ผีนางรำสยองตามกลับต่างประเทศ!!

แดเนียลไม่เคยเชื่อเรื่องผี

เขาเป็นช่างภาพชาวอังกฤษวัย 32 ปี เดินทางมาเที่ยวประเทศไทยกับเพื่อนอีก 4 คน เพื่อถ่ายคอนเทนต์แนว “สถานที่ลี้ลับในเอเชีย” ลงช่องยูทูบ

พวกเขาเที่ยวหลายจังหวัด จนมาถึงเมืองเก่าแห่งหนึ่งทางภาคกลาง

คืนแรก ไกด์ท้องถิ่นพาไปดูการแสดงนาฏศิลป์ไทยในศาลาไม้โบราณติดวัดร้าง

แสงไฟสีส้มสลัว

เสียงระนาดดังช้าๆ

และตรงกลางเวที มีนางรำคนหนึ่งโดดเด่นกว่าทุกคน

เธอสวมชุดไทยสีทองเก่า ดวงตาคมเข้ม แต่ใบหน้าซีดเหมือนคนป่วย

แดเนียลยกกล้องขึ้นถ่าย

แชะ—

ทันทีที่แฟลชสว่าง

นางรำคนนั้นหันมามองตรงที่เขายืน

แล้ว…ยิ้ม

รอยยิ้มของเธอแปลกมาก

มุมปากกว้างเกินธรรมชาติ เหมือนกำลัง “ดีใจที่ถูกเลือก”

คืนนั้น หลังกลับโรงแรม แดเนียลเปิดภาพดู

แต่ในภาพหมู่ของคณะนางรำทั้งหมด…

มีเพียงคนเดียวที่ติดชัด

คือนางรำชุดทอง

และในทุกภาพ

ดวงตาของเธอ…

มองมาที่เขาเสมอ

“Maybe she likes you.”

เพื่อนเขาหัวเราะ

ไม่มีใครคิดอะไร

จนกระทั่งคืนต่อมา

แดเนียลเริ่มได้ยินเสียงกำไลข้อเท้าดังในห้อง

ฉิ่ง…

ฉิ่ง…

ฉิ่ง…

เสียงเหมือนคนกำลังร่ายรำช้าๆ อยู่ปลายเตียง

เขาคิดว่าตัวเองฝัน

แต่พอลืมตา

ก็เห็นเงาผู้หญิงในชุดไทยยืนอยู่มุมห้อง

คอเอียงผิดรูป

มือจีบนิ่ง

ใบหน้าขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด

เธอยืนมองเขาโดยไม่ขยับ

จนเช้า

แดเนียลเล่าให้เพื่อนฟัง ทุกคนกลับขำ

มีแค่ “ไมเคิล” คนเดียวที่หน้าไม่ดี

เพราะเมื่อคืนเขาก็ได้ยินเสียงรำเหมือนกัน

คืนนั้นเอง ไมเคิลหายตัวไป

พวกเพื่อนตามหาอยู่ทั้งคืน ก่อนจะเจอศพเขาในสระน้ำหลังโรงแรม

ร่างนอนคว่ำหน้า แขนทั้งสองข้างบิดเป็นท่ารำไทย

ตำรวจสรุปว่าเมาแล้วพลัดตกน้ำ

แต่แดเนียลเห็นบางอย่าง

บนพื้นไม้ข้างสระ มีรอยเท้าเปียกน้ำเล็กๆ เดินวนรอบศพ

เหมือนมีใครรำอยู่ตรงนั้น

หลังจากวันนั้น เรื่องเริ่มหนักขึ้น

ทุกคืน พวกเขาจะได้ยินเสียงดนตรีไทยดังแผ่วๆ ตอนตีสอง

และทุกคนเริ่มเห็นผู้หญิงชุดทอง

บางครั้งยืนปลายเตียง

บางครั้งอยู่ในกระจก

บางครั้ง…

ยืนอยู่ด้านหลังตอนถ่ายรูป

คนที่เห็นเธอชัดที่สุด จะตายในคืนถัดไป

วันที่สาม “แอนนา” เสียชีวิตในลิฟต์

กล้องวงจรปิดจับภาพสุดท้ายไว้ได้

เธอยืนร้องไห้อยู่คนเดียว

ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นจีบเองทีละข้าง

แล้วคอหักดังกร๊อบต่อหน้ากล้อง

วันที่สี่ “คริส” กระโดดลงจากระเบียงโรงแรม

ก่อนตาย เขาพูดเพียงว่า

“She keeps dancing behind me…”

