เปิดรายชื่อ 15 จังหวัดไทย ที่ชาวต่างชาติกำลังปักหมุดลงทุน

เมื่อครู่นี้ผู้เขียนได้อ่านข้อมูลด้านเศรษฐกิจเกี่ยวกับการลงทุนของต่างชาติในไทย แล้วต้องบอกตรง ๆ ว่า ภาพที่เห็นไม่ได้มีแค่กรุงเทพฯ หรือเมืองใหญ่ไม่กี่แห่งเหมือนที่หลายคนคุ้นกันอีกแล้ว เงินลงทุนจากต่างชาติกำลังไหลไปยังหลายจังหวัดมากขึ้น ทั้งเมืองอุตสาหกรรม เมืองท่องเที่ยว เมืองรอบกรุงเทพฯ และเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจในภูมิภาค

ข้อมูลจากกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ ระบุว่า ปี 2568 ต่างชาติได้รับอนุญาตให้เข้ามาลงทุนในไทยภายใต้ พ.ร.บ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว จำนวน 1,078 ราย เพิ่มขึ้น 13% จากปีก่อนหน้า และมีเงินลงทุนรวม 324,148 ล้านบาท เพิ่มขึ้น 42% ถือเป็นตัวเลขที่สะท้อนชัดว่าไทยยังเป็นพื้นที่ที่นักลงทุนต่างชาติใช้เป็นฐานธุรกิจในภูมิภาคนี้อยู่จริง ประเทศที่ลงทุนเด่น ได้แก่ สิงคโปร์ ญี่ปุ่น จีน ฮ่องกง และสหรัฐอเมริกา

ผมว่าเรื่องนี้ไม่ควรมองแค่ในมุม “เงินต่างชาติเข้าไทยเยอะขึ้น” อย่างเดียว แต่ต้องดูด้วยว่าเงินเหล่านี้กำลังไปลงตรงไหน เพราะจังหวัดที่ดึงเงินลงทุนได้ มักจะได้ผลต่อเนื่องตามมา ทั้งงาน โรงงาน ระบบขนส่ง เมืองใหม่ ที่อยู่อาศัย และธุรกิจบริการรอบ ๆ พื้นที่นั้น

กลุ่มแรกที่ชัดที่สุดยังคงเป็นพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC ได้แก่ ชลบุรี ระยอง และฉะเชิงเทรา สามจังหวัดนี้ถูกวางบทบาทให้เป็นฐานอุตสาหกรรมหลักของประเทศมาหลายปีแล้ว โดยเฉพาะอุตสาหกรรมยานยนต์ไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ ดิจิทัล โลจิสติกส์ การแพทย์ และธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีการผลิตสมัยใหม่

ระยองและชลบุรีถือเป็นสองจังหวัดที่เห็นภาพชัดมาก เพราะมีทั้งนิคมอุตสาหกรรม ท่าเรือ โครงสร้างพื้นฐาน และเครือข่ายซัพพลายเออร์ที่เชื่อมกับภาคการผลิตมานาน ส่วนฉะเชิงเทราก็ได้แรงหนุนจากทำเลที่อยู่ใกล้กรุงเทพฯ และเชื่อมต่อภาคตะวันออกได้สะดวก พูดง่าย ๆ คือถ้าต่างชาติจะตั้งฐานการผลิตในไทย พื้นที่กลุ่มนี้แทบจะอยู่ในแผนพิจารณาเสมอ

อีกกลุ่มที่มองข้ามไม่ได้คือจังหวัดอุตสาหกรรมรอบกรุงเทพฯ ได้แก่ สมุทรปราการ ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา สมุทรสาคร และนครปฐม จังหวัดเหล่านี้อาจไม่ได้ถูกพูดถึงในข่าวเท่าพื้นที่ EEC แต่ของจริงคือมีโรงงาน คลังสินค้า ศูนย์กระจายสินค้า และธุรกิจสนับสนุนการผลิตตั้งอยู่จำนวนมาก

เอาจริง ๆ นะ หลายคนอาจคิดว่าการลงทุนต่างชาติต้องไปอยู่ในเมืองชายทะเลหรือเขตเศรษฐกิจพิเศษเท่านั้น แต่จังหวัดรอบกรุงเทพฯ ยังมีจุดแข็งมาก เพราะอยู่ใกล้ตลาดแรงงาน ใกล้ท่าเรือ ใกล้สนามบิน และเชื่อมต่อกับกรุงเทพฯ ได้ง่ายกว่าเมืองไกล ๆ ในแง่ธุรกิจ ต้นทุนเวลาและโลจิสติกส์แบบนี้มีผลมากกว่าที่คนทั่วไปคิด

ฝั่งเมืองท่องเที่ยวก็ยังเป็นแม่เหล็กใหญ่ของเงินต่างชาติ โดยเฉพาะ กรุงเทพมหานคร ภูเก็ต เชียงใหม่ และชลบุรี ผ่านเมืองท่องเที่ยวอย่างพัทยา เงินลงทุนในกลุ่มนี้ไม่ได้มาแค่โรงงาน แต่ไปอยู่ในธุรกิจโรงแรม ร้านอาหาร อสังหาริมทรัพย์ บริการสุขภาพ การศึกษา และธุรกิจที่รองรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ

