เป้าหมายที่เกินตัว

เวลาที่ผมเห็นเพื่อนหรือคนรู้จักในชั้นเรียนสมัยมัธยมหรือมหาวิทยาลัยใน Social Network ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าที่การงาน ได้เลื่อนขั้น ได้บรรจุเป็นข้าราชการ ได้เรียนจบปริญญาเอก ได้ออกรถใหม่ ได้ผ่อนบ้านใหม่ ได้กอดคู่ชีวิตอย่างอบอุ่น ฯลฯ ผมรู้สึกอิจฉามากกว่าที่จะร่วมยินดีไปกับเขา ผมไม่อาจฝืนความรู้สึกได้ว่าผมยินดีจากใจจริง แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าการร่วมแสดงความยินดีจากใจจริงช่วยเอื้อจิตใต้สำนึกน้อบนำเรื่องดีๆเหล่านี้จงเกิดกับตัวเราบ้าง ผมก็ทำไม่ได้

รูปภาพหรือคลิปสั้นพวกนี้เป็นเครื่องบันทึกความทรงจำของพวกเขา และเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่าคนเรามันไปได้ไกลมากแค่ไหน สามารถใช้เป็นแรงบันดาลใจได้ว่าคนอื่นที่เคยเรียนมากับเรายังทำได้เลย เวลาผมตั้งเป้าหมายจะได้ไม่ต้องมาพะวงว่าเราตั้งเป้าสูงเกินไป ล่าสุดเห็นรุ่นน้องได้มีชีวิตกินดีอยู่หรู ออกรถเก๋งคันใหม่และหน้าที่การงานก็ได้รับการยอมรับจากองค์กรอย่างโรงพยาบาลเอกชนได้ดี

แต่ในความเป็นจริง เราต้องให้เป้าหมายเล็กๆสำเร็จขึ้นได้จริงก่อน แล้วค่อยขยับความสำเร็จไปทีละขั้น การที่เราทำไม่ได้หรือเริ่มต้นไม่ถูกจะทำให้เราอยู่กับที่ ไม่ไปไหน ซึ่งผมเป็นแบบนั้น ผมตกงานจนไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมตัวสอบข้อเขียน สอบสัมภาษณ์ ทดสอบปฏิบัติงาน ฯลฯ ผมมานึกย้อนหลังว่าผมไม่น่าลาออกจากงานประจำเลย น่าจะรอจนกว่าเขาให้คำสั่งว่าไล่ออกก่อน แต่เพื่อนร่วมงานก็รุมหัวกันบีบให้ผมออกอยู่แล้ว เวรกรรม ผมทำงานได้ไม่ดีไปกว่าค่ามาตรฐานและสภาพสังคมต้องการเลย

ผมเข้าข่ายสถานะที่นักวิชาการบางคนเรียกว่า ยิ่งเรียนสูง ยิ่งไม่มีงานทำ ถ้าจบปริญญาโทก็ต้องลดวุฒิไปสมัครงานออฟฟิศด้วยปริญญาตรี ถ้าจบปริญญาตรีก็ต้องลดวุฒิไปทำงานวุฒิ ม.6 ในนิคมอุตสาหกรรม นี่มันตัวผมชัดๆ

พอวิกฤติชีวิตผมวนเวียนไม่ไปไหน ถ้าไม่ตอกย้ำก่นด่าตัวเองก็ฝันเฟื่องถึงเป้าหมายที่สูงเกินตัว เกินตัวในทุกเรื่อง ทั้งที่มันเป็นไปไม่ได้ และมันก็ไม่ใช่การวางจิตใจเพื่อเกิดแรงดึงดูดในทางบวกด้วย เพราะไม่อยู่บนรากฐานของเหตุผล โดยเฉพาะเรื่องเงิน ถ้าผมตอบโจทย์ชีวิตเรื่องเงินได้แล้ว มีรายได้เข้ามาสม่ำเสมอและต่อเนื่องไม่ว่าจะมาจากการลงทุนหรือทำธุรกิจ เรื่องงานก็ไม่จำเป็นหวังอีกต่อไป จะทำงานก็เพราะอยากทำจริงๆเท่านั้น และการดูแลแผนการลงทุนปรับกลยุทธ์ให้สอดคล้องกับสถานการณ์ก็ถือเป็นการทำงานอีกอย่างเหมือนกัน

การที่เราอยากได้ อยากมี เหมือนคนที่เราเรียนร่วมห้องด้วยไม่ใช่เรื่องผิด แต่ต้องรู้ตัวว่ามันเป็น Lifestyle ของเขา ไม่ใช่ในแบบของเรา เราอาจจะเห็นว่าเขากับเรา IQ พอกัน ทำไมเขาจัดการเรื่องชีวิตได้ดีกว่า ทำงานดีกว่า ผ่อนบ้านผ่อนรถรายเดือนได้สบายๆ แต่เราไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางหลังเรียนจบ เขาอาจจะไปเรียนรู้อะไรบางอย่างมาโดยที่เราไม่รู้เรื่องมาก่อน

เวลาที่เขาได้ดิบได้ดี เราเห็นก็ต้องรู้ตัวและตระหนักถึงบางสิ่งที่เราไม่เคยรู้ จะได้ไม่ทุกข์หนักใจมากเกินไป เราจะเห็นทั้งคนมีเงินมากกับคนไม่มีเงินมากขึ้นทุกวัน ยุคนี้ไม่มีชนชั้นกลางอีกแล้ว มีแต่คนรวยกับคนจน ส่วนคนชั้นกลางที่ดูไม่ค่อยรวยแต่ก็ไม่ค่อยจน ถือว่าเป็นคนจนที่ยังลำบากไม่มาก อยู่ได้เพราะเงินเดือนที่กำลังจะออก ความเหลื่อมล้ำมากขึ้นทุกวัน เพราะคนจนหนีกับดักของตัวเองไม่พ้น ไม่ใช่เพราะขี้เกียจแน่นอน คนขี้เกียจจริงจะไม่อยากแม้แต่จะเข้าไปทำงาน การฝืนตัวเองไปทำงานก็นับว่าเป็นความรับผิดชอบ แต่การจะเป็นคนรวยจริงๆนั้นมืดบอด เพราะถ้าประเมินความเสี่ยงไม่เป็น ทำอะไรผิดพลาดร้ายแรงจนเป็นหนี้ หมุนเงินไม่ทันจนต้องกู้เงินสินเชื่อนอกระบบ แบบนี้ก็อันตรายเหมือนกัน

การเริ่มต้นขั้นที่หนึ่งให้สำเร็จก่อนจะช่วยลดความฝันเฟื่องเรื่องเป้าหมายที่เกินตัว โฟกัสเรื่องที่อยู่ตรงหน้า ไม่ทุรนทุรายกับความอยากในสิ่งที่ไกลเกินเอื้อม