ค่านิยมเกี่ยวกับเพชรพลอยของสังคมชั้นสูงในสมัยรัชกาลที่6-7 Thailand royal jewelry

คุณศรีคำกลับเข้าวังมักจะมีเครื่องประดับแปลกๆโก้เก๋มาอวดเสมอ กลับเข้ามาคราวนี้มีมาใหม่อีกเป็นสร้อยข้อมือเส้นแบนโตขนาดนิ้วก้อยทำด้วยทองคำแท้ขัดมันฝังเพชรลูกรอบข้อมือ ท่านย่าเห็นเข้าดูจะโปรดปรานสร้อยเส้นนี้มาก

ท่านย่าถามข้าพเจ้าว่า ชอบหรือไม่ ข้าพเจ้านิ่งเสียไม่ตอบ เพราะเพิ่งจะใด้สายนากห้อยเอว พร้อมพวงกุญแจและมีดด้ามนากเมื่อเร็วๆนี้ จะบอกว่าชอบอีกก็ดูกระไรอยู่ จึงเฉยเสีย ท่านย่าถามเตือนซ้ำ ข้าพเจ้าก็บอกว่าถึงข้าพเจ้าอยากใด้เพียงใดก็จะอดใจใว้ด้วยสำนึกว่าตัวมีความผิด ชอบทำของหาย ไม่สมควรจะอยากใด้อะไรทั้งสิ้น ท่านย่าเลยสั่งคุณศรีคำว่า

ถ้าไปค้างอีกให้ทูลท่านหญิงเครือมาศขอให้สั่งทำสายสร้อยข้อมืออย่างนี้มาอีกเส้น แต่อย่าให้ลวดลายเหมือนกัน เพชรล่วงมีอยู่จะคัดฝากไปให้ 10 เม็ด คงมาคิดแต่ค่าทองและค่าจ้างไม่นานเกินรอ ข้าพเจ้าก็ใด้ใส่สร้อยข้อมืออีก1เส้นตั้งแต่คุณศรีคำหมั่นไปค้างที่วังท่านหญิงเครือมาส ทำเอาท่านย่าสิ้นเปลืองไปมิใช่น้อย

แต่ท่านย่าไม่ยักบ่น ท่านคงถือว่าเสียเงินไปใด้ของมา ชิ้นสุดท้ายที่คุณศรีคำใด้ประทานมาจากท่านหญิงเครือมาส คือกำไลทองคำลงยาสีแดงโดยรอบมีลายนกทองขัดมันฝังเพชรลูกรอบ10เม็ดรอบข้อมือ ท่านย่าเห็นเข้าโปรดปรานอีกแล้ว ให้คุณศรีคำถอดออกมา ดูไกล้ๆกำไลนี้ทำวงโตหนาแข็งแรง ใช้สวมเข้าทางมือเหมือนกำไลหยก ท่านย่าถามข้าพเจ้าว่า กำไลนี้ชอบมั้ย

ข้าพเจ้าทูลตอบท่านว่า ถึงชอบก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะไม่มีโอกาสที่จะใด้ ท่านย่าค้อนข้าพเจ้า แล้วว่า เรื่องพูดจาจองหองละไม่มีใครเหมือน ไม่ช้าข้าพเจ้าก็ใด้ใส่กำไลทองฝังเพชรอันใหม่ โตกว่าของคุณศรีคำ เพราะเพชรเม็ดใหญ่กว่า เลยต้องถอดกำไลคาดทองคืนท่านย่าไป ข้าพเจ้ารักกำไลอันนี้มาก ใส่ติดตัวไม่ยอมถอดเลย

..ชีวิตในวัง...
ขอขอบคุณ เพจ เรื่องเล่าจากลาดพร้าวหนึ่ง