"สุพรรณิการ์"ลาต้น ความงามที่คงทนและจากไปอย่างไร้เยื่อใย

สวยงามกว่าทุกดอกที่มองเห็น 

เพราะว่าดอกเหลืองอร่ามเด่นอย่างสร้างสรรค์

คงจะไม่มีใครที่จะเสนอฝนส่วนของความสำคัญ

ต่อต้านสื่อสารกับธรรมชาติเน้นความงามไป 

การเดินทางมาเจอนั้นคือสิ่งที่สร้างและเสนอสิ่งที่มองและความใฝ่ฝัน

   ต่อให้โลกทั้งใบนี้บอกว่าสิ่งที่อยู่ต่อหน้าเรานั้นงดงามที่สุด การบอกผ่านหรือว่าการสื่อสารคกตอบของทุกคนนั้นจะต้องอยู่ในใจเสมอ ทำทุกอย่างด้วยความพอใจ ดอกไม้ให้ความสุขกับทุกคน 

   หากว่าเรานั้นจะพูดถึงดอกไม้สุพรรณิกา เพราะเรานั้นมีเพื่อนตอนสมัยเรียนนั้นชื่อสุพรรณิกา แต่เรานั้นไม่รู้เลยว่าความหมายในตอนนั้นดอกสุพรรณิกามีลักษณะอย่างไร แต่หลังจากนั้นไม่นาน กลับกลายเป็นดแกไม้สวยงามสีเหลือง เหมือนผิวของเพื่อนที่ขาวสว่างใส เหมือนดดอกไม้สุพรรณิกา 

  สิ่งที่จดจำกับสิ่งที่ชอบนั้นเหมือนกันเสมอ  สุพรรณิการ์นั้นจะบานในช่วงของอากาศร้อน เพราะว่าในต้นของเขานั้นจะทิ้งใบ ทำให้ต้นนั้นมีเพียงดอกไม้เท่านั้น ที่จะยังคงอยู่บานสะพรั่งเต็มต้น ก่อนที่ใครนั้นจะมองเห็น เรื่องราวยังคงสื่อสารเป็นประจักษ์เสมอ แม้เส้นทางที่เดินต่างต้องพึ่งทุกเรื่องราวฝึกปรือ งดงามเสมอยิ่งน่ายึดถือในทุกสถานการณ์ที่ต่างมอง 

  ไม่ว่าเธอนั้นจะอยู่ที่ไหนความงดงามนั้นจะยังคงมีเสมอ เหมือนที่ทุกคนนั้นจะประสบพบเจอสุพรรณิการ์เพื่อนของเราเช่นกันกับดอกไม้ ไม่ว่าจะอยู่ตรงส่วนไหน ก็ยังคงโดดเด่นในส่วนของสีผิวเสมอ 

   บางครั้งเรานั้นต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า คนเราส่วนใหญ่ในสมัยก่อนนั้นจะชอบตั้งชื่อของลูกน้้นเป็นดอกไม้เสมอ ดอกที่หวานหอม แต่สำหรับดอกสุพรรณิการ์นั้นมีแต่ความสวยงาม และยิ่งใหญ่ แต่ไร้ในสิ่งของกลิ่นที่หอมกว่าที่เรานั้นคิด สวยแต่ไม่หอม งดงามและอยู่นานในสถานที่ที่แห้งแล้ง ยิ่งมีความร้อนมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ดอกบานตระหง่านมากขึ้น มอบความสุขให้กับคนที่พบเจอเพราะเธอนั้นคือเพื่อนรักของเราที่เฝ้ามองเสมอ รู้และสื่อสาร ประสบการณ์จะยังวนเวียนเปลี่ยนแปลงได้ตลอด