5 จังหวัดรายได้เฉลี่ยต่ำของไทย ค่าครองชีพไม่สูง อยู่ได้แบบประหยัด

คำว่า “จังหวัดจนที่สุด” อาจทำให้หลายคนเข้าใจผิด เพราะในความเป็นจริง “รายได้เฉลี่ยต่อหัว” เป็นเพียงตัวชี้วัดหนึ่งเท่านั้น แต่ละพื้นที่มีโครงสร้างเศรษฐกิจต่างกัน โดยเฉพาะจังหวัดที่พึ่งพาเกษตรกรรมหรืออยู่ห่างจากศูนย์กลางเศรษฐกิจ รายได้อาจไม่สูงมาก แต่ในขณะเดียวกัน ค่าครองชีพก็มักไม่สูงตาม ทำให้ยังสามารถใช้ชีวิตได้แบบพอเพียง

หากอิงข้อมูลจากหน่วยงานเศรษฐกิจของไทยในช่วงปี 2565–2566 จังหวัดที่มักมีรายได้เฉลี่ยต่อหัวอยู่ในกลุ่มล่างของประเทศ ได้แก่

แม่ฮ่องสอน
จังหวัดภูเขาทางภาคเหนือที่มีความห่างไกลสูง การคมนาคมและโอกาสทางเศรษฐกิจยังจำกัด รายได้เฉลี่ยต่อคนจึงอยู่ในระดับต่ำ แต่ข้อดีคือค่าครองชีพไม่สูงมาก และมีธรรมชาติที่สงบ เหมาะกับการใช้ชีวิตเรียบง่าย

นราธิวาส
จังหวัดชายแดนใต้ที่มีข้อจำกัดด้านความมั่นคงและการลงทุน ส่งผลต่อโอกาสทางเศรษฐกิจ รายได้เฉลี่ยจึงต่ำกว่าหลายจังหวัด แต่ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันยังอยู่ในระดับที่ไม่สูงมาก

ศรีสะเกษ
หนึ่งในจังหวัดภาคอีสานที่พึ่งพาเกษตรกรรมเป็นหลัก รายได้ต่อหัวอาจไม่สูง แต่ค่าใช้จ่ายด้านอาหารและที่อยู่อาศัยยังถือว่าประหยัด ทำให้ยังดำรงชีวิตได้ไม่ยาก

ยโสธร
จังหวัดขนาดเล็กที่มีเศรษฐกิจพื้นฐานจากการเกษตร รายได้เฉลี่ยต่อคนอยู่ในระดับไม่สูงมาก แต่มีวิถีชีวิตเรียบง่าย ค่าครองชีพต่ำ และสังคมชุมชนค่อนข้างเข้มแข็ง

กาฬสินธุ์
อีกจังหวัดในภาคอีสานที่มักติดกลุ่มรายได้เฉลี่ยต่ำของประเทศ โครงสร้างเศรษฐกิจยังพึ่งพาภาคเกษตรเป็นหลัก แต่ค่าใช้จ่ายโดยรวมไม่สูง เหมาะกับการใช้ชีวิตแบบประหยัด

สรุปภาพรวม
จังหวัดที่มีรายได้เฉลี่ยต่ำมักมีลักษณะร่วมกันคือ

• พึ่งพาเกษตรกรรมเป็นหลัก
• อยู่ห่างจากศูนย์กลางเศรษฐกิจ
• ค่าครองชีพไม่สูง

อย่างไรก็ตาม “คุณภาพชีวิต” ไม่ได้ขึ้นอยู่กับรายได้เพียงอย่างเดียว หลายพื้นที่มีความสงบ อากาศดี และค่าใช้จ่ายต่ำ ซึ่งบางคนอาจมองว่าอยู่สบายกว่าการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ด้วยซ้ำ

ข้อมูลเพิ่มเติมที่น่าสนใจ
รายได้เฉลี่ยต่อหัวของแต่ละจังหวัดในไทยมีความแตกต่างกันค่อนข้างมาก โดยกรุงเทพมหานครและพื้นที่เศรษฐกิจหลักอาจมีรายได้สูงกว่าหลายเท่า แต่ก็มาพร้อมค่าครองชีพที่สูงตามไปด้วย ในขณะที่จังหวัดรายได้ต่ำ แม้รายรับจะน้อยกว่า แต่ “ค่าใช้จ่ายต่อเดือน” ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เช่น ค่าเช่าบ้าน อาหาร และค่าครองชีพพื้นฐาน

ดังนั้นสำหรับบางคน โดยเฉพาะสายทำงานออนไลน์ ฟรีแลนซ์ หรือคนที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ในเมืองใหญ่ จังหวัดเหล่านี้อาจกลายเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ เพราะสามารถ “ลดค่าใช้จ่าย แต่ยังรักษาคุณภาพชีวิตได้”

มองอีกมุมหนึ่ง จังหวัดกลุ่มนี้ก็ยังมี “โอกาสเติบโต” ในอนาคต หากมีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน การท่องเที่ยว หรือเศรษฐกิจท้องถิ่นเพิ่มเติม