แร่ที่เคยพบได้มากในประเทศไทย แต่ปัจจุบันแทบไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว

แร่ธรรมชาติที่เคยพบได้มากในประเทศไทย
แต่ปัจจุบันแทบไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

แร่ดีบุก
แร่ดีบุกเคยเป็นทรัพยากรแร่ที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่งของประเทศไทย
โดยเฉพาะในจังหวัดภูเก็ต พังงา และระนอง ซึ่งในช่วงศตวรรษที่ 20
ไทยเคยเป็นผู้ผลิตและส่งออกดีบุกอันดับต้น ๆ ของโลก อุตสาหกรรมเหมืองดีบุก
สร้างรายได้มหาศาลและมีบทบาทต่อเศรษฐกิจภาคใต้อย่างมาก
อย่างไรก็ตาม หลังจากมีการทำเหมืองต่อเนื่องเป็นเวลานานหลายสิบปี
ปริมาณแร่ดีบุกคุณภาพสูงเริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น
และการแข่งขันจากต่างประเทศ ทำให้เหมืองจำนวนมากทยอยปิดตัวลง
ปัจจุบันประเทศไทยยังอาจพบแร่ดีบุกอยู่บ้างในบางพื้นที่
แต่แทบไม่เหลือแหล่งขนาดใหญ่ที่คุ้มค่าต่อการทำเหมืองเชิงพาณิชย์แล้ว

แร่เหล็ก
ประเทศไทยเคยมีการทำเหมืองแร่เหล็กในหลายจังหวัด
เช่น ลพบุรี กาญจนบุรี เพชรบูรณ์ และเลย เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมเหล็ก
ภายในประเทศ แต่แร่เหล็กของไทยส่วนใหญ่มีคุณภาพต่ำ
เมื่อเทียบกับแหล่งแร่ขนาดใหญ่ในต่างประเทศ อีกทั้งปริมาณสำรองมีจำกัด
เมื่อเวลาผ่านไปหลายพื้นที่จึงประสบปัญหาแร่ลดลงและต้นทุนการผลิตสูงขึ้น
ส่งผลให้อุตสาหกรรมเหล็กไทยหันไปพึ่งพาการนำเข้าแร่เหล็ก
จากออสเตรเลียและบราซิลเป็นหลัก ปัจจุบันเหมืองแร่เหล็กหลายแห่งในไทย
ได้หยุดดำเนินการไปแล้ว และเหลือเพียงการผลิตในวงจำกัดเท่านั้น

แร่ตะกั่ว
แร่ตะกั่วเคยถูกทำเหมืองอย่างแพร่หลายในจังหวัดกาญจนบุรี
โดยเฉพาะบริเวณลุ่มน้ำคลิตี้ ซึ่งในอดีตถือเป็นแหล่งผลิตสำคัญของประเทศ
แร่ชนิดนี้ถูกนำไปใช้ในอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ โลหะผสม และผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมต่าง ๆ
อย่างไรก็ตาม การทำเหมืองตะกั่วก่อให้เกิดปัญหามลพิษต่อสิ่งแวดล้อม
และสุขภาพของประชาชนอย่างรุนแรง โดยเฉพาะกรณีสารตะกั่วปนเปื้อนในลำห้วยคลิตี้
ที่กลายเป็นคดีสิ่งแวดล้อมสำคัญของไทย สุดท้ายหลายเหมืองจึงถูกสั่งปิด
หรือยุติการดำเนินงาน ปัจจุบันแหล่งแร่ตะกั่วขนาดใหญ่ที่สามารถผลิตเชิงพาณิชย์ได้แทบไม่เหลือแล้ว

แร่ปรอท
ประเทศไทยเคยมีการสำรวจพบแร่ปรอทในบางพื้นที่
แต่ไม่เคยมีปริมาณมากเทียบเท่าประเทศผู้ผลิตหลักของโลก แร่ปรอทเป็นวัตถุดิบสำคัญ
ในอุตสาหกรรมเคมี เครื่องมือวัด และการทำเหมืองทองคำในอดีต
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปรอทเป็นสารพิษอันตรายที่ส่งผลกระทบต่อระบบประสาท
และสิ่งแวดล้อม หลายประเทศทั่วโลกจึงเริ่มลดการใช้และควบคุมอย่างเข้มงวด
ประเทศไทยเองก็ไม่มีการทำเหมืองปรอทเชิงอุตสาหกรรมมานานหลายสิบปีแล้ว
และปัจจุบันต้องพึ่งพาการนำเข้าจากต่างประเทศเกือบทั้งหมด

แร่ทองคำ
แม้ว่าประเทศไทยยังมีการทำเหมืองทองคำอยู่ในบางพื้นที่
เช่น จังหวัดพิจิตรและเพชรบูรณ์ แต่หลายแหล่งสำคัญเริ่มมีปริมาณลดลงอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเทียบกับอดีต อีกทั้งอุตสาหกรรมเหมืองทองคำยังเผชิญข้อถกเถียง
เรื่องผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของชุมชนโดยรอบ
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บางเหมืองถูกระงับหรือยุติการดำเนินงานจากปัญหาด้านกฎหมาย
และการคัดค้านของประชาชน ส่งผลให้การผลิตทองคำภายในประเทศลดลงอย่างชัดเจน
และทำให้ประเทศไทยมีบทบาทด้านการผลิตทองคำลดลงจากในอดีตมาก