ห้องที่ไม่มีใครจำได้ว่าเคยเข้า

อาคารนี้มีทั้งหมด 12 ชั้น
ผมทำงานที่นี่มา 7 ปี
แต่ในลิฟต์…มีปุ่มชั้นที่ 13

มันไม่ใช่ปุ่มลอย
ไม่ใช่ปุ่มเสีย
มันสึกเหมือนปุ่มอื่น ๆ
แค่ไม่มีใครเคยกด

คืนหนึ่ง ผมเลิกงานดึก
ในลิฟต์มีผมคนเดียว
ไฟกระพริบเหมือนเตือนอะไรบางอย่าง

ผมกด 13

ลิฟต์ไม่สั่น
ไม่ตก
มันแค่เงียบ…เงียบผิดปกติ
เหมือนโลกหยุดหายใจ

ประตูเปิดออกสู่ทางเดินยาว
ไม่มีหน้าต่าง
ไม่มีป้าย
มีเพียงประตูเรียงกันสองฝั่ง
และตัวเลขบนผนังที่ไม่เรียงลำดับ
2, 9, 4, 11, 1

ผมเดินไปเรื่อย ๆ
จนถึงประตูบานหนึ่ง
ป้ายหน้าห้องเขียนว่า

“ห้องของคุณ”

ข้างในมีโต๊ะ
มีเก้าอี้
มีสมุดเล่มหนึ่งวางอยู่

หน้าแรกเขียนด้วยลายมือผมเอง

“ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้ แปลว่าคุณเริ่มสงสัยชีวิตที่ใช้อยู่แล้ว”

หน้าถัดไป
คือเหตุการณ์ในชีวิตผม
อย่างละเอียด
แม้แต่เรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

ผมเปิดไปหน้าสุดท้าย
มีประโยคเดียว

“คุณยังมีเวลาเลือกอีกครั้ง”

ทันใดนั้น
เสียงใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง

“คนส่วนใหญ่ไม่มาถึงห้องนี้”
เขาพูด
“เพราะพวกเขาไม่เคยตั้งคำถามกับชีวิตที่ถูกออกแบบไว้ให้”

ผมหันไป
เขาหน้าตาเหมือนผม
แต่สายตานิ่งกว่า
สงบกว่า
เหมือนคนที่ยอมรับทุกคำตอบแล้ว

“ถ้าผมไม่เลือก จะเกิดอะไรขึ้น” ผมถาม

เขายิ้มบาง ๆ
“ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน
นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด”

ไฟในห้องดับลง

ผมสะดุ้ง
ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 1
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันต่อมา
ผมมองลิฟต์
ปุ่ม 13 ยังอยู่

แต่ผมรู้แล้วว่า
ไม่ใช่ทุกคนที่ มองเห็นมัน

และไม่ใช่ทุกคนที่กล้ากด

บางที…
ชั้นที่ 13
อาจไม่ใช่สถานที่

แต่มันคือ
ช่วงเวลาที่คุณเริ่มถามตัวเองว่า
“ชีวิตนี้ เป็นของเราจริงหรือเปล่า”