อย่าพูดโกหก

นับเป็นกฎที่ปฏิบัติตามได้ง่ายมากๆ เพราะบอกขอบเขตของกฎเอาไว้ชัดแจ้งชนิดไม่ต้องคิดตีความให้เปลืองหัวสมองกันอีกเลย คำว่า “อย่าพูดโกหก” ก็มีความหมายตรงตัวอยู่แล้วว่า “อย่าพูดโกหก”

เมื่อไรก็ตามที่คุณได้ชื่อว่าเป็นคนไม่พูดโกหกแม้แต่คำเดียวแล้ว ก็สบายใจได้อย่างหนึ่งเลยครับว่าจะไม่มีใครมาขอให้คุณพูดกลบเกลื่อนเรื่องราว หรือพูดโกหกเพื่อปกป้องใคร

ถ้าคุณตกลงใจแล้วว่าจะหากินทางโกหกให้เป็นล่ำเป็นสันไปเลย สมองของคุณก็จะทํางานหนักจนล้า เพราะต้องคิดหาทางรอดเผื่อไว้มากๆ และต้องคอยคิดแก้เกมไม่ให้โดนจับโกหกได้ในทุกๆ ครั้งที่อ้าปากพูดเลยทีเดียว คุณทำใจที่จะโกหกได้มากที่สุดแค่ไหน คุณจะโกหกเฉพาะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรือเปล่า หรือเฉพาะเรื่องสำคัญมากๆ คุณจะโกหกเพื่อเอาตัวรอดหรือเพื่อเรื่องอื่นด้วย คุณจะโกหกให้บริษัท ให้เจ้านาย ให้เพื่อนร่วมงานด้วยหรือเปล่า แล้ว

เรื่องโกหกจะลุกลามต่อไปถึงขนาดไหน ถ้าโกหกแล้วถูกจับได้ คุณจะโกหกต่อเพื่อแก้เกมไหม เมื่อไรถึงจะเลิกโกหกได้สักที เวลาที่คุณโกหก คุณจะพาดพิงถึงคนอื่นไหม หรือจะโกหกแบบวันแมนโชว์ ไม่ดึงใครเข้ามายุ่งเกี่ยว

ทีนี้คุณเริ่มเห็นปัญหาแล้วใช่ไหม เอาง่ายๆ เลย แค่คุณยึดกฏนี้ไว้ อย่าพูดโกหก คุณก็จะตั้งระบบอัตโนมัติไว้ได้ตลอดเวลา ไม่ต้องคอยกุเรื่องโกหกให้รกสมอง ไม่ต้องคอยคิดหาทางรอด ไม่ต้องเหนื่อยกับการตัดสินใจ ไม่ต้องคอยลุ้นว่าจะเอาอย่างไรดี ไม่ต้องหาเรื่องใส่ตัวเองอีก ไม่ต้องห่วงว่าชีวิตจะไม่มีความสุข

นอกจากนี้ การไม่ยอมพูดโกหกยังช่วยปกป้องชีวิตของคุณจากความรู้สึกมีตราบาปติดตัว ความกลัว การถูกซักฟอก ความเหนื่อยที่ต้องคอยจำเรื่องโกหก ความเสี่ยงต่อการถูกลงโทษ ถูกไล่ออก หรืออับอายขายหน้า เพื่อนร่วมงานไม่คบค้าสมาคมด้วย ครอบครัวเสี่ยงอันตราย ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี และนอนข่มตาหลับไม่ลง

การไม่พูดโกหกจึงเป็นวิถีการดำเนินวิชาชีพที่ง่ายที่สุด สะอาดที่สุด และซื่อตรงที่สุดครับ แต่ถ้าในกรณีที่คุณต้องการเพิ่มสีสัน หรือทำให้คนฟังรู้สึกคึกคักเร้าใจในเวลาบรรยายสรรพคุณประวัติการทำงาน ประสบการณ์ หรือในยามที่ต้องการปลุกเร้าความตั้งใจ ก็ไม่ว่ากันครับ ขอเพียงแต่ว่ามีเจตนาบริสุทธิ์ไม่ได้คิดจะโกหกขึ้นมาจริงๆ เพราะถ้าผิดจากนี้ ผมรับประกันได้เลยว่า คุณจะถูกจับได้ไล่ทันแน่นอนครับ

ถ้าผมจะไปยื่นต้นฉบับให้กับสำนักพิมพ์ แล้วบรรณาธิการถามผมว่า“คุณคิดว่างานเขียนของคุณเป็นอย่างไร” ผมก็คงไม่พูดหรอกว่า “ก็พอใช้ได้ครับ” แต่ผมจะพูดว่า “เป็นต้นฉบับที่ยอดเยี่ยม และยอดเยี่ยมเป็นที่สุด ถ้าได้ตีพิมพ์เป็นเล่มเมื่อไร รับรองว่ายอดขายถล่มทลาย มีสิทธิ์ติดเบสต์เซลเลอร์อย่างที่หลายคนกำลังต้องการเลย” ถามว่าสิ่งที่ผมพูดไปทั้งหมดนี้มีการโกหกบ้างไหม ไม่มีเลยสักคำเดียวนะครับ ถ้าผมไม่คิดว่ามันยอดเยี่ยม ก็คงไม่เขียนมันขึ้นมาตั้งแต่แรก แล้วหนังสือจะขายได้ดีอย่างที่ผมพูดไว้ไหม ก็อาจจะเป็นได้ คิดว่าผมเป็นใครถึงจะรู้อนาคตได้แน่นอนเล่าครับ ก็ในเมื่อตลาดหนังสือเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ดังนั้น การที่ผมพูดว่าจะขายดี เป็นการโกหกหรือเปล่า ก็ไม่นะ

คุณจะกล่าวอ้างสรรพคุณ ทักษะ หรือประสบการณ์ของตัวเองให้สูงส่ง อย่างไรก็ได้ ไม่มีใครห้าม แต่ห้ามโกหกในข้อเท็จจริงเท่านั้นเอง ที่ว่าโกหกก็คือ เรื่องอะไรก็ตามที่สามารถพิสูจน์ได้แน่ๆ ว่าผิด เช่น ถ้าคุณไปพูดว่าเป็นโปรแกรมเมอร์งานซอฟต์แวร์ทั้งที่ไม่ได้เป็น นั่นคือ โกหก

แต่ถ้าพูดว่า คุณเป็นเซียนเรื่องการเขียนโปรแกรมงานซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ อย่างนี้ไม่ถือว่าคุณโกหก เพราะเป็นเรื่องของข้อคิดเห็น ไม่ใช่ข้อเท็จจริง แต่ถ้ามีอะไรที่คาบลูกคาบดอกไม่แน่ใจ ก็อย่าได้พูดโกหก หรืออวดอ้างสรรพคุณเลยจะดีกว่า ถ้าคุณไม่ได้หัวไวปานวอกจริงๆ