"ทนมานาน! แฉพฤติกรรม 'ลูกค้ามหาภัย' กินบุฟเฟต์แบบเห็นแก่ตัว...ตักเผื่อคนอื่น-ยัดใส่กระเป๋า-เหลือทิ้งเกลื่อน! มารยาทในการกินหายไปไหนหมด?"

  อย่าอ้างว่า 'จ่ายเงินเเล้วทำไรก็ได้'! วันนี้ขอระบายในนามร้านอาหารที่ต้องมาเจอความเห็นแก่ตัวของลูกค้าบางกลุ่ม ที่กินบุฟเฟ่ต์แบบไม่มีสามัญสำนึก

ตักอาหารมากเกินจริงเพื่ออวดรวย พออิ่มแล้วก็เททิ้งเกลื่อนโต๊ะบางคนถึงกับยัดอาหารใส่กระเป๋ากลับบ้านเฉย! 

มารยาทสังคมไทยนับวันยิ่งเสื่อมถอย ใครมีวิธีรับมือลูกค้าสายมึนบ้างแชร์ด่วน

เริ่มต้นด้วยความอัดอั้นหน้าเตา

สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้ผม "วิทย์" ขอพื้นที่เล็ก ๆ มาระบายความในใจที่เชื่อว่าคนทำร้านอาหารหลายคนคงเคยเจอจนอยากจะบ้าตาย นั่นคือเรื่องของ "ลูกค้ามหาภัยในร้านบุฟเฟต์" ครับ! คือผมงงมากนะพี่ ร้านเราอุตส่าห์คัดสรรวัตถุดิบดี ๆ มาให้กินไม่อั้น แต่ลูกค้าบางกลุ่มดันชอบเอาความมักง่ายมาใช้ พอไปบอกดี ๆ ก็หาว่าเราไม่มีน้ำใจบ้างละ ถนนสาธารณะบ้างละ ผมถามจริง...ความเกรงใจนี่เขามีขายที่ไหนไหมครับ ผมจะซื้อไปฝากเขาหน่อย!

จุดเริ่มของความเพลีย

ต่อจากที่ค้างไว้เลยครับพี่... ล่าสุดที่ร้านผมเจอคือมากัน 4 คน แต่ตักกุ้งแม่น้ำไปวางกองบนโต๊ะเหมือนจะเอาไปถมที่! พอถึงเวลาเช็คบิล กุ้งเหลือกองพะเนินครึ่งถาด พนักงานไปถามดีๆ ว่า "รับเพิ่มไหมครับ หรือให้ห่อกลับ (แบบเสียค่าปรับ)" พี่เชื่อไหม...เขาทำหน้าซื่อตาใสตอบกลับมาว่า "กุ้งมันไม่สด เลยไม่กิน" ทั้งที่ตอนตักนี่แย่งคนอื่นแทบตาย! นี่แหละครับความเจ็บปวดของคนทำร้าน คือการเห็นของดีๆ ต้องกลายเป็น "ขยะ" เพราะความคึกคะนองของคนบางกลุ่ม

มหกรรมขโมยของในคราบลูกค้า

อันนี้พีคสุดครับพี่ ผมเคยเช็คกล้องวงจรปิด เจอคุณป้าท่าทางดูดีคนหนึ่ง มานั่งกินบุฟเฟต์คนเดียว จังหวะที่พนักงานเผลอ แกหยิบกล่องทัพเพอร์แวร์ที่เตรียมมาในกระเป๋า ออกมาคีบแซลมอนพรีเมียมยัดใส่กล่องเฉยเลย! พอโดนจับได้แกบอกว่า "ก็มันเหลือ เสียดายของ" อ้าวป้า! ถ้าเสียดายทำไมไม่กินให้หมดที่ร้านล่ะครับ? การทำแบบนี้มันคือ "ลักทรัพย์" นะครับไม่ใช่การรักษ์โลก

ตักอวดรวย แต่ช่วยไม่ได้เรื่องจิตสำนึก

บางพวกก็แปลกนะพี่ ชอบตักอาหารมาวางเต็มโต๊ะเพื่อถ่ายรูปอวดลงโซเชียล ให้ดูว่า "ฉันกินหรู ฉันจัดเต็ม" แต่พอถ่ายเสร็จก็นั่งเขี่ยไปมา กินจริงไม่ถึง 20% ของที่ตักมาด้วยซ้ำ พฤติกรรม "ตักเผื่อคนทั้งโลก" แบบนี้มันสะท้อนว่าเงินในกระเป๋าพี่อาจจะเยอะ แต่จิตสำนึกต่อส่วนรวมมันติดลบครับ ร้านบุฟเฟต์เขาอยู่ได้ด้วยการถัวเฉลี่ยกำไร ถ้าทุกคนทำแบบนี้ ร้านดีๆ เขาก็เจ๊งหมดสิครับ!

5 วีรกรรมสุดแสบที่ร้านบุฟเฟต์อยากจะร้องไห้

1 . สายซ่อน: กินไม่หมดแต่ไม่อยากเสียค่าปรับ เลยเอาทิชชู่มาโปะทับบ้าง ซ่อนไว้ใต้เปลือกกุ้งบ้าง หรือหนักสุดคือเอาไปทิ้งในถังขยะในห้องน้ำ!

2 . สายเปลี่ยนรสชาติ: ตักมาเยอะเกิน พออิ่มแล้วก็เทน้ำจิ้มหรือซีอิ๊วราดจนเละเทะ เพื่อให้ร้านเอาไปเสิร์ฟต่อไม่ได้ (อันนี้ใจดำมากครับ)

3 . สายเผื่อแผ่ (ที่ผิดทาง): แอบส่งของกินข้ามโต๊ะให้เพื่อนที่ไม่ได้สั่งบุฟเฟต์ราคาเดียวกัน หรือแอบส่งให้คนข้างนอกร้าน

4 . สายลองของ: ตักเมนูแปลกๆ มาลองคำเดียวแล้วทิ้งทั้งจาน แทนที่จะตักมาน้อยๆ ก่อนถ้าชอบค่อยเพิ่ม

สายแช่: นั่งเกินเวลาจนลูกค้าคิวต่อไปรอกันขาแข็ง พอพนักงานไปเตือนก็วีนใส่ หาว่าไล่ลูกค้า ทั้งที่กติกาก็เขียนตัวเบ้อเร่อหน้าประตู

บทสรุป: บุฟเฟต์คือ 'ความไว้วางใจ' อย่าทำลายมันด้วยความ 'มักง่าย'

สุดท้ายนี้ผมฝากถึงนักกินทุกคนนะครับ การกินบุฟเฟต์คือความสุขครับ แต่ความสุขของคุณไม่ควรตั้งอยู่บนความล่มจมของร้านค้า จ่ายเงินแล้วมีสิทธิ์กินครับ แต่ไม่มีสิทธิ์ "ทำลาย" ของกินทิ้งขว้าง ใจเขาใจเราครับพี่น้อง ถ้าเราอยากมีร้านอร่อยๆ ไว้กินนานๆ ก็ช่วยกันรักษามารยาทและกฎกติกาสังคมกันหน่อยครับ!