รักจนตัวตาย: วิวาห์มรณะของตั๊กแตนตำข้าว

     ภายใต้ชื่อหัวข้อที่ฟังดูโรแมนติกปนสยองขวัญอย่างเรื่อง รักจนตัวตาย: วิวาห์มรณะของตั๊กแตนตำข้าว มีเบื้องหลังทางชีววิทยาที่ลึกซึ้งกว่าแค่การหิวแล้วกินเพราะนี่คือ "กลยุทธ์การส่งต่อพันธุกรรม"ที่แลกมาด้วยชีวิต

     ในการผสมพันธ์ ตั๊กแตนตัวผู้จะต้องใช้ความระมัดระวังตัวอย่างมหาศาล มันจะค่อยๆย่องเข้าหาตัวเมียจากด้านหลัง เพราะถ้าตัวเมียเห็นข้างหน้า ตัวเมียอาจจะมองว่ามันคือ "เหยื่อ"มากกว่า "คู่รัก"

     หากตัวเมียหิวหรือรู้สึกไม่พอใจ เธอจะใช้หน้าขาที่แข็งแรงจับตัวผู้ไว้ แล้วเริ่มกินจากส่วนหัวก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนใหญ่ที่การกินนี้จะเกิดขึ้นเมื่อ "ก่อน"หรือ "หลัง" การผสมพันธุ์เสร็จสิ้น

ทุกคนอาจสงสัยว่าทำไมต้องกินส่วน"หัว"ก่อน

     การที่ตัวเมียเลือกกินส่วนหัวก่อนมันไม่ได้เป็นแค่เรื่องบัญเอิญแต่มันคือกลไกลทางระบบประสาท

     ในสมองส่วนหัวของตัวผู้มีหน้าที่ควบคุมการยับยั้งการเคลื่อนไหวบางอย่างเมื่อหัวขาดไป จึงทำให้ส่วนท้อง จะทำงานได้อย่างอิสระ ทำให้ส่วนล่างของตัวผู้ยังคงทำหน้าที่การผสมพันธุ์ต่อไปได้ถึงแม้จะไร้หัวแต่มันจะทำให้ตัวผู้ทำได้ "รุนแรงและนานขึ้น"ด้วย

     ในวินาทีที่หัวขาด ร่างกายของตัวผู้จะกลายเป็นเครื่องจักรส่งต่อพันธุกรรมที่สมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อความมั่นใจว่าลูกจะเกิดมาในที่สุด

     ทางวิวัฒนาการตัวผู้ที่ถูกกินมักจะไม่ได้ตายเปล่าแต่ถือเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า ร่างกายของตัวผู้จะถูกเปลี่ยนเป็นสารอาหาร (กรดอะมิโน) ให้ตัวเมียใช้ในการผลิตไข่

     จากงานวิจัยพบว่าตัวเมียที่ได้กินตัวผู้ของตัวเองจะสามารถวางไข่ได้มากกว่าปกติถึง 2 เท่า และไข่เหล่านั้นจะมีโอกาสฟ่อน้อยกว่าปกติ นั่นหมายความว่า ยีนของตัวผู้ตัวที่ยอมตายจะมีโอกาสสืบทอดต่อไปได้มากกว่าตัวที่รอดไปแต่ตัวเมียจะไม่มีแรงวางไข่ได้

     ตุ๊กแตนตัวผู้ไม่ใช่ตัวผู้ทุกตัวที่จะกลายเป็นอาหารมื้อค่ำ : ตั๊กแตนตัวผู้บางสายพันธุ์จะรอจนกว่าตัวเมียจะยุ่งกับการกินเหยื่ออยู่ แล้วค่อยเข้าไปผสมพันธุ์ ตัวผู้มักจะเข้าหาตัวเมียในช่วงที่มีแสงน้อยหรือจังหวะที่ตัวเมียเพิ่งกินอิ่ม เพื่อลดความเสี่ยงในการถูกกิน

    ในโลกมนุษย์ของเรามองว่านี่คือ โศกนาฏกรรม แต่ในโลกของตั๊กแตนตำข้าวนี่คือ "ความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดในเชิงวิทยา" เพราะมันคือการอุทิศตนเองทั้งหมด ทั้งร่างกายและชีวิตเพื่อให้สายเลือดของตนเองดำรงอยู่ในโลกใบนี้ต่อไป