พูดชมคนอื่นด้วยใจจริง

หัวใจของกฎข้อนี้คือ “ความจริงใจ” ครับ คุณต้องไม่ชมใครด้วยวิธีพูดกะล่อนร้อยลิ้นกะลาวน อวดอ้างกำมะลอ ฉาบฉวย ไม่ซื่อสัตย์ หรือกำกวมไม่ตรงไปตรงมา คำชมของคุณจะต้องเป็นเรื่องจริง ซื่อสัตย์ เปิดเผย เปี่ยมความหมาย และไร้มายา

ถ้ารักจะพูดชมคน ก็ต้องมีกลเม็ดเด็ดพรายคุ้มตัวอยู่เหมือนกัน คุณคงไม่อยากถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกปากหวานก้นเปรี้ยว หรือปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอแน่ๆ ผมว่าคงมีอยู่บ่อยครั้งที่คุณพูดชมใครออกไปแล้วลงท้ายก็เป็นแบบที่ว่า คุณคงอยากคบค้าสมาคมกับใครๆ ในฐานะคนที่อบอุ่นและเป็นมิตรตัวจริง

แล้วจะทําอย่างไร หรือจะทําไปทําไม คืออย่างนี้ครับ การชมคนอย่างสุภาพอ่อนโยน ทำให้คนอื่นคิดว่าคุณช่างเป็นคนที่เหลือแสน ทำดีย่อมได้ดีเป็นธรรมดา และจะเป็นเรื่องที่ดีมาก ถ้าคุณชมใครอย่างง่ายๆ ไม่ซับซ้อน หรือแอบแฝงวาระซ่อนเร้น เช่น “ผมชอบทรงผมของคุณจริงๆ” แล้วก็ค่อยถามต่อในหัวข้อเรื่องที่คุณกำลังชมอยู่ เช่น “ไปทำผมที่ไหนมาครับ” หรือ “ผมชอบวิธีบริหารลูกค้าของคุณจริงๆ ครับ คุณรู้สึกอย่างไรตอนที่บอกลูกค้าไปแบบนั้น” หรือ “ผมขอบอกเลยว่า ผมชอบรายงานของคุณมาก แล้วคณะผู้บริหารว่ายังไงบ้างครับ”

ข้อสำคัญคือ อย่าได้แสดงความปลาบปลื้มเกินกว่าเหตุ เช่น เวลาชมเรื่องเสื้อตัวใหม่ คุณไม่ควรใช้คำว่า “รัก” จำไว้เลยนะครับว่า ถ้าคุณ “รัก”เสื้อของใคร คุณก็ต้องไปแต่งงานกับเสื้อตัวนั้น แล้วมีลูกมีเต้าด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คำว่า “รัก” ไม่เหมาะกับการชมเสื้อตัวใหม่ รายงาน ทรงผม หรือวิธีบริหารลูกค้า

ถ้าคุณชอบอะไร ก็พูดว่าชอบไปเลยตามสบาย และคุณยังสามารถขยายความต่อได้ว่าคุณชอบมากแค่ไหน เช่น

• “ผมชอบจริงๆ ...”
• “ผมชอบมาก...”
• “ขอบอกเลยว่าชอบมากๆ ...”

นอกจากคำว่า “ชอบ” แล้ว บรรยากาศในการสนทนาจะดีขึ้นมากเลย ถ้าเปิดประโยคด้วยการพูดว่า

“ผมประทับใจมากเลย....”

“ผมคิดว่าคุณทำได้ดีมาก....”

“วิธีที่คุณใช้...ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน”

“คุณนำาเสนองานได้สนุกมาก ยอดเยี่ยมไร้เทียมทานจริงๆ”

แล้วเวลาจะชมใครก็ต้องระวังตัวหน่อยนะครับ อย่าให้ใครว่าเอาได้ว่าคุณทําตัวเป็นพ่อทองหยอด หยอดมุกเกี้ยวพาราสี หรือตีสนิทหวังประจบประแจงใคร ต้องชมอย่างมืออาชีพเขาชมกัน และต้องเกี่ยวกับเรื่องงานเท่านั้น ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้ยืดยาว