"ดอกงิ้ว" ชื่อนี้มีดีมากกว่าความสวย

 หลายคนรู้จักดอกงิ้วจากสีแดงสดสะดุดตา และคำเปรียบเทียบในวรรณคดี แต่จริง ๆ แล้ว ดอกงิ้วมีคุณค่ามากกว่าที่หลายคนคิด ทั้งด้านอาหาร สมุนไพร และวิถีชีวิตพื้นบ้าน
ดอกงิ้ว หรือดอกของต้นงิ้วแดง จะบานช่วงปลายฤดูหนาวถึงต้นร้อน เมื่อดอกเริ่มร่วง ชาวบ้านมักเก็บไปตากแห้งเก็บไว้ได้เป็นปีๆ จนชาวบ้านบงคนสามารถนำไปขายเป็นรายได้ของช่วงเทศการลดอกงิ้วบานก็มี เนื่องด้วยดอกงิ้วแห้งสามารถนำมาทำอาหารได้ โดยเฉพาะ แกงแค และ น้ำเงี้ยว ที่ขึ้นชื่อของภาคเหนือ โดยดอกงิ้วแห้งช่วยเพิ่มกลิ่นหอมและรสเฉพาะตัว
นอกจากกินได้แล้ว ดอกงิ้วยังถูกใช้เป็นสมุนไพรพื้นบ้าน เชื่อว่าช่วยบำรุงร่างกาย ลดร้อนใน และช่วยให้ชุ่มคอ ส่วนเปลือกและยางจากต้น ก็มีการนำมาใช้ตามภูมิปัญญาโบราณอีกด้วย
ที่น่าสนใจคือ ต้นงิ้วยังให้ “ปุยนุ่น” จากฝักแก่ ซึ่งสมัยก่อนนิยมนำมายัดหมอนและที่นอน เพราะมีน้ำหนักเบาและเก็บความนุ่มได้ดี
   แม้ดอกงิ้วจะดูสวยโดดเด่น แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยประโยชน์ที่ผูกพันกับวิถีชีวิตคนไทยมานาน จึงไม่แปลกที่ต้นไม้ชนิดนี้จะยังถูกพูดถึงเสมอ ทั้งในอาหาร ความเชื่อ และวัฒนธรรมพื้นบ้าน

สิ่งสำคัญส่วนที่ตากแห้งนั้น จะเป็นส่วนของเกสรดอกงิ้ว ที่นำกลีบดอกออกไปแล้ว จะไม่ใช่ทั้งดอกนะ