วันอัฏฐมีบูชา วันถวายพระเพลิงพระบรมศพ และปาฏิหาริย์แห่งพระมหากัสสปะเถระ

        ย้อนกลับไปในอดีตพุทธกาล หลังจากที่พระพุทธองค์เสด็จดับขันธปรินิพพานในวันเพ็ญเดือน 6 เหล่ามัลลกษัตริย์แห่งเมืองกุสินาราได้พร้อมใจกันอัญเชิญพระบรมศพมาประดิษฐานไว้เพื่อทำพิธีสักการะบูชาอย่างสมพระเกียรติตลอดเวลารวม 7 วัน จนกระทั่งเวลาเวียนมาถึงวันแรม 8 ค่ำ เดือน 6  จึงได้กำหนดจัดพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพขึ้น ณ มกุฏพันธนเจดีย์ ซึ่งวันสำคัญนี้ถูกเรียกว่า "วันอัฏฐมีบูชา" วันแห่งการรำลึกถึงวาระสุดท้ายของสรีระสังขารแห่งองค์พระบรมศาสดา โดยในปีนี้ 2569 นี้ ตรงกับวันจันทร์ที่ 8 มิถุนายน 2569

        ทว่าในวันพิธีนั้น กลับมีเหตุการณ์อัศจรรย์ใจบันทึกไว้ในพุทธประวัติว่า ในคราแรกไม่ว่าเหล่ามัลลกษัตริย์จะพยายามจุดไฟด้วยวิธีใดๆ หรือใช้เชื้อเพลิงที่ติดไฟง่ายเพียงใด ไฟบนจิตกาธานก็ไม่ยอมลุกไหม้ขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย สร้างความอัศจรรย์ใจและความกังวลให้แก่ผู้ร่วมพิธีในขณะนั้นเป็นอย่างมาก

ปาฏิหาริย์แห่งพระมหากัสสปะเถระ
        ความจริงแล้ว เหตุที่ไฟไม่ลุกไหมะนั้นเป็นไปด้วยอานุภาพของเหล่าเทวดาที่ต้องการรอคอยการมาถึงของพระมหาเถระผู้เป็นใหญ่ จนกระทั่ง พระมหากัสสปะเถระ พร้อมด้วยหมู่สงฆ์บริวารเดินทางไกลมาถึงยังสถานที่ประดิษฐานพระบรมศพ

        เมื่อเดินทางมาถึง พระมหากัสสปะเถระได้นำพาหมู่สงฆ์กระทำทักษิณาวรรตด้วยการเดินเวียนขวารอบจิตกาธานทั้งหมด 3 รอบ ด้วยความเคารพสูงสุด จากนั้นท่านได้น้อมกราบระลึกถึงพระพุทธคุณอันหาที่สุดไม่ได้ที่บริเวณปลายพระบาทของพระบรมศพ ทันใดนั้นเอง ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้นเมื่อ "เตโชธาตุ" หรือไฟธาตุได้ลุกโชติชีวาลขึ้นเองโดยธรรมชาติ เพื่อรองรับการขอขมาและกราบลาเป็นครั้งสุดท้ายของพระมหาเถระและหมู่สงฆ์ ก่อนที่เพลิงจะเสวยพระบรมศพจนมอดไหม้ไปตามกฎไตรลักษณ์

สัจธรรมที่ทิ้งไว้หลังเปลวเพลิง
        ปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นในวันอัฏฐมีบูชา ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อให้ผู้คนยึดติดในอิทธิฤทธิ์ แต่เป็นกุศโลบายและสัจธรรมข้อใหญ่ที่พระพุทธศาสนาต้องการแสดงให้พุทธบริษัทเห็นถึงความจริงของโลก

        "ไม่ว่าจะเป็นพระวรกายของพระบรมศาสดาผู้ประเสริฐเลิศภพ หรือปาฏิหาริย์จากทวยเทพและพระอรหันต์ผู้ทรงฤทธิ์ สุดท้ายแล้วทุกสิ่งล้วนต้องดำเนินไปสู่ความเสื่อมสลาย ไม่มีสิ่งใดคงทนอยู่ได้ตลอดไปตามหลักอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา"

        เปลวไฟที่ลุกโชนและมอดดับลงในวันนั้น จึงเป็นเสมือนเครื่องเตือนสติให้เราหยุดความประมาทในชีวิต หันกลับมาเร่งสร้างคุณงามความดี และดำเนินชีวิตด้วยความรู้เท่าทันโลก ไม่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งนอกกายจนเกิดความทุกข์ น้อมนำคำสอนสุดท้ายที่ทรงประทานไว้มาเป็นแสงสว่างส่องทางชีวิตให้ก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง