ชื่อเรื่อง: เงาในครัวตอนดึก

ฝนตกหนักตั้งแต่บ่ายสาม หลังจากนั้นทั้งบ้านก็เงียบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงน้ำกระทบหลังคากับเสียงทีวีห้องนั่งเล่นที่เมียผมเปิดทิ้งไว้ก่อนจะขึ้นไปนอน

“พี่ขับรถมาส่งน้องก่อนนะ เดี๋ยวฝนจะหนักกว่านี้” ผมพูดกับน้องเมีย — แพร — สาวตัวเล็กผิวขาวเนียน อายุ 21 ที่เพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ มาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้มาเกือบสามเดือนแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ ฝนตกแบบนี้เมียพี่นอนหลับสนิทแน่ ๆ” เธอยิ้มหวาน มือเล็ก ๆ จับแขนผมเบา ๆ ตอนที่ผมกำลังจะเดินกลับรถ

ผมรู้ว่าเธอพูดถูก ภรรยาผมกินยานอนหลับทุกคืนตั้งแต่หลังคลอดลูกคนที่สอง อาการซึมเศร้าทำให้เธอแทบไม่ตื่นก่อนตีห้า

คืนนั้นผมไม่ได้กลับบ้านตัวเอง ผมแวะมาที่บ้านแม่ยาย บอกว่าจะมารับของที่ภรรยาลืมไว้ แล้วก็… อยู่ต่อ

ตีหนึ่งกว่า ๆ

ผมยืนอยู่ในครัว มือถือแก้วน้ำเย็นจัด วางเท้าเปลือยบนกระเบื้องเย็นเฉียบ แสงไฟใต้ตู้เย็นส่องสว่างจาง ๆ ทำให้เงาของผมยาวไปถึงประตูห้องน้ำ

“พี่… ทำไมยังไม่นอนคะ”

เสียงเบา ๆ ดังจากด้านหลัง ผมสะดุ้งเล็กน้อย หันไปเห็นแพรยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน เธอใส่เสื้อยืดตัวเก่าของผม สีเทา จัมโบ้จนปกปิดอะไรแทบไม่ได้ ด้านล่างเป็นกางเกงขาสั้นผ้าบาง ๆ สีครีม ผมเห็นขอบลูกไม้สีขาวโผล่พ้นขอบกางเกงชัดเจน

“นอนไม่หลับ” ผมตอบสั้น ๆ จิบน้ำต่อ

เธอเดินเข้ามาช้า ๆ เท้าเปลือยเหมือนผม เสียงฝีเท้าแทบไม่มี เธอหยุดยืนห่างผมแค่คืบเดียว กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแชมพูผมลอยมาแตะจมูก

“พี่เคยมองน้องแบบนี้บ่อยไหมคะ” เธอถามเสียงสั่นเล็กน้อย

“แบบไหน”

“แบบ… อยาก...”

คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากเล็ก ๆ ของเธอ ตรง ๆ จนผมเกือบสำลักน้ำ ผมวางแก้วลง มองหน้าเธอชัด ๆ ใต้แสงสลัว แพรหน้าแดงก่ำ แต่ตาไม่หลบ

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่พี่มาหาเมียที่นี่ น้องรู้สึกได้นะคะ” เธอก้าวเข้ามาใกล้จนหน้าอกอวบอิ่มเบียดโดนอกผม “สายตาพี่มัน… หิว”

ผมไม่ตอบ แต่ยกมือขึ้นจับคางเธอเบา ๆ นิ้วโป้งลูบริมฝีปากล่างที่ชุ่มน้ำลาย

“ถ้าเมียพี่ตื่นขึ้นมา…”

“เมียพี่ไม่ตื่นหรอกค่ะ” แพรขัดขึ้นทันที “ยานอนหลับของเมียพี่แรงมาก น้องเคยลองแล้ว… นอนเหมือนตาย”

ประโยคสุดท้ายทำเอาผมแข็งทันที เสียงหัวใจเต้นดังจนหูอื้อ

ผมก้มลงจูบเธอแรง ๆ ไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีคำหวาน แพรตอบรับทันที ลิ้นเล็ก ๆ สอดเข้ามาพันกับลิ้นผม มือเธอเลื่อนลงไปจับเป้าผมผ่านกางเกงขาสั้น ใช้นิ้วบีบเบา ๆ แล้วถูขึ้นลงช้า ๆ

“ใหญ่จังเลยพี่…” เธอพึมพำในลำคอ

ผมผลักตัวเธอถอยหลังจนหลังชนเคาน์เตอร์ครัว มือข้างหนึ่งยกขาเธอข้างหนึ่งขึ้นพาดที่ข้อศอก อีกมือล้วงเข้าไปในกางเกงขาสั้นทันที

เปียกชุ่ม

“แพร… เธอเปียกตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“ตั้งแต่เห็นพี่ยืนอยู่ในครัวค่ะ… เห็นเงาพี่ยาว ๆ น้องก็… คิดอะไรไม่ดีแล้ว”

นิ้วกลางผมสอดเข้าไปในร่องร้อน ๆ ได้รับการต้อนรับจากเนื้อนุ่มที่ตอดรัดทันที แพรสะดุ้ง เอียงคอครางเบา ๆ มือจิกแขนผมแน่น

“เบา ๆ นะพี่… เดี๋ยวเสียงดัง…”

แต่ปากเธอพูดแบบนั้น มือกลับดึงกางเกงผมลงเอง ...ผมเด้งออกมาแข็งเป็นหิน หัวบานแดงก่ำ แพรจ้องมันตาไม่กะพริบ แล้วค่อย ๆ คุกเข่าลง

ปากอุ่น ๆ ครอบลงมาทันที ลิ้นวนรอบหัว ดูดแรงจนแก้มตอบ ผมเกร็งสะโพกโดยไม่รู้ตัว เสียงดูดเลียดังฉ่ำ ๆ ในครัวเงียบ

“แพร… พี่จะแตกแล้วนะ ถ้าเธอดูดแบบนี้”

เธอปล่อยออกชั่วครู่ มองหน้าผมด้วยตาหวานเยิ้ม

“ยังไม่ได้นะคะ… น้องอยากให้พี่...ข้างใน”

ผมดึงเธอขึ้น ยกตัวเธอนั่งบนเคาน์เตอร์ครัวทันที ขาเธอแยกกว้าง ผมดึงกางเกงในลูกไม้สีขาวลงมาพร้อมกัน ผ้าบาง ๆ ชุ่มน้ำ...จนยืดหยุ่น

...ผมจ่อที่ร่องแคบ ๆ หัวบานถูขึ้นลงตามความยาวร่อง แพรตัวสั่น เอียงคอพิงตู้กับข้าว

“ใส่เลยค่ะพี่… น้องทนไม่ไหวแล้ว”

ผมดันเข้าไปช้า ๆ

ร้อน ฟิต ตอดรัดรอบหัว...แน่นจนแทบหายใจไม่ออก แพรกัดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียง ผมเริ่มกระแทกช้า ๆ ทีละน้อย จนสุดลำ

“อ๊า… พี่… ลึกจัง…”

ผมเร่งจังหวะ มือข้างหนึ่งบีบหน้าอกเธอผ่านเสื้อ อีกข้างจับสะโพกแน่น เนื้อกระทบเนื้อดังตั่บ ๆ เบา ๆ แต่ในความเงียบของบ้าน เสียงนั้นดังชัดจนน่ากลัว

แพรโอบคอผมแน่น ขาเกี่ยวเอวผมล็อกไว้แน่นหนา ทุกครั้งที่ผมกระแทกสุดลำ เธอจะเกร็งตัว ตอดรัด...ผมแรงขึ้น

“พี่… น้องจะ… จะแตกแล้วค่ะ…”

“พี่ก็เหมือนกัน… จะเอาไว้นอกหรือใน”

แพรไม่ตอบ แต่ขาเธอล็อกแน่นกว่าเดิม มือจิกหลังผมจนเจ็บ

“ใน… เอาในเลยค่ะ… น้องอยากได้น้ำพี่เต็ม ๆ”

คำพูดนั้นเป็นตัวจุดระเบิด

ผมกระแทกแรงสุดตัวอีกสามสี่ครั้ง สะโพกชนกันดังเพี๊ยะ ๆ แล้วปล่อยน้ำแตกพุ่งเข้าไปข้างในสุด แพรตัวเกร็ง หายใจติดขัด ครางในลำคอเบา ๆ ขณะที่ร่องตอดรัด...ผมเป็นจังหวะ ดูดน้ำทุกหยด

เรายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นอยู่นาน หายใจหอบ ถอน...ออกช้า ๆ น้ำขาวขุ่นไหลย้อยลงมาตามขาเธอ แพรยื่นนิ้วไปตัก แล้วยกขึ้นมาดูดเองต่อหน้าผม

“หวาน ๆ ค่ะ… น้ำพี่”

ผมก้มลงจูบเธออีกครั้ง รสชาติของตัวเองปนอยู่ในปากเธอ แปลกประหลาดแต่เร่าร้อนจน...ผมเริ่มแข็งอีกครั้ง

“คืนนี้… พี่ขออยู่ต่ออีกคืนนะ”

แพรยิ้ม เอียงคอพิงไหล่ผม

“อยู่เลยค่ะ… แต่น้องยังไม่หายอยากเลยนะ”

เธอจับมือผมวางลงที่ร่องที่ยังมีน้ำขาวไหลเยิ้มอยู่

“รอบสอง… เปลี่ยนที่กันไหมคะ”

ผมยิ้มตอบ แล้วอุ้มเธอขึ้นพาเดินไปที่โซฟาห้องนั่งเล่น โดยไม่ปิดไฟครัว

คืนนั้นฝนยังตกไม่หยุด

และเสียงครางเบา ๆ ของแพร ก็ยังดังก้องอยู่ในบ้านหลังนี้… จนเกือบถึงเช้า