เมื่อโชคชะตาอนุญาตให้แค่ เดินข้างแต่ห้าม ครอบครอง

เชื่อว่าหลายคนคงเคยตกหลุมรักใครสักคนที่มันเป็นไปไม่ได้เหมือนกับนรกที่สวยงาม แต่เราต่างถูกจำกัดในสถานะของคนเคียงข้างกันดูเหมือนจะสำคัญแต่กลับไร้ตัวตนรู้สึกอัดอึดหายใจไม่ทั่วท้อง.เมื่อต้องยินดีสำความเร็จของเขาแต่ข้างในพังยับเยินเหมือนกับภูเขาไฟระเบิดและมีลวดหนามล่องหนมาล้อมไว้ที่เรียกกันว่า “ความถูกต้อง” มากั้นกลางเอาไว้และยิ่งพยายามก้าวข้ามผ่านแค่ไหนลวดหนามนั้นยิ่มีแผงบาดลึกหัวใจเท่านั้น

การมีอยู่... ที่ไร้สิทธิ์เรียกร้อง เราอาจจะถูกเขาจัดตำแหน่งไว้ให้ใกล้ที่สุดแต่ดูไกลออกไปที่สุดและในเวลาเดียวเขามีปัญหามักจะโทรหาเราเป็นคนแรกและเป็นคนสุดท้ายที่เขาคิดถึงเวลาที่มีความสุข..เมื่อยินดีให้เราเข้าไปฟังความลับทุกอย่างในชีวิต..แต่สิ่งเดียวที่ยกเว้นคือ ความรักเมื่อความสัมผัสแบบเส้นขนานเราต่างรู้จักกันดีกว่าใครในโลก..และไม่มีสิทธิ์หึงหวงหรือเรียกร้องว่า เราเป็นอะไรกัน เพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

กระจกบานใสที่สะท้อนความลับในอดีต ยิ่งเดินเคียงกันไปนานมากแค่ไหน ความอึดอัดในเรื่องอดีตที่เขาปิดไว้..มันเหมือนมีดกรีดแผลนั้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าพื้นที่ในใจเขานั้นเต็มแล้วและพังยับเกินกว่าที่จะเปิดรับคนใหม่.ที่ผ่านมาเราแค่เส้นขนานที่เดินไปทับเงาคนอีกคนที่เขาไม่มีวันลืมเท่านั้นเอง

ยอมรับความตายของความหวัง ความจริงสุดเจ็บปวด..ในการเดินบนเส้นทางนี้เราไม่อาจเปลี่ยนแปลงเส้นขนานในการบรรจบลงได้..และการเดินต่อไปข้างกันโดยไม่มีสิทธิ์ครองครอบ..เมื่อทำร้ายตัวเองแบบเลือดเย็นแค่เพราะกลัวว่าเขาจะห่างออกไปจนมองไม่เห็นเขาอีกเลย

หัวใจที่ไร้สิทธิ์ครอบครองเหมือนจากลากันทุกก้าวเดินเพราะเราไม่รู้เลยว่าเขาจะหายจากเราไปในตอนไหนเหมือนเป็นนาฬิการคอยเตือน รักอย่างเดียวมันไม่พอที่ทำให้เราสองคมได้อยู่ด้วยกัน เป็นความเจ็บปวดที่ราคาแพงทึ่สุด ครั้งเราเคยนรักเขาคนนี้มากจนยอมเป็นแค่คนที่ข้างกายที่ไม่มีวันได้อยู่ในหัวใจ