เหลือเพียงแดเนียลคนเดียว

เขารีบบินกลับอังกฤษทันที

และคิดว่าทุกอย่างจบแล้ว

แต่คืนแรกที่ลอนดอน

เสียงกำไลข้อเท้าก็ดังขึ้นอีก

ฉิ่ง…

ฉิ่ง…

ฉิ่ง…

ในอพาร์ตเมนต์ชั้น 14 ของเขา

แดเนียลเริ่มนอนไม่ได้ เขาเห็นเธอทุกคืน

บางคืน เธอยืนปลายเตียง

บางคืน คลานออกมาจากเงามืด

และทุกคืน…

เธอจะรำช้าลง ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

จนคืนหนึ่ง แดเนียลตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเย็นที่หน้า

เขาลืมตา

แล้วพบว่านางรำชุดทองกำลังก้มหน้าจ้องเขาห่างไม่ถึงคืบ

กลิ่นดอกไม้เก่ากับกลิ่นศพโชยแรงจนแทบอาเจียน

ก่อนเธอจะกระซิบเสียงแหบ

“เอาเรากลับไป…”

วันต่อมา แดเนียลเริ่มค้นข้อมูลเกี่ยวกับศาลาเก่าแห่งนั้น

จนรู้ความจริงว่า…

เมื่อเกือบร้อยปีก่อน มีนางรำหลวงคนหนึ่งถูกฆ่าระหว่างแสดง เพราะถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์กับเจ้านายชั้นสูง

ศพเธอถูกฝังทั้งชุดรำไว้ใต้เวที

และมีความเชื่อว่า…

“ใครถ่ายรูปเธอกลับไป วิญญาณจะตามจนกว่าจะพากลับคืน”

แดเนียลแทบเสียสติ

เขารีบติดต่อวัดในไทย ขอเดินทางกลับทันที

คืนก่อนบิน เขาเก็บรูปทั้งหมดใส่กระเป๋า

แต่ตอนตีสาม เขาได้ยินเสียงดนตรีไทยดังขึ้นในห้องอีกครั้ง

ฉิ่ง…

ฉิ่ง…

ฉาบ…

เมื่อหันไปที่กระจก

เขาเห็นนางรำหลายสิบคนยืนเต็มห้อง

ทุกคนคอหัก บิดมือจีบผิดรูป และกำลังรำพร้อมกันช้าๆ

ตรงกลางคือผู้หญิงชุดทอง

เธอยิ้มให้เขา

ก่อนชี้ไปที่กระเป๋าเดินทาง

แดเนียลบินกลับไทยในเช้าวันรุ่งขึ้น

แต่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ศาลาเก่านั้น

เพราะหลังจากเขาเข้าไปคนเดียว…

ชาวบ้านได้ยินเพียงเสียงดนตรีไทยดังทั้งคืน

จนรุ่งเช้า

เจ้าหน้าที่พบเพียงกล้องถ่ายรูปของแดเนียลวางอยู่กลางเวที

และในเมมโมรีการ์ด มีภาพสุดท้ายภาพหนึ่ง

เป็นภาพแดเนียลกำลังนั่งพับเพียบอยู่บนเวที

ใบหน้าซีดขาว

ดวงตาไร้ตาดำ

มือทั้งสองจีบงดงามเหมือนนางรำไทย

ส่วนด้านหลังเขา…

มีผู้หญิงชุดทองยืนยิ้มอยู่

และหลังจากนั้น นักท่องเที่ยวหลายคนที่ไปศาลาแห่งนั้น มักพูดตรงกันว่า

ถ้าอยู่ที่นั่นหลังเที่ยงคืน

จะได้ยินเสียงกำไลข้อเท้าดังมาจากใต้เวที

พร้อมเห็นนางรำชุดทอง…

กำลังเลือกคนกลับไปด้วยคนต่อไป…