หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่4

ตอนที่ 4: สองพยัคฆ์ร่วมข้อตกลง
​ขบวนเดินทางขององค์ชายรัชทายาทและแม่ทัพหญิงเคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวงฉางอันท่ามกลางสายตาของประชาชนนับแสนที่มายืนมุงดูด้วยความสนอกสนใจ
​เบื้องหน้าคือรถม้าหรูหราของ หลี่เสวียน ที่เจ้าตัวนอนเอกเขนกเอามือก่ายหน้าผากแสร้งทำเป็นเมามายหมดสภาพอยู่ด้านใน ส่วนด้านข้างคือ มู่หรงชิง ผู้ควบม้าศึกสีดำทมิฬด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ภาพของแม่ทัพหญิงผู้เกรียงไกรที่ต้องมาแต่งงานกับองค์ชายเสเพลไร้แก่นสาร กลายเป็นหัวข้อสนทนาและเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังระงมไปทั่วสองข้างทาง
​"ช่างน่าสงสารตระกูลมู่หรงนัก กรำศึกปกป้องแผ่นดินมาสามชั่วอายุคน แต่สุดท้ายบุตรสาวคนโตกลับต้องแต่งให้แก่องค์ชายขยะเช่นนี้" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งกระซิบกระซาบ
​มู่หรงชิงได้ยินทุกคำ แต่แววตาของนางไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย สำหรับนางแล้ว คำนินทาของคนเขลาเปรียบเสมือนสายลมพัดผ่าน สิ่งเดียวที่นางสนใจในตอนนี้คือกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากวังหลวงต๋าฉี่ต่างหาก
​เมื่อขบวนมาถึงหน้าประตู "ตำหนักบูรพา" ซึ่งเป็นที่ประทับของรัชทายาท หลี่เสวียนก้าวลงจากรถม้าอย่างโงนเงนโดยมีขันทีคอยประคอง เขาหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้มู่หรงชิง
​"ชิงเอ๋อร์... เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เจ้าไปพักผ่อนที่ตำหนักรับรองด้านทิศตะวันตกก่อนเถิด เปิ่นไท่จื่อต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเพื่อรายงานตัวเสียหน่อย แล้วตอนเย็นข้าจะไปดื่มสุรามงคลร่วมกับเจ้านะจ๊ะ" น้ำเสียงและท่าทางลื่นไหลนั่นชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกระอาใจยิ่งนัก
​"น้อมส่งองค์ชาย" มู่หรงชิงย่อกายคารวะตามมารยาทเสียงเรียบ แต่สายตากลับสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมลึกของเขาอยู่เสี้ยววินาที... สายตาที่บอกนางว่า 'คืนนี้เจอกัน'
​ยามวิกาล (เที่ยงคืน)
​ภายในตำหนักรับรองทิศตะวันตก บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนร้องระงม มู่หรงชิงยังคงอยู่ในชุดรัดกุมสีดำสนิท นางไม่ได้เอนกายลงนอน แต่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเพื่อโคจรพลังลมปราณรักษาบาดแผลภายในที่ได้รับจากศึกด่านเยี่ยนเหมิน
​ฟุ่บ!
​เสียงฝีเท้าแผ่แผ่วเบาราวกับขนนกกระทบพื้นดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก มู่หรงชิงลืมตาขึ้นในพริบตา นิ้วเรียวยาวตวัดจับกระบี่หงส์เหล็กที่วางอยู่ข้างกายทันที
​ทว่าประตูห้องกลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างไร้สุ้มเสียง บุรุษในชุดลำลองผ้าไหมสีดำปักลายมังกรสี่เล็บสีเงินก้าวเข้ามาด้านใน เขาไม่ได้มีท่าทีโงนเงนหรือแววตาเมามายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ท่วงท่าการเดินสง่างาม มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของผู้ทรงอำนาจอย่างแท้จริง
​"มามือเปล่าเช่นนี้ องค์ชายรัชทายาทไม่กลัวกระบี่ของหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ?" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงเย็น ยอมลดกระบี่ลงแต่ยังไม่ปล่อยมือจากด้าม
​หลี่เสวียนยกยิ้มมุมปาก เขาเดินไปลากเก้าอี้ไม้พยุงมานั่งลงตรงข้ามนางอย่างถือวิสาสะ "หากเปิ่นไท่จื่อกลัวป่านนี้คงตายไปนับร้อยครั้งแล้ว แม่ทัพมู่หรง... ในห้องนี้มีเพียงเราสองคน หน้ากากที่สวมใส่มาตลอดวัน ก็ควรถอดออกได้แล้วกระมัง?"
