"โต๊ะนี้ของใคร? แฉนิสัยมักง่าย 'จองโต๊ะทิ้งไว้แต่ตัวหาย' ในศูนย์อาหาร...คนยืนรอจนขาแข็ง แต่ร่มจองที่นั่งหน้าตาเฉย! มารยาทสังคมไทยหายไปไหนหมด?"

  วันนี้ขอระบายในนามของครหิว! มี่ต้องเดินถือถาดข้าวรอบศูนย์ อาหาร 3 รอบ แต่ไม่มีที่นั่ง

เพราะโต๊ะว่างๆ มีแต่ร่ม! ไม่มีที่นั่ง มีแต่ 'บัตรพนักงาน' 

วางจองไว้แต่เจ้าตัวหายไปไหนก็ไม่รู้ มารยาทสารธารณะสอนกันมาอย่างไร? ใครมีวิธีดัดหลังพวกจิงทิพย์แบบนี้บ้าง แชร์ด่วนก่อนข้าวผมจะเย็นหมด!

เริ่มต้นด้วยความอัดอั้นกลางศูนย์อาหาร

สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผม "นัท" มีเรื่องอยากจะถามใจทุกคนหน่อยครับ ว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง? จุดที่คนหนึ่งคนสามารถยึดโต๊ะขนาด 4 ที่นั่งได้ด้วยร่มคันเดียว! เมื่อวานผมไปกินข้าวเที่ยงที่ห้างดังย่านออฟฟิศ คนก็เยอะเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ที่ผมรับไม่ได้คือมีโต๊ะว่างหลายโต๊ะมากที่มีของวางจองไว้ ทั้งบัตรพนักงาน ถุงก๊อบแก๊บ หรือแม้แต่ซองทิชชู่! ผมยืนถือถาดข้าวรอจนเหงื่อซึม ปรากฏว่าผ่านไป 15 นาที เจ้าของบัตรพนักงานเพิ่งเดินถือจานข้าวมาแบบชิลๆ ไม่สนสายตาคนรอบข้างเลยครับพี่!

วัฒนธรรม 'กั๊กที่' ความสะดวกส่วนตัวที่เบียดเบียนส่วนรวม

การจองโต๊ะไม่ใช่เรื่องผิดถ้าเรามากันหลายคนแล้วสลับกันไปซื้อ แต่นี่คือการเอาของมาวางไว้แล้วหายตัวไปพร้อมกันทั้งแก๊ง! มันคือการกักตุนทรัพยากรส่วนรวมครับพี่ ในขณะที่คนอื่นเขาซื้อข้าวมาพร้อมกินแล้วแต่ไม่มีที่นั่ง เจ้าของโต๊ะที่ 'จองทิพย์' ไว้กลับยังยืนต่อคิวซื้อข้าวอยู่เลย แบบนี้มันยุติธรรมกับคนอื่นไหม? ความเกรงใจมันควรเป็นพื้นฐานของการอยู่ร่วมกันในสังคมไทยนะครับ ไม่ใช่ใครมือยาวสาวได้สาวเอาแบบนี้

ผลกระทบที่มากกว่าแค่เรื่องที่นั่ง

นอกจากจะทำเสียอารมณ์แล้ว เรื่องนี้มันสะท้อนถึงระเบียบวินัยของคนในชาติด้วยนะพี่ ผมเคยไปต่างประเทศ บางที่เขาไม่มีระบบจองนะ ใครมาก่อนนั่งก่อน กินเสร็จรีบลุกเพื่อให้คนอื่นนั่งต่อ แต่บ้านเรากลายเป็นว่า "ใครวางของก่อนได้เปรียบ" จนบางทีเกิดการปะทะฝีปากกันกลางโรงอาหารเพราะเรื่องที่นั่งก็มีมาแล้ว สังคมเรามันมาถึงจุดที่ความมักง่ายกลายเป็นเรื่องที่ต้องยอมรับไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

วิธีดัดหลังพวกจองโต๊ะมหาภัย

1 . แจ้งพนักงานทำความสะอาด: ถ้าเห็นของวางไว้เฉยๆ นานเกินไป ให้แจ้งพนักงานว่ามีคนลืมของไว้ เผื่อเขาจะเก็บไปไว้ที่จุดประชาสัมพันธ์ครับ

2 . ถามคนที่นั่งข้างๆ: "ขอโทษนะครับ โต๊ะนี้เห็นใครนั่งไหม?" ถ้าเขาบอกว่าวางไว้นานแล้ว ก็พิจารณาตามความเหมาะสมครับ

3 . รณรงค์ผ่านโซเชียล: ถ่ายรูปพฤติกรรมมักง่าย (แต่เบลอหน้าคนนะพี่) เพื่อให้สังคมช่วยกันกดดันว่านิสัยแบบนี้มันไม่น่ารัก

4 . ร้านค้า/ห้างต้องมีกฎเด็ดขาด: ควรมีป้ายประกาศห้ามวางของจองโต๊ะทิ้งไว้โดยไม่มีคนนั่ง เพื่อเป็นเกราะป้องกันให้ลูกค้าคนอื่น

5 . เริ่มที่ตัวเราเอง: มาถึงปุ๊บ ถ้าโต๊ะเต็มก็แค่รอ อย่าไปจองทิพย์เบียดเบียนใคร ใจเขาใจเราครับ

บทสรุป: ความสุขของการกินข้าว...เริ่มที่ความมีน้ำใจ

สุดท้ายนี้ผมอยากฝากถึงนักจองทั้งหลายนะครับ ศูนย์อาหารคือพื้นที่สาธารณะ ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวในบ้านคุณ ช่วยลดความเห็นแก่ตัวลงนิด แล้วหันมามองคนข้างๆ ที่เขากำลังลำบากบ้าง สังคมไทยจะน่าอยู่ขึ้นเยอะถ้าเราเลิก "กั๊ก" แล้วเริ่ม "แบ่งปัน" ครับ!