วิธีตระหนักว่าสิ่งเดียวที่เป็นอุปสรรคต่อความสุขของคุณคือตัวคุณเอง

01 / ปัญหาเดียวในชีวิตของคุณคือวิธีที่คุณมองชีวิตของตัวเอง ถ้ามองอย่างเป็นกลาง คุณมีทุกสิ่งที่ปรารถนาและต้องการอยู่แล้ว แต่คุณเป็นทุกข์เพียงเพราะไม่สามารถรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่มี(ซึ่งเป็นลักษณะนิสัยที่ต้องอาศัยการบ่มเพาะหรือการฝึกฝน)

02 / วิธีแก้ปัญหาส่วนใหญ่ของคุณคือการเปลี่ยนแปลงวิธีคิดเกี่ยวกับปัญหาเหล่านั้น ตัวอย่างเช่น การรู้ว่าความคิดเห็นของผู้อื่นที่มีต่อคุณนั้นโดยส่วนใหญ่แล้วเป็นสิ่งที่พวกเขามองตัวเอง จะแก้ปัญหาของคุณซึ่งเกิดจากการประเมินชีวิตตัวเองผ่านมุมมองของผู้อื่นได้

03 / คุณเกียจคร้านที่จะท้าทายจิตใจของตัวเอง คุณรู้ว่าควรอยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น แต่กลับไม่พยายามฝึกฝน คุณรู้ว่าควรทำสมาธิและฝึกการจดจ่อจะได้ไม่ถูกความคิดเชิงลบเล่นงาน แต่กลับมุ่งหน้าไปฟิตเนสเสียอย่างนั้น คุณเกียจคร้านกับเรื่องที่สำคัญที่สุด และนั่นก็เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดด้วย

04 / คุณบรรลุสิ่งที่คิดว่าจะทำให้ตัวเองมีความสุข แล้วทันใดนั้นก็เปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นจาก “เป้าหมาย” เป็น “เรื่องที่ทําสําเร็จไปอีกหนึ่งอย่าง"ทันที เมื่อทำบางอย่างสำเร็จ คุณจะเริ่มคิดโดยทันทีว่ามันเป็นแค่ “เรื่องที่ทำสำเร็จไปอีกหนึ่งอย่าง” แทนที่จะเป็น “อีกเรื่องในชีวิตที่ทำให้มีความสุข”

05 / คุณไม่เคยฝึกที่จะดื่มกับความสุขได้นาน เราทุกคนล้วนมี “ขีดจำกัดบน” หรือขอบเขตที่เรายอมให้ตัวเองรู้สึก “ดี” ถ้าอยากทลายขีดจำกัดนั้น เราต้องฝึกให้ตัวเองรู้สึกดี ไม่อย่างนั้นเราก็จะบ่อนทำลายตัวเองเพื่อกลับสู่คอมฟอร์ตโซนตามเดิม

06 / คุณใส่ใจกับความสบายใจมากกว่าความเปลี่ยนแปลง คุณเลือกที่จะอึดอัดใจอย่างที่เป็นอยู่มากกว่ารับมือกับความไม่แน่นอน ซึ่งเป็นสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณอย่างแท้จริง

07 / คุณตั้งใจใช้เวลากับคนที่ไม่ได้ “ดี” สำหรับคุณ ซึ่งหมายถึงคนที่ไม่ได้ใส่ใจคุณอย่างแท้จริง ไม่ก็ทำให้คุณนึกอยากทำสิ่งที่ตรงข้ามกับเป้าหมายของตัวเอง พูดอีกอย่างว่า แม้พวกเขาจะทำให้คุณเผยด้านแย่ ๆ ออกมา แต่คุณก็ยังคบหากับพวกเขาต่อไปอยู่ดี

08/คุณไม่ยอมให้ความคิดเกี่ยวกับตัวเองได้พัฒนา คุณติดอยู่กับความสบายใจที่จะมองตัวเองเหมือนเมื่อ 3 ปี 5 ปี หรือ 10 ปีก่อน เพราะนั่นคือสิ่งที่คนอื่นสะดวกใจที่จะมองคุณแบบนั้นมากกว่า

09/คุณเลือกที่จะสนใจความเชื่อของตัวเองมากกว่าความเป็นจริง คุณยึดมั่นในความคิดของตัวเองที่มีต่อสิ่งต่าง ๆ มากกว่าความเป็นจริงที่คุณรู้อยู่แล้ว

10 / คุณไม่ยอมขอโทษ คุณไม่ยอมขอโทษทั้งตัวเองและผู้อื่น คุณไม่เปิดใจรับกับการเป็นฝ่ายผิด และไม่มีทางปล่อยให้อัตตาถูกสั่นคลอนด้วยการยอมรับว่าคุณไม่อาจทำได้ดีที่สุดตลอดเวลา ทว่าการทำเช่นนี้เป็นขั้นตอนแรกที่จะช่วยสร้างความเปลี่ยนแปลง

11/ คุณไม่รับผิดชอบชีวิตของตัวเองอย่างเต็มที่ และรอให้บางสิ่งมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของคุณ บ่อยครั้งที่คนเราเลือกจะแสดงความทุกข์ทรมานออกมาดัง ๆ เพราะเชื่อว่านั่นเป็นการ “โวยวายใส่จักรวาล” ราวกับว่าถ้าเปิดเผยความเลวร้ายของสิ่งต่าง ๆ ได้มากพอจะมีบางสิ่งหรือบางคนมาช่วยแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้นให้

12 / คุณเชื่อว่าความสุขเกิดจากระดับของความสำเร็จมากกว่าภาวะที่เป็นอยู่ คุณคิดว่ามีเพียงบางคนเท่านั้นที่จะมีความสุขได้ เพราะชีวิตของพวกเขาช่างสมบูรณ์แบบ แทนที่จะเลือกแสวงหาความสุขในปัจจุบันและตระหนักว่าชีวิตที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ส่งผลให้คุณมีหรือไม่มีความสุข

13 / คุณคิดว่า “ความสุข” หมายถึงความรู้สึก “ดี” ที่ถูกประคับประคองไว้ ทั้งที่มันคือ “เส้นฐาน” ของการรับรู้ที่สูงขึ้น เมื่อเส้นฐานของการรับรู้สูงขึ้น คุณก็จะสามารถประมวลทุก ๆ ความรู้สึกได้ดีขึ้น และด้วยความที่คุณทำเช่นนั้นในทางที่ส่งผลดีต่อตัวเอง คุณจึงกลับไปอยู่ในภาวะพึงพอใจได้อย่างรวดเร็ว

14 / คุณยอมรับในสิ่งที่ถูกสอนแม้จะรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง การที่คุณศรัทธาในความเชื่อ คำสอน หรือศาสนามากกว่าเป็นเพราะมันคือสิ่งแรกที่คุณรับรู้ ไม่ใช่เพราะมันมีความหมายหรือมีประโยชน์กับคุณ

15/ คุณมีชีวิตที่ดีและคุณก็รู้อยู่แล้ว ในที่สุดคุณจะรู้ว่าสิ่งสำคัญอยู่ที่การเลือกจดจ่อกับชีวิตที่ดีๆของตัวเองให้มากขึ้น