ภาษาท้องถิ่นในไทยที่ไม่มีตัวอักษรและไม่สามารถเขียนได้

ภาษากูย (หรือ ภาษากวย / ส่วย) เป็นภาษาท้องถิ่นที่ใช้โดยกลุ่มชาติพันธุ์ “กูย” ซึ่งอาศัยอยู่มากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เช่น จังหวัดสุรินทร์ ศรีสะเกษ และบางส่วนของอุบลราชธานี

ลักษณะของภาษากูย

• เป็นภาษาที่อยู่ในตระกูลภาษา ออสโตรเอเชียติก (กลุ่มเดียวกับภาษาเขมร)
• ไม่มีตัวอักษรเขียนเป็นทางการ ส่วนใหญ่ใช้ “การพูด” สืบทอดกัน
• มีสำเนียงแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละพื้นที่
• มักใช้ร่วมกับภาษาไทยหรือภาษาอีสานในชีวิตประจำวัน

 ตัวอย่างคำศัพท์ภาษากูย

วิถีชีวิตและการใช้ภาษา

• คนกูยมักมีอาชีพเกษตรกรรม เช่น ทำนา เลี้ยงสัตว์
• มีชื่อเสียงเรื่อง การคล้องช้าง ในอดีต
• ภาษาใช้ในครอบครัว ชุมชน และพิธีกรรม เช่น งานบุญ งานแต่ง

 สถานการณ์ปัจจุบัน

• ภาษากูยเริ่มมีคนใช้ลดลง โดยเฉพาะในคนรุ่นใหม่
• มีความพยายามอนุรักษ์ เช่น การสอนในชุมชน และบันทึกคำศัพท์