทั่วไปไม่ได้ใช้อินเทอร์เน็ตโลกแบบที่คนส่วนใหญ่รู้จัก เช่น Google, YouTube, Facebook หรือเว็บไซต์ต่างประเทศทั่วไป การเข้าถึงข้อมูลภายนอกถูกจำกัดอย่างเข้มงวด และมีเพียงกลุ่มที่ได้รับอนุญาตเฉพาะเท่านั้นที่มีโอกาสใช้เครือข่ายระดับสากล

ในกรณีนี้จึงไม่ควรนับเกาหลีเหนือเหมือนประเทศยากจนทั่วไป เพราะเป็นปัญหาคนละแบบ ประเทศอื่นอาจมีเน็ตน้อยเพราะโครงสร้างพื้นฐานไม่พอ แต่เกาหลีเหนือเป็นภาพของ “มีระบบสื่อสาร แต่ประชาชนทั่วไปไม่ได้เปิดออกสู่โลกภายนอก”

ประเทศที่คนใช้อินเทอร์เน็ตยังน้อยมาก

ถ้าดูจากสัดส่วนผู้ใช้อินเทอร์เน็ตต่อประชากร ประเทศที่ยังตามหลังมากมักอยู่ในกลุ่มประเทศรายได้ต่ำ มีพื้นที่ชนบทขนาดใหญ่ ระบบไฟฟ้าไม่ทั่วถึง หรือมีความขัดแย้งยืดเยื้อ

จุดที่หลายคนเข้าใจผิดคือ “มีมือถือ” ไม่ได้แปลว่า “ใช้อินเทอร์เน็ตได้จริง”

บางประเทศมีจำนวนซิมมือถือเพิ่มขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าคนส่วนใหญ่ใช้อินเทอร์เน็ตได้เหมือนกันหมด เพราะมือถือบางส่วนอาจใช้แค่โทรเข้าออก บางพื้นที่ไม่มีแพ็กเกจดาต้าที่จ่ายไหว หรือมีสัญญาณแต่ความเร็วต่ำจนใช้งานจริงลำบาก

อีกเรื่องที่สำคัญคือ ไฟฟ้า ถ้าบ้านยังไม่มีไฟฟ้าเสถียร การชาร์จมือถือ เปิดเราเตอร์ ใช้คอมพิวเตอร์ หรือเรียนออนไลน์ก็กลายเป็นเรื่องยากทันที อินเทอร์เน็ตจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับเสาสัญญาณอย่างเดียว แต่ผูกกับระบบพื้นฐานทั้งชุด

ทำไมบางประเทศยังออนไลน์ได้น้อยมาก

เหตุผลหลักมักรวมกันหลายข้อ ไม่ใช่ข้อใดข้อหนึ่งอย่างเดียว

1. รายได้ต่ำ
   ค่ามือถือ ค่าแพ็กเกจเน็ต และค่าอุปกรณ์ยังแพงเมื่อเทียบกับรายได้ของคนจำนวนมาก
2. ไฟฟ้าไม่ทั่วถึง
   พื้นที่ที่ไฟฟ้าไม่เสถียรหรือไม่มีไฟฟ้า ใช้อินเทอร์เน็ตต่อเนื่องได้ยากมาก
3. พื้นที่ห่างไกล
   ประเทศที่มีทะเลทราย ภูเขา หรือหมู่บ้านกระจายไกล ทำให้ลงทุนวางโครงข่ายแพงและช้า
4. สงครามและความไม่มั่นคง
   เสาสัญญาณ สายไฟเบอร์ สถานีโทรคมนาคม และศูนย์ข้อมูลเสียหายได้ง่ายในพื้นที่ขัดแย้ง
5. การควบคุมของรัฐ
   บางประเทศไม่ได้ติดปัญหาเทคโนโลยีอย่างเดียว แต่จำกัดสิทธิการเข้าถึงข้อมูลภายนอกด้วย

ถ้าจำแบบสั้น ๆ การเข้าไม่ถึงอินเทอร์เน็ตมี 3 แบบ

แบบแรกคือ “เข้าไม่ได้เพราะถูกจำกัด” เช่น เกาหลีเหนือ
แบบที่สองคือ “เข้าได้น้อยเพราะจนและโครงสร้างพื้นฐานไม่พอ” เช่น Burundi, Chad, South Sudan
แบบที่สามคือ “เข้าได้แต่ใช้งานจริงยาก” เช่น บางพื้นที่ที่เน็ตช้า แพง หรือไม่เสถียร

สำหรับคนไทย เรื่องนี้อาจดูไกลตัว เพราะไทยมีผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในระดับสูงมากเมื่อเทียบกับหลายประเทศ แต่พอเห็นตัวเลขประเทศที่ยังมีคนออนไลน์เพียงราว 10–20% จะเห็นชัดว่าโลกออนไลน์ไม่ได้เท่ากันทุกที่

อินเทอร์เน็ตจึงไม่ใช่แค่เรื่องความเร็วเน็ตหรือแพ็กเกจรายเดือน แต่เกี่ยวกับโอกาสในการเรียน การรับข่าวสาร การทำธุรกิจ การติดต่อครอบครัว และการเข้าถึงบริการพื้นฐานในชีวิตประจำวัน

จำง่ายที่สุดคือ โลกไม่ได้ขาดเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตแล้ว แต่ยังขาด “โอกาสเข้าถึงอินเทอร์เน็ต” สำหรับคนอีกจำนวนมาก โดยเฉพาะในประเทศที่รายได้ต่ำ อยู่ห่างไกล มีสงคราม หรือถูกควบคุมข้อมูลอย่างเข้มงวด