มาซาโกะวัย 70 เงินเกษียณ 4 ล้านเริ่มหด เพราะลูกกลับบ้านบ่อย

บ้านของ มาซาโกะ เคยเป็นที่ที่รอเสียงลูกหลานเปิดประตูเข้ามาเยี่ยม แต่เมื่อการกลับบ้านแต่ละครั้งตามมาด้วยค่าตั๋ว ค่าอาหาร และเงินให้หลาน ความคิดถึงที่เคยอบอุ่นก็เริ่มกลายเป็นตัวเลขในบัญชีที่ลดลงเรื่อย ๆ เรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่ดราม่าครอบครัวจากญี่ปุ่น แต่เป็นคำเตือนใกล้ตัวของคนวัยเกษียณที่ยังรักลูกมากพอจะยอมควักเงินเก็บทั้งชีวิตออกมาใช้แทนทุกคน

กรณีของ มาซาโกะ หญิงวัย 70 ปี ถูกพูดถึงจากเรื่องราวในญี่ปุ่น หลังลูกสาวพาครอบครัวกลับมาเยี่ยมบ้าน แต่ภาระค่าใช้จ่ายกลับตกอยู่กับพ่อแม่แทบทั้งหมด ทั้งที่ทั้งคู่มีรายได้จากเงินบำนาญรวมกันราว 50,000 บาทต่อเดือน และมีเงินเก็บประมาณ 4 ล้านบาท ตัวเลขนี้ฟังดูมั่นคงสำหรับคนเกษียณ แต่ถ้าถูกดึงออกทุกครั้งที่ลูกหลานกลับบ้าน ความมั่นคงก็อาจบางลงเร็วกว่าที่คิด

เงินเกษียณที่ดูเยอะ อาจไม่พอถ้าไม่มีขอบเขต

ปัญหาเริ่มจากความใจดีที่หลายบ้านคุ้นเคย พ่อแม่อยากให้ลูกกลับมาอย่างสบาย จึงช่วยออกค่าตั๋วเครื่องบิน ค่ากินอยู่ และค่าใช้จ่ายระหว่างการเยี่ยมบ้านให้ครอบครัวลูกสาว 5 คน ทุกครั้งที่กลับมา พอเป็นช่วงเดินทางแพงหรือมีมื้อพิเศษหลายมื้อ เงินที่จ่ายออกไปแต่ละครั้งจึงไม่ใช่เงินเล็ก ๆ

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หนักขึ้นคือค่าใช้จ่ายไม่ได้มาเป็นบิลเดียวที่เห็นชัด แต่ค่อย ๆ ไหลออกในหลายจังหวะ ตั้งแต่ค่าเดินทาง ค่าอาหาร ของฝาก ไปจนถึงเงินขวัญถุงให้หลาน เมื่อรวมกันแล้วเงินเก็บลดลง ปีละนับแสนบาท คำถามที่เจ็บที่สุดอาจไม่ใช่ว่าลูกจะกลับมาอีกเมื่อไร แต่คือพ่อแม่ยังจ่ายไหวไปได้อีกนานแค่ไหน

ลูกหลานกลับบ้าน แต่พ่อแม่กลับเหนื่อยกว่าเดิม

เรื่องของ มาซาโกะ ไม่ได้จบที่บัญชีธนาคาร แรงกายของคนวัยเกษียณก็ถูกใช้อย่างหนัก เธอต้องเตรียมอาหาร 3 มื้อ ดูแลบ้าน และล้างจานกองโตหลังทุกคนกินเสร็จ ขณะที่ลูกสาวให้เหตุผลว่าเหนื่อยจากการเลี้ยงลูก จึงไม่ได้เข้ามาช่วยงานในบ้านมากนัก

ตรงนี้เป็นจุดที่หลายครอบครัวอาจเผลอมองข้าม เพราะคำว่า “กลับบ้าน” สำหรับลูกหลานอาจหมายถึงการพัก แต่สำหรับพ่อแม่สูงวัยอาจหมายถึงงานบ้านรอบใหม่ที่หนักกว่าเดิม ถ้ามีเด็ก มีสมาชิกหลายคน และมีความคาดหวังว่าพ่อแม่ต้องดูแลทุกอย่างเหมือนสมัยยังแข็งแรง ภาพครอบครัวอบอุ่นก็อาจซ่อนความเหนื่อยไว้เต็มบ้าน

ความกตัญญูไม่ควรทำให้เงินประทังชีวิตหายไป

ประเด็นนี้แตะกับคำว่า Sandwich Generation อย่างเลี่ยงไม่ได้ คนรุ่นลูกจำนวนไม่น้อยต้องรับแรงกดดันจากการทำงาน เลี้ยงลูก และดูแลครอบครัวของตัวเอง แต่ภาระเหล่านั้นไม่ควรถูกส่งกลับไปให้พ่อแม่วัยเกษียณทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อเงินที่พ่อแม่มีอยู่คือเงินสำหรับใช้กินอยู่ รักษาตัว และประคองชีวิตหลังหยุดทำงาน

ทางออกที่พูดง่ายแต่ทำยากคือการคุยเรื่องเงินให้ตรงก่อนกลับบ้าน พ่อแม่ควรบอกเพดานที่ช่วยได้ ไม่ต้องแกล้งทำเหมือนมีไม่จำกัด ส่วนลูกหลานควรรับผิดชอบค่าเดินทางหรือค่าใช้จ่ายของครอบครัวตัวเองให้มากขึ้น การช่วยล้างจาน จัดโต๊ะ หรือซื้อของเข้าบ้านอาจดูเล็ก แต่สำหรับคนสูงวัย มันคือสัญญาณว่าการกลับบ้านครั้งนั้นไม่ได้มีแค่คนมารับความสุขฝ่ายเดียว

การตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ทางการเงินควรอ่านเงื่อนไขกรมธรรม์/สัญญาให้ละเอียด หากไม่แน่ใจ ควรปรึกษาผู้แนะนำการลงทุนที่ได้รับใบอนุญาต ก.ล.ต.

เรื่องของ มาซาโกะ ทำให้เห็นว่าความรักในครอบครัวต้องมีขอบเขตทางการเงินกำกับด้วย เงินเกษียณไม่ใช่กระเป๋าส่วนกลางของลูกหลาน และการกลับบ้านที่ดีไม่ควรทำให้พ่อแม่ต้องนั่งคำนวณหลังแขกกลับว่าเงินเก็บหายไปเท่าไร ความกตัญญูที่จับต้องได้ อาจเริ่มจากการช่วยให้พ่อแม่ยังเหลือเงินพอใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสบายใจ