จังหวัดในประเทศไทย ที่มีจำนวนคนเข้ามาท่องเที่ยวน้อยที่สุด

5 อันดับ จังหวัดที่มีนักท่องเที่ยวน้อยที่สุด
อ้างอิง “จำนวนนักท่องเที่ยว ครึ่งปีแรก พ.ศ. 2568” ตามบทความ
ที่สรุปจากข้อมูลของกองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา

อำนาจเจริญ — 149,753 คน
อำนาจเจริญเป็นจังหวัดที่มีจำนวนนักท่องเที่ยวน้อยที่สุดในช่วงครึ่งปีแรก 2568
ด้วยตัวเลข 149,753 คน โดยภาพรวมมักถูกมองว่าเป็นเมืองท่องเที่ยวเชิง
“วิถี–วัฒนธรรม–ธรรมชาติ” ที่ยังไม่ถูกพูดถึงในกระแสหลักมากนัก
อีกทั้งโครงสร้างพื้นฐานการเดินทางแบบเชื่อมต่อด้วยอากาศยังไม่เด่น
ทำให้การตัดสินใจเดินทางของนักท่องเที่ยวจำนวนมากมักเทไปจังหวัดที่เข้าถึงง่ายกว่า
แม้จะมีวัดสำคัญและแหล่งท่องเที่ยวท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์ก็ตาม

หนองบัวลำภู — 198,252 คน
หนองบัวลำภูมียอดนักท่องเที่ยว 198,252 คน
ติดอันดับจังหวัดที่นักท่องเที่ยวน้อยที่สุด ด้วยลักษณะการท่องเที่ยวที่ค่อนข้าง
“เฉพาะกลุ่ม” คือเน้นธรรมชาติ ป่าเขา และสถานที่เชิงศรัทธา ทำให้การเดินทาง
มักเป็นแบบตั้งใจไปมากกว่า “แวะเที่ยวตามกระแส” และเมื่อเทียบกับจังหวัดข้างเคียง
ที่มีเมืองท่องเที่ยวใหญ่หรือแลนด์มาร์กที่โด่งดังกว่า เม็ดเงินและจำนวนคน
เลยกระจุกตัวไปที่จังหวัดเหล่านั้นมากกว่า

ยโสธร — 317,017 คน
ยโสธรมียอดนักท่องเที่ยว 317,017 คน ในครึ่งปีแรก 2568 โดยจุดขายของจังหวัด
มักอยู่ที่งานประเพณี วิถีชุมชน และเสน่ห์ท้องถิ่น ซึ่ง “พีคเป็นช่วงฤดูกาล/เทศกาล”
มากกว่าการมีแหล่งท่องเที่ยวที่ดึงคนได้ต่อเนื่องตลอดปี ทำให้ในช่วงเวลาที่ไม่มีงานใหญ่
ตัวเลขนักท่องเที่ยวรวมมักไม่สูงเท่าจังหวัดท่องเที่ยวหลัก
แม้จังหวัดจะมีอัตลักษณ์ชัดเจนและอาหารพื้นถิ่นเด่นก็ตาม

ปัตตานี — 318,955 คน
ปัตตานีมีนักท่องเที่ยว 318,955 คน ใกล้เคียงกับยโสธร
และยังอยู่ในกลุ่มจังหวัดที่นักท่องเที่ยวน้อยที่สุดในช่วงครึ่งปีแรก 2568
ภาพรวมการท่องเที่ยวปัตตานีมีจุดแข็งด้านวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และอาหารท้องถิ่น
แต่ความรับรู้ของนักท่องเที่ยวจำนวนมากอาจยัง “ไม่คุ้นชิน” กับเส้นทางเที่ยวจังหวัดนี้
เท่าจังหวัดท่องเที่ยวชื่อดังอื่น ๆ ส่งผลให้จำนวนผู้มาเยือนรวมยังไม่พุ่งสูง
แม้ผู้ที่ไปแล้วมักพูดถึงประสบการณ์เชิงวัฒนธรรมที่โดดเด่นก็ตาม

มหาสารคาม — 391,504 คน
มหาสารคามมียอดนักท่องเที่ยว 391,504 คน ในครึ่งปีแรก 2568
และติด Top 5 จังหวัดนักท่องเที่ยวน้อยที่สุด โดยโครงสร้างจังหวัดจะเด่นด้านการศึกษา
และเมืองมหาวิทยาลัยมาก ทำให้การเดินทางจำนวนมากเป็น “ธุระ/เยี่ยมญาติ/กิจกรรม”
มากกว่าท่องเที่ยวเต็มรูปแบบ ขณะที่แหล่งท่องเที่ยวก็เน้นเชิงวัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์ และวิถีชุมชน ซึ่งต้องอาศัยการปักหมุดและทำคอนเทนต์
เชิงเส้นทางมากขึ้นเพื่อดึงนักท่องเที่ยวทั่วไปให้เพิ่มขึ้น