ขอนแก่นนำ 5 จังหวัดที่มีสัดส่วนผู้ดื่มแอลกอฮอล์สูงสุด ปี 2567

ขอนแก่นขึ้นมาอยู่หัวตารางจังหวัดที่มีสัดส่วนผู้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สูงสุดของประเทศ จากผลสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ปี 2567

ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายความว่าคนทั้งจังหวัด “ดื่มหนัก” เหมือนกันหมด แต่หมายถึงสัดส่วนประชากรอายุ 15 ปีขึ้นไปที่ตอบว่าเคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในรอบ 12 เดือนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นนิยามสำคัญที่ต้องอ่านให้ครบก่อนนำไปใช้ต่อ

ข้อมูลจากการสำรวจสถานการณ์การสูบบุหรี่และการดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ของประชากร พ.ศ. 2567 ระบุว่า คนไทยอายุ 15 ปีขึ้นไปที่ดื่มแอลกอฮอล์ในรอบ 12 เดือนที่ผ่านมา มีประมาณ 20.9 ล้านคน หรือร้อยละ 35.2 ของประชากรกลุ่มนี้ เพิ่มจากปี 2564 ที่อยู่ที่ร้อยละ 28.0

เมื่อแยกเป็นรายจังหวัด 5 อันดับแรกคือ ขอนแก่น ร้อยละ 64.1, ลำปาง ร้อยละ 59.5, มหาสารคาม ร้อยละ 56.0, เชียงราย ร้อยละ 53.7 และพะเยา ร้อยละ 53.6

ตัวเลขสูงสุดอยู่ที่ขอนแก่น

จุดที่ควรระวังคือ รายงานไม่ได้ฟันธงว่า “ทำไม” จังหวัดใดจังหวัดหนึ่งจึงมีสัดส่วนผู้ดื่มสูงกว่าอีกจังหวัดหนึ่งโดยตรง การตีความว่าเกี่ยวกับความเป็นเมือง มหาวิทยาลัย แรงงาน ร้านอาหาร หรือวัฒนธรรมการสังสรรค์จึงควรใช้เป็นเพียงข้อสังเกต ไม่ใช่ข้อสรุปแทนข้อมูลสำรวจ

แต่ถ้ามองจากรายชื่อจังหวัด จะเห็นภาพค่อนข้างชัดว่าอันดับต้น ๆ กระจุกอยู่ในภาคอีสานและภาคเหนือ โดยมีขอนแก่นและมหาสารคามอยู่ในกลุ่มอีสาน ส่วนลำปาง เชียงราย และพะเยาอยู่ในภาคเหนือ นี่ทำให้ประเด็นเรื่องการดื่มไม่ใช่แค่เรื่องพฤติกรรมส่วนตัว แต่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ วิถีชีวิต และสภาพแวดล้อมทางสังคมด้วย

อีกด้านหนึ่ง จังหวัดที่มีสัดส่วนผู้ดื่มต่ำที่สุด 5 อันดับ ได้แก่ ปัตตานี ร้อยละ 3.8, นราธิวาส ร้อยละ 4.3, ยะลา ร้อยละ 5.8, สตูล ร้อยละ 7.9 และพังงา ร้อยละ 15.2 ซึ่งทำให้เห็นความต่างของแต่ละภูมิภาคชัดมาก โดยเฉพาะพื้นที่ชายแดนใต้ที่มีบริบททางศาสนาและวัฒนธรรมเฉพาะตัว

ในรายงานเดียวกันยังระบุว่า เครื่องดื่มที่คนดื่มบ่อยที่สุดคือเบียร์และคราฟเบียร์ ร้อยละ 58.3 ตามด้วยกลุ่มสุราขาว สุรากลั่นชุมชน ยาดองเหล้า เหล้าบ๊วย วอดก้า และเหล้าจีน ร้อยละ 24.2

ข้อมูลชุดนี้จึงเหมาะกับการอ่านเป็น “ภาพรวมสถานการณ์” มากกว่าการเอาไปตีตราจังหวัดใดจังหวัดหนึ่ง เพราะแค่คำว่าเคยดื่มในรอบ 12 เดือน ก็รวมตั้งแต่คนที่ดื่มเป็นประจำ ไปจนถึงคนที่ดื่มนาน ๆ ครั้ง

ตัวเลขบอกทิศทางได้ดี แต่ไม่ได้เล่าทั้งชีวิตของคนในพื้นที่