ตามหาตัวเอง หรือ แค่หนี

คุณเคยเป็นกันมั้ย กับความรูปสึกที่แบบว่า เอาไงดีว่ะ ตัวกู  อยู่ๆก็มีวูปนึงขึ้นมาว่า เอาว่ะไปก็ไป

แล้วอีกสักพักก็มีวูปนึง บอกว่า อย่าเลยอยู่ตรงนี้ก่อน  จนบางทีสับสนไปหมด  บางวันตื่นเช้าขึ้นมาก็รู้สึกเบื่อมากๆแต่ก็ออกไปทำงานเหมือนเดิม กลับบ้านมาก็เข้าห้องนอนเหมือนเดิม วนอยู่แบบนี้ทุกวัน ถามว่ามีความสุขมั้ย ก็ตอบเลยว่า ไม่รู้เหมือนกัน มันเหมือน มีชีวิตไปวันๆทำหน้าที่ไปวันๆ วนไปวนมา ซ้ำๆแบบนี้  บางวันก็ถามตัวเองว่า เราต้องการอะไรอยากใช้ชีวิต อยากมีชีวิตแบบไหน ทั้งๆที่ตอนนี้ ตัวเราเอง ไม่มีหนี้ มีบ้านให้ซุกตัวนอน ไม่ต้องเช่า มีรถให้ขับไปทำงาน มีข้าวให้กินอิ่มท้องทุกวัน มีงาน พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ไม่ได้ลำบากอะไรเลย ถ้าเทียบกับอีกหลายๆชีวิต

แต่เราเองก็ยังสับสน ว่าตัวเรา ต้องการอะไร ความรู้สึกแบบนี้มันอึดอัดมาก บางวันอยากหายไปเฉยๆ ไม่อยากคุยกับใคร อยากออกไปท่องโลกกว้าง ไปในที่ ที่ไม่มีใครรู้จัก อย่างเช่นวันนี้ เราขับรถออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ ใส่บาตรตอนเช้ากับพระที่บิณฑบาตรอยู่ตามถนนข้างทาง (เราทำแบนี้ทุกวันระหว่างทางไปทำงาน) แล้วก็แวะร้านกาแฟในปั้ม คิดอะไรไปเลื่อย หาเหตุผลหาคำตอบให้ตัวเองว่าจริงๆแล้วเราต้องการอะไร (วันนี้เป็นวันหยุด สงกราน)

เราเห็นแต่ละคนแตะละครอบครัว พากันใส่เสื้อสีสดใส ออกไปเที่ยวกับครอบครัว บองคนกลัยบบ้านมาหาครอบครัวยอมเดินทางกันเป็นวันๆเพื่อมาเจอครอบครัว นี่ละเสน่คนไทย เมื่อก่อนเราก็เป็น คนนึงที่อยู่ในกลุ่มนี้ แต่ตอนนี้ เราอยู่บ้าน ไม่ต้องเดินทางไปหาใครเพราะ ครอบครัวอยู่ใกล้กันหมดแล้ว ปล. เราย้ายกลับมาอยู่บ้านที่ ตจว. และชีวิตไม่ต้องรีบร้อน ซึ้งจริงๆแล้ว หลายๆคนอิจฉาเรามากๆ แต่เรา ดัน สับสน 555 อาจจะเพราะสบายเกินไปมั้ง ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ชีวิตเรียบง่ายเกินไป รึป่าว หรือ เราต้องการหนีอะไร  นั้นซิ เราต้องการหนีอะไร ......

ใครที่ได้เข้ามาอ่าน กระทู้นี้ แล้วเป็นเหมือนกัน หรือมีความคิดเห็นอะไร เข้ามาคุยกันบ้างน่ะ อย่างน้อยก็แช ความคิดเห็นกัน ขอบคุณสำหรับใครก็ตามที่เข้ามาอ่าน เราเป็นเื่อนกันละน่ะ