อย่าให้โอกาสคลาดสายตา

ก่อนหน้านี้ได้พูดเรื่องการวางแผนทั้งระยะสั้นและระยะยาวไปแล้ว แต่เชื่อไหมครับว่า หลายครั้งหลายคราที่เราจำเป็นต้องโยนแผนทิ้งออกนอกหน้าต่างไปก่อนชั่วคราว เหตุจำเป็นแต่ละครั้งนี้เราเรียกกันว่า“โอกาสทอง” ครับ

ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เขาคนนี้ถูกดองตำแหน่งมานาน วันดีคืนดีก็มีโอกาสได้โดยสารรถไฟอยู่ในห้องเดียวกับท่านประธานบริษัท โอกาสทองของเขามาถึงแล้ว แต่เขาอาจจะพูดผิดพูดถูก เซ่อซ่าปล่อยไก่ หรือตื่นเต้นเขินอายจนไม่กล้าคว้าโอกาสไว้ก็ได้

แต่ปรากฏว่าเพื่อนของผมคนนี้เก่งเอาการครับ เขาตีลูกเข้าเป้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีการปล่อยไก่ หรือทำอะไรผิดพลาดเลย

สิ่งที่เขาทำก็แค่คุยกับท่านประธานด้วยความเคารพเป็นกันเองตามสมควร เขาสาธยายประวัติความเป็นมาของบริษัทได้อย่างปราดเปรื่องลึกซึ้ง พูดถึงภารกิจต่างๆ ตลอดจนความมุ่งหมายทั่วๆ ไป ผ่านมุมมองที่ฉลาดคมคาย ชัดเจน น่ารับฟัง พูดถึงตัวเองอย่างโปร่งใส ชัดถ้อยชัดคำ และที่สำคัญที่สุดเลย เขาไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เขารู้จังหวะว่าเมื่อไรควรปิดปากเงียบและน้อมรับฟัง

แน่นอนว่าทำดีย่อมได้ดี หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ท่านประธานบริษัทก็บอกไปยังหัวหน้าแผนกของเขาว่า “คุณมีคนเก่งกล้าสามารถอยู่ในมือแล้ว น่าจะเลื่อนขั้นให้เขาสักหน่อยนะ ว่างั้นไหม” แล้วหัวหน้าเขาจะทำอะไรได้

นอกจากทําตามคำสั่งท่านประธาน คือเลื่อนขั้นให้กับเขา ไม่มีใครรู้หรอกว่าโอกาสทองจะมาถึงเมื่อไร หรืออย่างไร คุณวางแผนล่วงหน้าไม่ได้ เพราะโอกาสทองมักเกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่ถ้าเกิดขึ้นเมื่อไร คุณต้อง

• สังเกตให้ทัน
• เล่นกับมันอย่าให้พลาด
• ฉลาด สุขุม และนุ่มนวล

สิ่งที่ห้ามทําก็คือ

• ปล่อยให้โอกาสคลาดสายตา โอกาสมาถึงเพียงชั่วแล่น
• ตื่นลน ตั้งตัวไม่ทัน
• ตั้งใจคว้าโอกาสมากเกินไป
• ประหม่าจนสติหลุด พูดพล่ามแต่เรื่องของตัวเอง

ขอให้มองโอกาสเป็นเหมือนลูกบอล ซึ่งถ้ามีใครขว้างลูกมาทางคุณ คุณมีเวลาคว้าลูกไว้ภายในเสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง คุณจะไม่มีเวลาได้ตั้งคำถาม มองกลับไปข้างหลัง ชั่งตวงวัด บวกลบคูณหาร เปรียบเทียบผลดีผลเสีย หรือมัวเต้นชะชะช่าเพื่อดูเชิง ถ้าคุณไม่คว้าลูกบอลไว้ ก็ต้องปล่อยให้มันหลุดมือไปเท่านั้นเอง

ลองเจียดเวลามองย้อนกลับไปดูบ้างว่า ที่ผ่านมาคุณพลาดโอกาสทองอะไรในชีวิตหรือเปล่า แล้วถ้าสมมติว่าได้โอกาสนั้นกลับมาอีกเป็นครั้งที่สอง คุณจะทำเหมือนเดิมไหม หรือคุณจะทำอย่างไร