ทำไมเราถึงกลัวความล้มเหลว

- ทำไมคนเราถึง "กลัวความล้มเหลว
​          ถ้าถามว่าอะไรคือความกลัวที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตคนเรา คำตอบส่วนใหญ่คงไม่ใช่ "ความขี้เกียจ" แต่มันคือ "ความกลัวความล้มเหลว" ครับ ความรู้สึกนี้มันเหมือนมีเสียงกระซิบในหัวตลอดเวลาว่า "อย่าหาทำเลย เดี๋ยวหน้าแตก" หรือ "ถ้าพังขึ้นมาจะเอาหน้าไปไว้ไหน" ซึ่งถ้าเราลองกะเทาะเปลือกวิเคราะห์กันแบบภาษาชาวบ้าน จะเห็นว่าสาเหตุมันไม่ได้มาจากแค่ใจปลาซิว แต่มันมีรากเหง้าที่ลึกกว่านั้น
​-  "กลัวเสียหน้า" เรื่องใหญ่ของคนไทย
​          ในสังคมบ้านเรา "หน้าตา" เป็นเรื่องสำคัญมากครับ เรามักเอาความสำเร็จไปผูกไว้กับเกียรติยศ พอคิดจะเริ่มทำอะไรใหม่ๆ สิ่งแรกที่วิ่งเข้ามาในหัวไม่ใช่ "มันจะสำเร็จไหม" แต่เป็น "ถ้าพลาดแล้วคนอื่นจะมองยังไง" เรากลัวโดนถล่มด้วยสายตาเวทนา หรือร้ายกว่านั้นคือกลัวโดนซ้ำเติมด้วยประโยคว่า "บอกแล้วว่าอย่าทำ" ความล้มเหลวจึงไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องงานพัง แต่มันกลายเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีที่หายไป

- เราถูกสอน"ระบบการศึกษา"
​          เราถูกฝึกมาตั้งแต่เด็กว่า "คำตอบที่ถูกมีเพียงข้อเดียว" และการตอบผิดหมายถึงคะแนนที่หายไปหรือโดนไม้เรียว ระบบโรงเรียนมักจะลงโทษความผิดพลาดมากกว่าที่จะมองว่ามันคือส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ พอกลายเป็นผู้ใหญ่ เราเลยมีโปรแกรมในสมองโดยอัตโนมัติว่า ความล้มเหลว = ความผิดบาป เราจึงโหยหาแต่ความชัวร์ อะไรที่มีความเสี่ยงนิดหน่อย เราจะเลือกถอยดีกว่าเพราะไม่อยากโดน "หักคะแนน" ในชีวิตจริง

- กับดักของ "โลกโซเชียล"
​          สมัยนี้เราเห็นแต่ด้านที่สวยงามของคนอื่นบนหน้าฟีด ทุกคนมีชีวิตที่ประสบความสำเร็จ กินหรู อยู่สบาย พอเราหันกลับมามองตัวเองที่กำลังตะกุกตะกัก มันเลยเกิดความกดดันว่าเราจะพลาดไม่ได้นะ เพราะคนอื่นเขาวิ่งไปไกลแล้ว การเห็นความสำเร็จที่ฉาบฉวยตลอด 24 ชั่วโมง ทำให้เราลืมไปว่า "เบื้องหลัง" ของทุกคนล้วนผ่านความเละเทะมาทั้งนั้น พอเราเริ่มกลัวว่าตัวเองจะดูแย่เมื่อเทียบกับคนอื่น เราก็เลยเลือกที่จะไม่เริ่มทำอะไรเลยเพื่อรักษาระดับความดูดีเอาไว้

- สัญชาตญาณการเอาตัวรอด
​          ถ้ามองในมุมวิทยาศาสตร์ สมองคนเราถูกออกแบบมาให้เน้น "ความปลอดภัย" ครับ อะไรที่ไม่คุ้นเคย หรือมีความเสี่ยงจะทำให้เจ็บตัว สมองจะส่งสัญญาณเตือนภัยทันที ความล้มเหลวในสายตาของสมองส่วนสัญชาตญาณ มันเหมือนกับเรากำลังจะเดินเข้าป่าไปเจอเสือ มันจึงพยายามรั้งเราไว้ให้อยู่ในเขตที่คุ้นเคย (Comfort Zone) เพื่อให้เรามีชีวิตรอด

​          สรุปแล้ว ความกลัวความล้มเหลวมันคือส่วนผสมของความอาย ปมในอดีต และการเปรียบเทียบ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ว่า ความล้มเหลวไม่ใช่ขั้วตรงข้ามของความสำเร็จ แต่มันคือ "ทางผ่าน" เหมือนการหัดขี่จักรยานที่ต้องล้มลุกคลุกคลานก่อนถึงจะทรงตัวได้ เราก็จะเริ่มกล้าขยับตัวมากขึ้น

​          อย่าปล่อยให้ความกลัวมาปล้นโอกาสในชีวิตไป เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่น่ากลัวกว่าความล้มเหลว คือการมานั่งเสียดายตอนแก่ว่า "รู้อย่างนี้วันนั้นน่าจะลองทำดูสักตั้ง"