ที่สอนกันว่า ไม่ให้เห็นแก่ตัว แต่มันทำยากน่ะ

ทำไมเราจะต้องมีน้ำใจ มีความเอื้อเฝื้อเผื่อแผ่ คนเรามันต้องเอาตัวเองให้รอดหรือเปล่า แบ่งปันหรือยกอะไรให้ใครกับสิ่งที่เราไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย เห็นอกเห็นใจคนอื่นแล้วเกิดประโยชน์อะไร เรามีอะไรอยู่ แบ่งไปก็น่าเสียดายสิ ถ้าอยากได้อะไรจากเรา มันก็ต้องมีผลตอบแทน  แล้วถ้าเราใจดีให้ไปแล้ว วันหนึ่งคนพวกนั้นมาทำให้เราเดือดร้อน หรือเนรคุณเราล่ะ

ข้อความข้างต้นเอามาจากคนที่ว่า ว่าเป็นคนเห็นตัว ไม่คิดถึงใจเขาใจเรา

เราเลยอยากทราบธรรมะข้อนี้ดีอย่างไร