คุณเป็นใครในอนาคต

อยากเป็นใครในโลกการทำงานอนาคต

โลกการทำงานกำลังเปลี่ยนเร็วเกินกว่าที่ใครจะรอให้ “พร้อม” ได้อีกต่อไป หลายอาชีพหายไปอย่างเงียบ ๆ หลายตำแหน่งยังอยู่แต่บทบาท  ไม่เหมือนเดิม คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ว่า องค์กรจะไปทางไหน แต่คือ คุณกำลังยืนอยู่ตรงไหนในโลกการทำงานที่เปลี่ยนไป

คุณคือ คนที่ไม่ใช่คนที่ทำงานตามหน้าที่ได้ดีเท่านั้น แต่คือคนที่รู้ว่า งานที่ทำอยู่วันนี้ อาจไม่ใช่งานที่มีอยู่ในวันพรุ่งนี้ จึงไม่ยึดติดกับตำแหน่ง ไม่ฝากอนาคตไว้กับองค์กร และไม่หลอกตัวเองว่าประสบการณ์เก่า ๆ จะปกป้องได้ตลอดไป และเข้าใจว่า ความสามารถในการเรียนรู้ใหม่ สำคัญกว่าความชำนาญเดิม และความยืดหยุ่น คือทักษะเอาตัวรอดที่แท้จริง  หรือ

คุณคือ คนที่กล้ารับผิดชอบต่อ “ผลลัพธ์” ไม่ใช่แค่ “หน้าที่” ไม่รอให้ปัญหามาถึงโต๊ะ แต่เดินเข้าไปเผชิญก่อน ไม่ผลักภาระลงล่าง และไม่ใช้ตำแหน่งบังความไม่รู้  และรู้ดีว่าคนไม่ใช่ทรัพยากรที่กดใช้งานได้ แต่คือมนุษย์ที่ต้องการความเข้าใจ ความเชื่อใจ และทิศทางที่ชัดเจน

สิ่งที่น่าคิดคือ คนทำงานจำนวนมากอาจไม่รู้ว่าเป็นใครในที่ทำงานแต่เป็นเพียง “ผู้รอ” รอคำสั่ง รอการเปลี่ยนแปลง รอโอกาส     รอใครสักคนมานำทาง   ในโลกอนาคต การรอ คือความเสี่ยงรูปแบบใหม่

คุณอาจไม่ได้ต้องเป็นผู้นำทีมแต่คุณต้องเป็นผู้นำ ชีวิตการทำงานของตัวเอง
คุณอาจไม่ได้ตัดสินใจแทนใครแต่คุณต้องตัดสินใจให้ตัวเอง ว่าจะพัฒนา หรือจะย่ำอยู่ที่เดิม

ลองถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมาวันนี้คุณทำงานเพราะ “เข้าใจ” หรือเพราะ “เคยชิน”  คุณเรียนรู้เพื่อ “เติบโต” หรือแค่ “ไม่ตกงาน”  และถ้าโลกเปลี่ยนอีกครั้ง คุณจะเป็นคนที่ปรับตัวทัน หรือเป็นคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และสมควรจะต้องพัฒนาตัวเองเพื่อได้รับสิทธิ์ที่จะไปต่อได้ นั่นคือต้องเข้าใจไว้ว่า :-

                   :-  “ความขยันที่ไม่อัปเกรด” คือความเสี่ยง ต้องไม่ยึดติดกับสิ่งที่เคยเก่ง เพราะรู้ดีว่าสิ่งนั้นอาจหมดค่าได้ในชั่วข้ามคืน ต้องเรียนรู้เพราะกลัวการถูกแทนที่ และพัฒนาตัวเองเพราะไม่อยากเป็นภาระของอนาคต

                   :- ถ้าเป็นหัวหน้า ไม่ใช่คนที่ได้สั่งคนอื่น แต่คือคนที่ รับแรงกดดันแทนคนอื่นได้ ไม่ซ่อนตัวอยู่หลังตำแหน่ง ไม่ใช้คำว่า “นโยบาย” เพื่อจะไม่รับผิดชอบ และไม่ผลักความล้มเหลวลงไปข้างล่าง

ความจริงที่เจ็บปวดคือคนจำนวนมากไม่ใช่ทั้งสองอย่างพวกเขาแค่ “อยู่รอดไปวัน ๆ”ใช้ประสบการณ์เก่าบังความกลัว   ใช้คำว่า “ยุ่ง” บังการไม่เรียนรู้ และ ใช้คำว่า “อายุมากแล้ว” บังการยอมแพ้

ในโลกอนาคต ไม่มีพื้นที่ให้กับคนที่หวังพึ่งอดีตและไม่มีใครสนใจว่าคุณเคยเก่งแค่ไหนโลกสนใจแค่ว่า
วันนี้คุณยังสร้างคุณค่าอะไรได้อยู่หรือไม่

ไม่จำเป็นต้องเก่งทันทีแต่ต้อง เริ่มวันนี้  เพราะในโลกการทำงานอนาคตคนที่น่ากลัวที่สุด
ไม่ใช่คนที่ยังไม่พร้อมแต่คือคนที่คิดว่าตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน       และถ้าคุณยังอ่านมาถึงบรรทัดนี้บางทีคุณอาจรู้คำตอบอยู่แล้วว่า…คุณควรเริ่มจากตรงไหน

 โลกจะไม่รอให้คุณพร้อม.......คุณต้องเริ่มเอง