คุยกันมา 6 เดือนไปรับไปส่งทุกวันแต่พอถามเรื่องสถานะเขากลับบอกว่าเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ทุกคนว่าผมควรไปต่อหรือพอแค่นี้ครับ?

คือผมอึดอัดจนไม่รู้จะไประบายที่ไหนแล้วครับ... ผมชื่อ สายฟ้า (นามสมมติ) คุยกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ แยม มาได้ประมาณครึ่งปีแล้วครับ

​เราเรียนที่เดียวกัน เจอกันทุกวัน ผมไปรับไปส่งเขาที่หอแทบจะตลอด วันหยุดก็ไปเดินห้างด้วยกัน ดูหนัง กินข้าวด้วยกันสองคน คือ ใครเห็นเขาก็คิดว่าเป็นแฟนกันหมดแหละครับ แม้แต่พ่อแม่เขายังเคยถามผมเลยว่า​ ผมเป็นแฟนแยมใช่ไหม

​แต่ประเด็นมันอยู่ที่เมื่อวานครับ เรานั่งกินข้าวกันอยู่ แล้วผมก็ตัดสินใจรวบรวมความกล้าถามเขาไปตรงๆ ว่า 'แยม ที่เราสองคนเป็นอยู่ตอนนี้ มันคืออะไรเหรอ? เราขอเป็นแฟนได้ไหม?'

​ทุกคนเชื่อไหม แยมเขานิ่งไปเลย แล้วเขาก็ตอบกลับมานิ่งๆ ว่า

'สานฟ้า... เราว่าเป็นแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วนะ เราไม่อยากเสียสายฟ้าไป'

​คือฟังจบแล้วผมชาไปทั้งตัวเลยครับ คำว่า 'ไม่อยากเสียไป' นี่มันคือคำปฏิเสธที่ดีที่สุดใช่ไหมครับ? หลังจากวันนั้นเขาก็ทำตัวปกติเหมือนเดิม ทักมาบอกฝันดี ส่งรูปกับข้าวมาให้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เป็นผมเองเนี่ยแหละที่มองหน้าเขาไม่ติด

​ตอนนี้ผมสับสนมากครับ ใจหนึ่งก็ชอบเขามาก แต่อีกใจผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ของตายที่เขามีไว้แก้เหงาตอนไม่มีใคร

​ผมควรแกล้งโง่คุยต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา หรือผมควรจะตัดใจเดินออกมาตอนนี้เลยครับ? ใครเคยเจอแบบนี้ช่วยบอกผมทีครับว่าผมควรทำยังไงต่อดี