ตามหาความทรงจำ! 5 เมนูวัยเด็กที่หายไปจากตลาด (คิดถึงแค่ไหนก็หากินยากเหลือเกิน)

เคยมั้ยครับ? เดินตลาดนัดตอนเย็น ๆ ในยุคนี้ มองไปทางไหนก็เจอแต่เครปญี่ปุ่น ชานมไข่มุก หมาล่าสายพาน หรือไม่ก็ไก่ทอดซอสเกาหลี... ของกินพวกนี้มันก็อร่อยดีครับ แต่บางทีเดิน ๆ อยู่ ในหัวมันก็แวบคิดถึงกลิ่นและรสชาติของขนมหรืออาหารบางอย่างที่เราเคยวิ่งเอาเงินเหรียญ 5 เหรียญ 10 ไปยืนต่อแถวซื้อหน้าโรงเรียนตอนเย็น

น่าเสียดายที่พอเวลาผ่านไป พฤติกรรมการกินของคนเปลี่ยน เมนูระดับตำนานเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ทยอยล้มหายตายจากไปจากแผงลอย จนกลายเป็น "เมนูสาบสูญ" ที่เด็กรุ่นใหม่เห็นแล้วอาจจะทำหน้าเอ๋อใส่ วันนี้ผมขอชวนชาว Postjung มารื้อฟื้นความหลังกับ 5 เมนูกินเล่นยุค 90s-2000s ที่ปัจจุบันแทบจะกลายเป็นโบราณวัตถุหากินยากขั้นสุด!

1. ขนมโตเกียว "ไส้หวานสีส้ม" (สังขยาโบราณ)

เด็ดยุคนี้ถ้าสั่งโตเกียว คงนึกถึงไส้ครีมคัสตาร์ดเนียน ๆ ไส้ชีสยืด หรือไส้หมูสับบิ๊กบึ้ม แต่ไอ้เรามันรสนิยมยุคเก่า สิ่งที่ถวิลหาคือ "ไส้สังขยาสีส้มแป๋น" ที่แม่ค้าจะตักจากหม้อสแตนเลสเล็ก ๆ มาปาดลงบนแป้ง เนื้อสัมผัสจะไม่เนียนกริบ ออกจะสาก ๆ และเหลว ๆ หน่อย รสชาติหวานเจี๊ยบจนขึ้นสมอง แถมยังมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว กินตอนร้อน ๆ แป้งกรอบตรงขอบ นุ่มตรงกลาง สลับกับไส้สีส้มไหลเยิ้ม... ทุกวันนี้เจอแต่โตเกียวชาไทยไม่ก็คัสตาร์ด รสชาติมันไม่แมตช์กับวิญญาณเด็กประถมเลยครับ!

2. โรตีสายไหมหยอดเหรียญ (โรตีเสี่ยงดวง)

อันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของกิน แต่มันคือ "เกมโชว์แรกในชีวิต" ของเด็ก ๆ เลยครับ! มันคือตู้ไม้โบราณที่มีแป้นวงกลม มีตัวเลข 1, 2, 3, 5 และช่องแจ็กพอตสีแดงที่เป็นเลข 10 วิธีการคือเราหยอดเหรียญบาทลงไป แล้วกดปุ่มให้เข็มหมุนลุ้นระทึกว่าเข็มจะไปหยุดที่เลขอะไร ถ้าดวงกุดได้เลข 1 แม่ค้าก็จะหยิบแป้งโรตีแผ่นจิ๋วห่อสายไหมมาให้คำเดียวถ้วน แต่ถ้าดวงดีกดได้เลข 5 หรือเลข 10 ทีนี้แหละหอบกลับบ้านจนมือหนัก! มันสนุกตรงความลุ้นนี่แหละครับ ปัจจุบันตู้แบบนี้กลายเป็นของสะสมราคาแพงไปซะแล้ว

3. ไอติมหลอด (ไอติมเขย่า)