​มู่หรงชิงแค่นยิ้มหยัน นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเขา "องค์ชายรัชทายาทผู้ซ่อนคมลึก... พระองค์แสดงละครตบตาคนทั้งแผ่นดินมานับสิบปีเพื่ออะไรกันแน่? เพื่อเอาชีวิตรอด หรือเพื่อบัลลังก์มังกร?"
​หลี่เสวียนเงยหน้ามองสตรีตรงหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบและเยือกเย็นดั่งมหาสมุทร "ทั้งสองอย่าง... หากข้าไม่แกล้งโง่ เสด็จแม่บุญธรรม (ฮองเฮาองค์ปัจจุบัน) และอัครเสนาบดีซ่งคงวางยาพิษข้าจนตายไปนานแล้ว ส่วนเรื่องบัลลังก์... แผ่นดินต๋าฉี่ในตอนนี้ขุนนางฉ้อฉลเต็มราชสำนัก หากปล่อยให้ตกอยู่ในมือขององค์ชายรอง แผ่นดินคงล่มสลายในไม่ช้า"
​เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "แล้วเจ้าเล่า มู่หรงชิง? เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าราชโองการสมรสนี้คือกับดักเพื่อริบอำนาจทหารของเจ้า แต่เหตุใดจึงยอมเดินเข้ามาติดกับแต่โดยดี?"
​ดวงตาของมู่หรงชิงสั่นไหวด้วยเพลิงแค้นวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับเป็นเยือกเย็น "เพราะข้าต้องการล้างมลทินให้ตระกูล และลากคอคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของบิดาและน้องชายข้าออกมารับโทษ! พวกเขาไม่ได้ตายเพราะน้ำมือของแคว้นเป่ยตี๋... แต่ถูกคนในราชสำนักนี้วางยาพิษตัดกำลังก่อนรบ!"
​คำสารภาพของมู่หรงชิงทำให้หลี่เสวียนประหลาดใจเล็กน้อย แววตาของเขาฉายแววเห็นอกเห็นใจและเทอดทูนในความทรนงของนาง
​"ที่แท้พวกเราก็มีศัตรูคนเดียวกัน" หลี่เสวียนลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับนางในระยะประชิด "อัครเสนาบดีซ่งและองค์ชายรอง คือผู้อยู่เบื้องหลังคดีทุจริตและพยายามกำจัดข้า... และข้าเชื่อว่า คดีของตระกูลมู่หรงก็ต้องมีพวกมันเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน"
​"พระองค์ต้องการอะไร?" มู่หรงชิงถามตรงประเด็น
​หลี่เสวียนยื่นมือหนาออกไปตรงหน้านาง "ข้อตกลงสามข้อ... ข้อแรก เบื้องหน้าเราคือสวามีและพระชายาที่แต่งงานตามราชโองการ ข้อสอง เบื้องหลังเราคือพันธมิตรที่ร่วมมือกันโค่นล้มอัครเสนาบดีซ่งและล้างบางขุนนางชั่ว และข้อสาม..."
​เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเป็นประกาย "ข้าจะไม่ก้าวก่ายในกองทัพม้าเหล็กของเจ้า และเมื่อใดที่แผ่นดินสงบ ข้าได้บัลลังก์ เจ้าได้ล้างแค้นสำเร็จ... ข้าจะมอบหนังสือหย่าและคืนอิสระให้เจ้าโบยบินกลับสู่ชายแดนเหนือตามใจปรารถนา"
​มู่หรงชิงมองมือของเขา สลับกับใบหน้าคมคายที่ดูจริงใจอย่างประหลาด ข้อเสนอของเขาไม่มีสิ่งใดที่นางเสียเปรียบ มีแต่ได้กับได้ การมีพันธมิตรเป็นถึงรัชทายาทและเจ้าของเครือข่ายสายลับหอสดับพิรุณ ย่อมดีกว่าการต่อสู้เพียงลำพังในเมืองหลวงอันโสโครกนี้
​"ตกลง"
​มู่หรงชิงยื่นมือเรียวบางที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธออกไปจับมือกับเขา แรงบีบจากฝ่ามือของคนทั้งสองหนักแน่นและทรงพลัง เป็นสัญญามั่นระหว่างสองพยัคฆ์ที่จะร่วมมือกันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินต๋าฉี่
​ทว่า ในวินาทีที่มือสัมผัสกัน กระแสความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกลับแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจของคนทั้งคู่... ความผูกพันที่เริ่มต้นจากผลประโยชน์ ทว่าแฝงไปด้วยโชคชะตาที่ยากจะถอนตัว!

จบตอนที่ 4