แมนๆ เขาใส่สีชมพู! เปิดปูมหลังประวัติศาสตร์เมื่อ 100 ปีก่อนที่ "สีชมพู" คือสัญลักษณ์ของลูกผู้ชาย

        ในปัจจุบันหลายคนอาจติดภาพจำว่าสีชมพูเป็นสีที่แสดงถึงความอ่อนหวานของผู้หญิง จนทำให้ผู้ชายหลายคนไม่กล้าหยิบเสื้อผ้าสีนี้มาสวมใส่ แต่หากย้อนเวลากลับไปเมื่อประมาณหนึ่งศตวรรษที่แล้ว ความจริงกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เพราะสีชมพูเคยถูกยกย่องให้เป็นสีที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งและความเป็นชายชาตรีอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อสีชมพูคือสีของนักรบ

        ในช่วงก่อนปี 1940 กฎเกณฑ์ทางแฟชั่นไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นในปัจจุบัน หลักฐานจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำในปี 1918 ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า "สีชมพูสำหรับเด็กผู้ชาย และสีฟ้าสำหรับเด็กผู้หญิง" โดยมีเหตุผลสนับสนุนดังนี้:

• รากฐานความหมายของสี: สีชมพูถือเป็นสีที่ลดระดับความเข้มข้นมาจากสีแดง ซึ่งเปรียบเสมือนสีแห่งเปลวไฟ เลือด และเทพเจ้าแห่งสงคราม (Mars) สีชมพูจึงถูกมองว่าเป็นตัวแทนของความกระฉับกระเฉง ความกล้าหาญ และจิตวิญญาณของนักรบที่เหมาะกับเด็กผู้ชายที่สุด

  

• สัญลักษณ์ของความอ่อนโยน: ในทางตรงกันข้าม สีฟ้าถูกมองว่าเป็นสีที่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล สงบ และเยือกเย็น อีกทั้งยังมีความเชื่อมโยงทางศาสนากับเครื่องแต่งกายของพระแม่มารีย์ สีฟ้าจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนโยนที่เหมาะกับเด็กผู้หญิงในยุคนั้น

จุดเปลี่ยนสู่ค่านิยมปัจจุบัน

        การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญเกิดขึ้นหลังช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกลไกทางการตลาดและอิทธิพลจากแฟชั่นไอคอน รวมถึงภริยาประธานาธิบดีสหรัฐฯ ได้เริ่มนำเสนอภาพลักษณ์ใหม่ที่ผูกโยงสีชมพูเข้ากับความอ่อนหวานของผู้หญิง จนกลายเป็นค่านิยมกระแสหลักที่ฝังรากลึกมาจนถึงปัจจุบัน

        โดยสรุปแล้ว สีชมพูไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งแยกเพศมาตั้งแต่ต้น แต่เป็นเพียงผลผลิตจากการเปลี่ยนแปลงทางค่านิยมและการตลาดตามยุคสมัย การที่ผู้ชายจะลุกขึ้นมาสวมใส่สีชมพูในวันนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่าเป็นการตอกย้ำว่า "สีไม่มีเพศ" และความแมนที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ความมั่นใจและตัวตนภายใน มากกว่าสิ่งของหรือสีสันที่สวมใส่ภายนอก