"กะดึกในม่านรูดร้าง" กับกฎ 5 ข้อที่ต้องแลกด้วยชีวิต... งานพาร์ทไทม์ที่ผมเกือบไม่ได้กลับออกมาเล่า!

        ในยุคที่เงินหายาก งานพาร์ทไทม์คืนละ 1,500 บาท ดูเหมือนสวรรค์มาโปรด แต่สำหรับโรงแรมม่านรูดเก่ากึ้กแถวชานเมืองแห่งนี้ มันคือ "ค่าจ้างปิดปาก" เสียมากกว่า เมื่อลุงยามยื่นกระดาษกฎเหล็กที่สืบทอดกันมาให้ผม พร้อมคำพูดทิ้งท้ายว่า "จำไว้... แขกที่นี่ไม่ได้จ่ายเงินด้วยธนบัตรเสมอไป" เรื่องราวต่อจากนี้คือประสบการณ์จริงที่เกือบทำให้ผมกลายเป็นหนึ่งใน 'แขกถาวร' ของที่นี่!

เสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังระงมอยู่รอบป่าชานเมืองดูจะเงียบสงัดลงทันทีที่ผมก้าวเข้าสู่เขตของโรงแรมม่านรูดที่ชื่อว่า "แสงจันทร์" อาคารชั้นเดียวทรงยาวสไตล์ยุค 90 สีผนังลอกล่อนจนเห็นเนื้อปูนด้านใน แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนแมลงใกล้ตาย ลุงยามที่ดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายทศวรรษยื่นกุญแจและกระดาษกฎ 5 ข้อให้ผมด้วยมือที่สั่นเทา

กฎที่ผมต้องแลกด้วยลมหายใจ:

1 . ห้องหมายเลข 4 คือเขตหวงห้าม: หากมีรถขับเข้ามาแล้วระบุชื่อห้องหมายเลข 4 ให้คุณตอบเสียงดังฟังชัดว่า "ห้องปิดปรับปรุง" แม้เขาจะยื่นธนบัตรใบละพันให้กี่ใบก็ตาม ห้ามรับเงินนั้นเด็ดขาด เพราะถ้าคุณรับ... คุณจะต้องเข้าไปทำความสะอาด "คราบ" ที่ไม่มีวันล้างออกในห้องนั้นตลอดไป

2 . กระจกเงาตอนตีสอง: เมื่อนาฬิกาบอกเวลา 02:00 น. ให้คุณนำผ้าดำมาคลุมกระจกในห้องพักพนักงาน หากได้ยินเสียงเคาะเรียกจาก "ข้างใน" กระจก ห้ามขานรับ ห้ามถามว่าใคร และที่สำคัญที่สุด ห้ามสบตากับเงาตัวเอง เพราะเงานั้นอาจไม่ใช่คุณอีกต่อไป

3 . ผ้าปูที่นอนสีขาวที่วางกอง: ระหว่างเดินตรวจตราตอนตีสาม หากเจอผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดวางกองอยู่หน้าห้องไหน ทั้งที่ไม่มีคนเช็คเอาท์ ให้รู้ไว้ว่านั่นคือ "ผ้าห่อศพ" ที่สิ่งลี้ลับนำมาวางไว้เพื่อเลือกเหยื่อรายต่อไป ให้คุณรีบเดินหันหลังกลับและเข้าห้องพักพนักงานทันทีโดยห้ามหันไปมอง 

4 . เสียงเครื่องยนต์ปริศนา หากได้ยินเสียงรถเร่งเครื่องยนต์ดังสนั่นในโรงจอด แต่กล้องวงจรปิดกลับว่างเปล่า ให้คุณหยิบเหรียญบาทหนึ่งเหรียญโยนลงไปในถังขยะสีแดงหน้าเคาน์เตอร์ แล้วพูดว่า "ค่าผ่านทางจ่ายแล้ว" เพื่อป้องกันไม่ให้แขกเหล่านั้นเดินเข้ามาทวงถามคุณที่หน้าโต๊ะ 

5 . เจ้าของเดิมในชุดกี่เพ้า: ถ้าเจอผู้หญิงใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงเดินวนเวียนอยู่ที่สวนหย่อมตรงกลาง หากเธอถามว่า "กี่โมงแล้ว" ให้คุณมองที่เท้าของเธอ ถ้าเธอไม่มีเงา ให้ตอบว่า "ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน" แล้วรีบเดินเข้าห้องปิดตายทันที

เหตุการณ์ในคืนนั้น...