ภาพจำคือถังหล่อสแตนเลสวงกลมขนาดใหญ่ ข้างในบรรจุหลอดโลหะเล็ก ๆ แช่อยู่ในน้ำแข็งผสมเกลือเม็ดหนา ๆ แม่ค้าจะเทน้ำอัดลมหลากสี น้ำเขียว น้ำแดง หรือน้ำเก๊กฮวยลงไปในหลอด แล้วลงแรง "เขย่า" ถังเสียงดัง แซ่ก ๆ ๆ จนน้ำอัดลมค่อย ๆ แข็งตัวกลายเป็นไอติมแท่ง จากนั้นเอาไม้เสียบลูกชิ้นเสียบฉับ ดึงพรวดขึ้นมาส่งให้เราในราคาแท่งละ 2 บาท 5 บาท แทะกินดับร้อนตอนเลิกเรียน ฟินสะท้านใจ ยิ่งแท่งไหนน้ำลมยังแข็งไม่สนิท แทะไปมีน้ำอัดลมซ่า ๆ พุ่งใส่ปาก... โคตรสะใจ!

4. ขนมถังแตกไส้ดั้งเดิม (หนา นุ่ม ไม่เน้นครีม)

ขนมถังแตกยุคนี้ตามห้างหรือตลาดนัดวัยรุ่น มักจะแปลงร่างกลายเป็นเครปเวอร์ชันไทย สาดครีมสดสีขาวหนาเป็นนิ้ว โรยฝอยทอง โรยลูกเกดจนล้นจาน แต่ถังแป้งเวอร์ชันคลาสสิกที่พวกเราคิดถึงจริง ๆ คือ แป้งหนา ๆ นุ่ม ๆ ร้อน ๆ ที่ผิวด้านในทาด้วยน้ำมันหรือเนยบาง ๆ จากนั้นโรยด้วย "มะพร้าวขูดฝอยคลุกน้ำตาลทรายและงาดำคั่ว" แค่นั้นเลยครับ! เวลาเคี้ยวจะได้ความมันของมะพร้าว ความกรุบและหวานของเกล็ดน้ำตาลทราย ผสมกับแป้งหมักรสเปรี้ยวนิด ๆ กลิ่นหอมฟุ้งลอยตัดอารมณ์กันได้ดีมาก

5. ขนมโป๊งเหน่ง (หรือคอร์นด็อกเวอร์ชันไทยดั้งเดิม)

ก่อนที่วัยรุ่นไทยจะฮิตกินคอร์นด็อกชีสยืดแบบเกาหลี เรามี "ขนมโป๊งเหน่ง" หรือบางคนเรียกขนมลูกระเบิด ครองเมืองมาก่อนครับ มันคือไส้กรอกแดงในตำนาน เสียบไม้ แล้วนำไปชุบแป้งสีเหลืองสูตรหนานุ่ม ทอดในน้ำมันร้อน ๆ จากนั้นเอาขึ้นมาหมุนชุบแป้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแป้งหนากลมอวบอ้วนเหมือนไม้กลอง เวลาเคี้ยวคำแรก ๆ จะเจอแต่แป้งรสหวานนุ่มลิ้น เคี้ยวไปจนเกือบถึงครึ่งลูกนู่นแหละ ถึงจะเจอไส้กรอกแดงจิ๋วหลิวซ่อนอยู่ตรงกลาง เป็นกุศโลบายการกินที่ทำให้เราได้เคี้ยวแป้งทอดแสนอร่อยจนหนำใจ

น่าเสียดายนะครับที่เมนูเหล่านี้ค่อย ๆ หายไปตามกาลเวลา ส่วนหนึ่งเพราะคนขายรุ่นเก่าแก่เริ่มถอดใจสู้สังขารไม่ไหว และเด็กรุ่นใหม่แปรพักตร์ไปหาขนมแฟรนไชส์ต่างชาติหมด แต่อย่างน้อย เมนูเหล่านี้ก็เคยทำหน้าที่มอบความสุขราคาประหยัดให้พวกเราในวัยเยาว์แบบไม่ขาดตกบกพร่อง

แล้วเพื่อน ๆ ชาว Postjung ล่ะครับ แฟลชแบ็กไปตอนเป็นเด็ก เมนูไหนคือ "ที่หนึ่งในใจ" ที่ตอนเย็นหลังเลิกเรียนต้องวิ่งไปซื้อให้ได้? แล้วแถวบ้านใครยังมีร้านพวกนี้ขายอยู่บ้าง มาคอมเมนต์แชร์พิกัดอวดความอิจฉาให้ฟังหน่อยครับ!