พื้นที่ไร้เจ้าของหนึ่งเดียวในโลก

"ดินแดนที่โลกลืม: ไขปริศนา 'บีร์ ทาวิล' (Bir Tawil) พื้นที่ไร้เจ้าของผืนสุดท้ายบนโลก ที่ไม่มีประเทศไหนอยากได้ไปครอบครอง"

ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เรามักเห็นการทำสงครามเพื่อแย่งชิงดินแดน แต่เชื่อหรือไม่ว่า ระหว่างรอยต่อของ "อียิปต์" และ "ซูดาน" มีดินแดนรูปคางหมูขนาดใหญ่ถึง 2,060 ตารางกิโลเมตร (ใหญ่กว่ากรุงเทพฯ ทั้งจังหวัด!) ที่ถูกเรียกว่า บีร์ ทาวิล (Bir Tawil) ซึ่งไม่มีใครยอมเซ็นชื่อรับเป็นเจ้าของมานานกว่า 100 ปี

1. ทำไมถึงไม่มีใครเอา? (ความซับซ้อนของเส้นเขตแดน)

สาเหตุที่บีร์ ทาวิล กลายเป็น "ลูกเมียน้อย" ของแผนที่โลก ไม่ใช่เพราะมันไม่มีทรัพยากรเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะ "เงื่อนไขทางกฎหมายระหว่างประเทศ"

เส้นเขตแดนปี 1899: อังกฤษขีดเส้นตรงตามละติจูดที่ 22 ซึ่งยก "ฮาลาอิบ" (ดินแดนติดทะเลที่มีค่า) ให้เป็นของอียิปต์ และยกบีร์ ทาวิล ให้ซูดาน

เส้นเขตแดนปี 1902: อังกฤษขีดใหม่ตามลักษณะวัฒนธรรมของประชากร สลับเอา "ฮาลาอิบ" ให้ซูดาน และเอาบีร์ ทาวิล มาให้อียิปต์

ประเด็นคือ: ทั้งอียิปต์และซูดานต่างก็อยากได้ "ฮาลาอิบ" (ซึ่งมีพื้นที่ใหญ่กว่าและติดทะเล) ดังนั้น...

ถ้าอียิปต์อ้างสิทธิ์เหนือ บีร์ ทาวิล เท่ากับยอมรับเส้นปี 1902 และจะเสียฮาลาอิบไป

ถ้าซูดานอ้างสิทธิ์เหนือ บีร์ ทาวิล เท่ากับยอมรับเส้นปี 1899 และจะเสียฮาลาอิบไปเช่นกัน

ผลลัพธ์: ทั้งสองประเทศเลย "ปฏิเสธ" บีร์ ทาวิล เพื่อรักษาสิทธิ์ในดินแดนที่ดีกว่า!

2. สภาพพื้นที่: ทะเลทรายที่แห้งแล้งและอ้างว้าง

บีร์ ทาวิล ไม่ใช่ที่ราบลุ่มแม่น้ำหรือแหล่งน้ำมัน แต่มันคือ ทะเลทรายล้วนๆ

ไม่มีทางออกสู่ทะเล

ไม่มีแหล่งน้ำถาวร (ยกเว้นบ่อน้ำชื่อเดียวกับพื้นที่)

ไม่มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร มีเพียงชนเผ่าเร่ร่อนที่เดินทางผ่านเป็นครั้งคราว

สภาพอากาศร้อนระอุเกินกว่าที่มนุษย์จะไปสร้างเมืองได้โดยง่าย