พร้อมรับมือกับมารผจญ

เชื่อไหมครับว่าเรามีมารผจญอยู่ในทุกๆทีและทุกๆ วัน เช่น อยู่ๆก็อาจถูกปลดกลางอากาศ บริษัทลดขนาดกิจการ ถูกควบรวมธุรกิจ เพื่อนร่วม งานอาฆาตมาดร้าย เจ้านายขี้วะ เทคโนโลยีใหม่เข้าใจยาก ระบบใหม่ ขั้น ตอนการทํางานใหม่ และถ้าจะว่าไปแล้ว หนังสือทุกเล่มบนโลกมนุษย์ก็เขียน อุทิศให้กับเรื่องมารผจญทั้งนั้น ร้อยทั้งร้อยเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลงในชีวิต

ตัวอย่างเช่น Who moved my cheese? และ How to Tough Situa- tions at Work? ถ้าเรามีปฏิภาณไหวพริบในการพูด ไม่ทําตัวจําเจ มีความ ยืดหยุ่น และก้าวไวทันโลก แม้จะโดนอัดจนน่วม แต่ยังใจแข็งกัดฟันยืนอยู่ได้ จนครบยก เราก็จะสามารถเอาชีวิตรอดจากการเปลี่ยนแปลงของโลกได้ และ ยังจะพัฒนาความคิดความอ่านของตัวเองให้มีความยืดหยุ่น โอนอ่อนผ่อนตามจนนักกายกรรมเปียงยางยังอาย และกล้ามใจแกร่งฉกาจชนิดนักกีฬาเหรียญทองต้องยกนิ้วให้เลยทีเดียว

แต่ก็ต้องยอมรับความจริงด้วยว่า เราไม่สามารถชนะได้ทุกสมรภูมิหรอกครับ มันก็ต้องมีบ้างที่เราพ่ายแพ้ต่อมารผจญ ถูกบดขยี้บีฑา ไม่ว่าใครก็ต้อง เคยแพ้ ขอแค่ยืดอกยอมรับความจริงของชีวิตได้ว่า ถูกมารผจญขนปืนทั้งคลัง แสงมากระหน่ํายิงในระยะเผาขนจนไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

มาร บ่ มี บารมี บ่ เกิด นะครับ ถ้าเรามองเห็นมารผจญเป็นสัจธรรมของชีวิตได้เมื่อไร เราก็จะรับมือกับมันได้สบายมาก เขาว่าสุนัขเห่ามักไม่กัด บางทีมารผจญก็เป็นแบบนั้น ไม่มีฤทธิ์เดชอะไรนักหรอก แค่ขู่ให้เรากลัวเฉยๆ ผู้มีปัญญาและความสามารถจะมองออกว่ามารผจญตัวไหนเป็นสัจธรรมของชีวิต มารผจญนั้นมีมากเป็นโขยง เราเต้นตามมันไม่ไหวหรอกครับ เหนื่อยแย่ เลย แต่สัจธรรมของชีวิตน่ะมีอยู่ไม่กี่ข้อหรอก อันนั้นสิที่เราควรเต้นตามให้ทัน

และจะยิ่งดีมากขึ้นไปอีก ถ้าเราไม่มองมารผจญเป็นวิกฤติ แต่มองให้ เป็นโอกาส มารผจญที่นัยหนึ่งเป็นสัจธรรมของชีวิต นั่นคือ โอกาสที่เราจะได้ เติบโต เปลี่ยนแปลงตัวเอง ประยุกต์และทบทวนกระบวนการ ตลอดจนสไตล์ในการบริหารงานของตัวเราเอง

ถ้าเราคิดบวกเข้าไว้ เราก็จะเห็นมารผจญเป็น ผู้ร้ายน้อยลงเรื่อยๆ และมองว่ามันให้คุณประโยชน์ คือโอกาสในการพิสูจน์ตัวเอง ชีวิตที่ปราศจากมารผจญเข้ามาทักทาย ไหนเลยจะมีการเปลี่ยนแปลงได้

ผมเองก็เคยทํางานเป็นระดับผู้จัดการอยู่ในบริษัทที่ถูกบริษัทอื่นเข้ามาควบรวมกิจการเหมือนกันเจ้านายคนใหม่หนีบผู้จัดการของตัวเองมาด้วยหลาย คน ทําให้ผู้จัดการอย่างเราต้อง “ตกกระป๋อง” ไปถึงสามคน จะเรียกว่าถูกลด ชั้นลงก็คงไม่ผิดนัก เราถูกมัดมือชก ไม่มีทางเลือกเลย จะให้ลาออกประท้วง ก็คงจะไม่เข้าที โดยเฉพาะกับผมซึ่งวันนี้ได้กลายมาเป็นนักเล่นกฎเต็มตัวแล้ว

ตอนนั้นผมมองว่าปัญหานี้คือโอกาสที่จะได้พิสูจน์ฝีมือกับเจ้านายใหม่ให้รู้ว่า ผมเก่งพอที่จะเป็นผู้จัดการในทีมของเขาได้ ผ่านไป 3 เดือนเท่านั้น ผมก็ได้กลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม แล้วผู้จัดการสองคนที่เหลือเป็นอย่างไรบ้าง คนแรกในที่สุดก็ลาออก ส่วนคนที่สองก็ยัง “ตกกระป๋อง” อยู่อย่างนั้น ทั้งคู่ทั้งโอดครวญ ทั้งบ่นกันขรมรู้สึกแย่ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นเป็นเรื่องเสื่อมเสีย หมิ่นเกียรติภูมิ หยามศักดิ์ศรี ซึ่งจริงๆ แล้วก็ใช่ แต่ผมไม่ต้องการให้ชีวิตจมปลักติดคลักอยู่ใน หล่มปัญหา ผมต้องกู้ศักดิ์ศรีกลับมาใหม่ ให้ชีวิตการงานก้าวหน้าและเจริญรุ่งเรืองให้ได้