เสียงในหัวทำร้ายเรามากกว่าความเป็นจริงตรงหน้า

เราเป็นคนคิดมากและเซนซิทีฟมาก เวลามีปัญหาอะไรเข้ามาในชีวิต เรามักจะเอามันมาคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นร้อยเป็นพันรอบ ทั้งที่เป็นเรื่องเดิม ๆ จนบางครั้งรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้าแล้ว ที่ผ่านมาเราพยายามมาหลายวิธี ทั้งพยายามไม่คิด พยายามไม่สนใจ หรือบอกตัวเองให้ปล่อยวาง แต่ดูเหมือนสมองของเราจะไม่ได้ทำงานแบบนั้น

หลายคนชอบบอกว่า ไม่ว่าประสบการณ์ที่เข้ามาในชีวิตจะดีหรือร้าย ก็ให้ปล่อยตัวเองได้รับรู้มันอย่างเต็มที่ เพราะสุดท้ายแล้วสักวันหนึ่งเราก็ต้องจากโลกนี้ไปอยู่ดี แต่สำหรับเรา มันยากมาก ในหัวมีทั้งความคิดของตัวเอง มีทั้งคำพูดของคนอื่นที่เคยได้ยินเข้ามาปะปนกันไปหมด เรารู้ตัวนะว่าเราชอบเก็บทุกอย่างมาใส่ใจ แต่ต่อให้รู้ เราก็ยังหยุดตัวเองไม่ได้อยู่ดียิ่งนานวันเข้า มันยิ่งส่งผลกับชีวิตมากขึ้น

เรากลายเป็นคนวิตกกังวล ได้ยินคนคุยกันก็เผลอคิดไปก่อนว่าเขากำลังพูดถึงเราในแง่ลบ บางครั้งความคิดลบ ๆ พวกนั้นเกิดขึ้นก่อนเหตุการณ์จริงจะเกิดเสียอีก จนรู้สึกว่าหลายครั้ง เราไม่ได้เจ็บปวดจากเหตุการณ์ตรงหน้าเท่าไร แต่เจ็บปวดจากสิ่งที่เกิดขึ้นในหัวตัวเองมากกว่าชีวิตเราเจอปัญหามาตั้งแต่เด็ก แต่ที่ผ่านมาเรามักบอกตัวเองเสมอว่าอดทนได้ และสักวันจะผ่านมันไปได้ ซึ่งเราก็ผ่านมันมาได้จริง ๆ ทุกครั้ง แต่พอนานเข้า เราเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว

เราเหนื่อย เหนื่อยกับการคิด เหนื่อยกับการแคร์ เหนื่อยกับการพยายามรับมือกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหัวตัวเอง จนบางครั้งร่างกายก็เริ่มส่งสัญญาณออกมา ใจเต้นแรง หายใจไม่ทั่วท้อง มึนหัว กินอะไรก็ไม่ค่อยลง อยากอาเจียนแต่ก็ไม่อาเจียน เป็นความอึดอัดที่อธิบายยากมาก

เราไม่แน่ใจว่านี่เป็นแค่การคิดมาก หรือเป็นความวิตกกังวลที่สะสมมานานจนเริ่มส่งผลต่อร่างกายและการใช้ชีวิตแล้ว เลยอยากถามคนที่เคยเป็นแบบนี้ หรือกำลังเป็นอยู่เหมือนกัน มีวิธีไหนบ้างที่ช่วยให้คิดน้อยลงได้บ้าง มีวิธีไหนที่ช่วยให้เลิกแคร์สายตาคนอื่น โดยเฉพาะคนใกล้ตัวที่เราต้องเจอทุกวันได้บ้าง แล้วถ้าใครเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับสุขภาพจิต เคยปรึกษานักจิตวิทยาหรือพบจิตแพทย์ อยากฟังประสบการณ์เหมือนกันว่าตอนตัดสินใจไปพบครั้งแรกเป็นอย่างไร และมันช่วยให้รับมือกับความคิดเหล่านี้ได้มากน้อยแค่ไหน

ขอบคุณค่ะ