เวลาตีสี่ตรง ขณะที่ผมกำลังสัปหงก เสียง "ครืด... ครืด..." ดังมาจากห้องหมายเลข 4 ผมมองผ่านหน้าต่างเคาน์เตอร์ออกไป เห็นไฟสีแดงสว่างวาบขึ้นมาจากใต้รอยต่อของประตูม่านรูด ทั้งที่ผมล็อกกุญแจห้องนั้นไว้กับมือ! ทันใดนั้น รถเก๋งสีดำสนิทที่ดูเหมือนถูกไฟคลอกจนเกรียมทั้งคันเลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าห้องนั้น ประตูรถเปิดออก แต่ไม่มีใครเดินออกมา... มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ของผม

ผมใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมพยายามมองหาเหรียญเพื่อจะทำตามกฎข้อที่ 4 แต่ในลิ้นชักกลับว่างเปล่า! เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงตรงหน้าม่านกั้น ผมเห็นเงาดำทึบขนาดใหญ่บังแสงไฟหน้าเคาน์เตอร์จนมืดมิด กลิ่นเหม็นไหม้และกลิ่นสาบสางพุ่งเข้าจมูกจนแทบสำลัก

​"กี่โมงแล้ว..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากอีกฝั่งของม่าน

​ผมตัวสั่นจนแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ แต่สติอันน้อยนิดเตือนผมถึงกฎข้อที่ 5 ผมค่อยๆ ก้มลงมองที่ช่องใต้ประตูม่าน... ผมไม่เห็นเท้าของใครเลย มีเพียงหมอกควันสีดำจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่บนพื้น

"ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านครับ..." ผมตอบออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ

เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกหักดังขึ้น พร้อมกับเสียงเล็บขูดเข้ากับเคาน์เตอร์ไม้ปังๆ "เก่งมาก... ที่ไม่เปิดดู" เสียงนั้นค่อยๆ หายไปพร้อมกับเสียงรถสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปทางด้านหลังโรงแรมที่ไม่มีทางออก!

ผมรอดชีวิตมาได้จนถึงเช้า แต่เมื่อผมเดินไปตรวจห้องหมายเลข 4 อีกครั้ง ผมกลับพบเหรียญทองโบราณวางอยู่ที่หน้าประตู... และเมื่อผมลองเอากุญแจไขเข้าไปดู ในห้องนั้นไม่มีเตียง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงกระจกบานใหญ่ที่แตกละเอียด และบนผนังเขียนด้วยเลือดที่แห้งกรังเป็นคำว่า "รายต่อไปคือคุณ"

ผมลาออกทันทีโดยไม่ถามเรื่องเงิน และหลังจากนั้นไม่กี่วัน ผมก็ได้ข่าวว่าโรงแรมม่านรูดที่ผมไปเฝ้าถูกไฟไหม้ใหญ่จนเหลือเพียงซากปูนขาว... คำถามคือ แล้วคืนนั้นผมคุยกับใคร? และกุญแจที่ผมถืออยู่มันไขประตูสู่ความตายตั้งแต่แรกใช่ไหม?

"เงิน 1,500 บาทอาจจะดูเยอะสำหรับนักศึกษา แต่สำหรับผม มันคือค่าหัวที่เกือบจะแลกด้วยวิญญาณ... แล้วพวกคุณล่ะครับ เคยเจอ 'กฎแปลกๆ' ในที่ทำงานที่ถ้าไม่ทำตามอาจจะไม่ได้กลับมาเล่าให้ใครฟังแบบผมไหม? คอมเมนต์มาแชร์กันหน่อยครับ ผมอยากรู้ว่าผมไม่ได้เจอเรื่องบ้าๆ นี้คนเดียว!"