คิดถึงเพื่อนๆศิษย์ มสธ. รุ่น กันยา ปาริชาต '47 ผลงานชนะเลิศการประกวดบทกลอนและคติพจน์ประจำรุ่น ในการอบรมเข้มชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพ กฎหมาย และบริหารรัฐกิจ

วันนี้ขณะที่จัดระเบียบชั้นหนังสือข้างโต๊ะทำงานที่บ้าน สายตาเหลือบไปเห็นปกหลังของหนังสือทำเนียบรุ่นของการอบรมเข้มชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพ กฎหมาย และบริหารรัฐกิจ ในระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ณ อาคารพิทยพัฒน์ เมื่อปี พ.ศ.2547 ในใจของผมรู้สึกประหลาดใจมากๆ ที่เมื่อตอนกลางวันตอนที่ผมออกพื้นที่ไปกับพนักงานขับรถของหน่วยงาน ผมเพิ่งจะแสดงความยินดีกับน้องที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจศึกษาจนจบปริญญาตรี สาขาสารสนเทศฯ และผมได้มีโอกาสเล่าเรื่องความหลังเหตุการณ์ตอนผมไปอบรมเข้มชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพ และได้รับมอบความไว้วางใจจากเพื่อนๆ ผู้เข้าอบรมของบริหารรัฐกิจ กลุ่มที่ 3 ให้เป็นผู้แต่งบทกลอนและคติพจน์ประจำรุ่นส่งประกวด อั๊ยยยยะ!!!! งานเข้าแล้วสิเรา ได้รับมอบหมายเวลาประมาณ 16.50 น. และจะต้องแต่งบทกลอนให้เสร็จให้ทันเวลา 18.00 น. 

เมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาให้แยกย้ายไปพักได้ ผมรีบโกยอ้าวกลับห้องพัก ลองตั้งหลัก ตั้งสติ ใช้สมาธิขั้นสูงสุด 5555 แต่คิดอะไรไม่ออกเลย เดินลงไปที่ล๊อบบี้ศูนย์สัมมนา ซื้อน้ำอัดลมเย็นๆมาก 2 กระป๋อง จิบไปคิดไป ก็ยังมืดแปดด้าน ไม่ไหวแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมาก ตอนนั้นเวลาประมาณ 17.20 น.แล้ว อาบน้ำก่อนดีกว่า เผื่อสมองจะปลอดโปร่ง แต่ก่อนที่จะไปอาบน้ำ ผมเขียนตัวอักษรไว้บนกระดาษ A4 จำนวน 3 ตัว คือ ม ส ธ ซึ่งคืออักษรย่อของมหาวิทยาลัยนั่นเอง

ขณะอาบน้ำ ก็ไม่ได้คิดอะไร  สมองกลวงมาก ปลงแล้ว คงไม่ทันแน่ๆ เฮ้ออออ เมื่ออาบน้ำเสร็จ เช็ดตัว ทาแป้ง เตรียมจะแต่งตัวกลับไปห้องสัมมนา เหมือนสวรรค์สงสารผู้ตกยาก ผมเกิดคิดบทกลอนบรรทัดแรกขึ้นมาได้แบบ งง งง ครับ (คิดได้งัยวะ) ยังกับสุนทรภู่เข้าสิง ดังนี้ครับ

ม. หมู่เรา กันยา ปาริชาติ

ส. สืบสาน สายใย ใจสามศร

ธ. ธรรมรงค์ คงไว้ ใจเขียวทอง

เป็นพี่น้อง จตุรทิศ ศิษย์สุโขทัย.

เฮ้ยยย ทันเวลา ใช้เวลาแต่กลอนบทนี้นับจากคิดอักษรตัวแรกออก ใช้เวลาประมาณ 2-3 นาที รีบแต่งตัวจ้ำอ้าวไปห้องสัมมนาอย่างโล่งอก แต่ก็ไม่คิดว่าจะไปสู้คนอื่นๆได้หลอกครับ ก็คนเข้าอบรม 300 กว่าคน คงมีแต่คนที่แต่งกลอนแต่งบทกวีเก่งๆ ส่งประกวดอยู่แล้ว เมื่อไปถึงเอาให้เพื่อนๆดู ทุกคนถูกใจมากและรีบน้ำส่งขณะกรรมการประกวด

ถึงเวลาประกาศผลการประกวด ไม่น่าเชื่อครับ บทกลอน 2-3 นาทีของผม ได้รางวัลชนะเลิศ และให้ใช้เป็นบทกลอนประจำรุ่น ดีใจและภูมิใจมากครับ แม้กาลเวลาจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่ทุกวันนี้ผมยังจดจำเหตุการณ์ และบทกลอนบทนี้ได้อย่างขึ้นใจ

ส่วนความหมายของ ปาริชาติ สามศร และสีเขียวทอง มั่นใจว่าพี่น้องศิษย์ มสธ.ทุกท่านคงเข้าใจความหมายอย่างแน่นอนครับ

ผมคือคนที่หล่อสุดในกรรมการรุ่นแหละครับ เดาเอานะ ฮ่าๆๆๆ หลงตัวเองตามเพลงของอนันต์ บุคนาค กล่าวไว้ครับ