กรุงเทพฯ ยังเป็นศูนย์กลางสำนักงานใหญ่ บริษัทที่ปรึกษา การเงิน เทคโนโลยี และบริการระดับภูมิภาค ส่วนภูเก็ตมีแรงดึงจากการท่องเที่ยวและอสังหาริมทรัพย์ระดับบน เชียงใหม่มีภาพของเมืองท่องเที่ยว เมืองการศึกษา และเมืองที่ชาวต่างชาติเลือกอยู่อาศัยระยะยาว ส่วนพัทยาในชลบุรีก็ยังเป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวที่ต่างชาติรู้จักมากที่สุดของไทย

เมืองเศรษฐกิจภูมิภาคที่กำลังถูกจับตา ได้แก่ ขอนแก่น นครราชสีมา และสงขลา ทั้งสามจังหวัดมีบทบาทคนละแบบ ขอนแก่นเป็นศูนย์กลางภาคอีสานด้านการศึกษา การแพทย์ และธุรกิจบริการ นครราชสีมาเป็นประตูใหญ่ของภาคอีสานและได้แรงหนุนจากโครงสร้างพื้นฐาน ส่วนสงขลามีจุดแข็งด้านการค้า โลจิสติกส์ และความเชื่อมโยงกับภาคใต้ตอนล่าง

ที่หลายคนเข้าใจผิดคือ เมืองที่ต่างชาติสนใจไม่ได้มีแค่เมืองที่มีนักท่องเที่ยวเยอะเสมอไป บางจังหวัดอาจดูเงียบกว่า แต่ถ้ามีถนนดี มีแรงงาน มีมหาวิทยาลัย มีนิคมอุตสาหกรรม หรืออยู่ใกล้ชายแดนการค้า เมืองนั้นก็มีโอกาสถูกปักหมุดลงทุนได้เหมือนกัน

อีกจังหวัดที่ควรใส่ไว้ในรายชื่อ 15 จังหวัดคือ ปราจีนบุรี เพราะเป็นฐานอุตสาหกรรมสำคัญของภาคตะวันออกตอนบน มีนิคมอุตสาหกรรมและโรงงานขนาดใหญ่หลายแห่ง โดยเฉพาะกลุ่มชิ้นส่วนยานยนต์ อิเล็กทรอนิกส์ และการผลิตเพื่อส่งต่อห่วงโซ่อุตสาหกรรมในภาคตะวันออก แม้ชื่อจะไม่ดังเท่าชลบุรีหรือระยอง แต่ในเชิงฐานการผลิต ปราจีนบุรีไม่ใช่จังหวัดเล็กในสายตานักลงทุน

เมื่อรวมภาพทั้งหมด รายชื่อ 15 จังหวัดที่ชาวต่างชาติกำลังปักหมุดลงทุนจึงประกอบด้วย กรุงเทพมหานคร ชลบุรี ระยอง ฉะเชิงเทรา สมุทรปราการ ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา สมุทรสาคร นครปฐม ภูเก็ต เชียงใหม่ ขอนแก่น นครราชสีมา สงขลา และปราจีนบุรี แต่ละจังหวัดมีเหตุผลของตัวเอง ไม่ได้เด่นเหมือนกันทั้งหมด บางแห่งเด่นโรงงาน บางแห่งเด่นท่องเที่ยว บางแห่งเด่นโลจิสติกส์ บางแห่งเด่นตลาดแรงงานและศูนย์กลางภูมิภาค

ข้อมูลจาก BOI ยังสะท้อนแรงส่งของการลงทุนต่างชาติได้ชัด โดยช่วงเดือนมกราคมถึงกันยายน 2568 มีโครงการยื่นขอรับการส่งเสริมการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ 1,947 โครงการ มูลค่าเงินลงทุนรวม 985,337 ล้านบาท ตัวเลขระดับนี้ทำให้เห็นว่าไทยยังไม่ได้หลุดจากเรดาร์ของนักลงทุนต่างชาติ เพียงแต่การแข่งขันเพื่อดึงเงินลงทุนในภูมิภาคนี้สูงขึ้นมาก

ผมว่าจุดที่ต้องจับตาต่อจากนี้ไม่ใช่แค่ว่าจังหวัดไหนมีต่างชาติเข้าไปลงทุนมากที่สุด แต่คือจังหวัดไหนจะใช้โอกาสนี้ยกระดับคนในพื้นที่ได้จริง ถ้าเงินลงทุนเข้าไปแล้วเกิดแค่งานค่าแรงต่ำ เมืองโตแบบกระจุก และค่าครองชีพพุ่ง คนท้องถิ่นอาจไม่ได้ประโยชน์เต็มที่ แต่ถ้าจังหวัดนั้นพัฒนาแรงงานฝีมือ การศึกษา ระบบขนส่ง และคุณภาพเมืองไปพร้อมกัน ผลลัพธ์จะต่างออกไปมาก

การลงทุนต่างชาติเป็นเหมือนสัญญาณไฟที่บอกว่าเมืองไหนกำลังถูกมองเห็นมากขึ้น แต่ไฟดวงนี้จะส่องไปถึงคนในพื้นที่จริงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าจังหวัดนั้นเตรียมตัวรับโอกาสได้ดีแค่ไหน บางทีเมืองเศรษฐกิจใหม่ของไทย อาจไม่ได้เกิดจากเมืองที่เสียงดังที่สุด แต่อาจเป็นเมืองที่วางรากฐานเงียบ ๆ แล้วพร้อมโตเมื่อจังหวะมาถึงก็ได้