หวงแบบพูดไม่เยอะ😎

เช้านี้เรามาสาย แถมหน้าโทรมแบบคนโดนชีวิตตบมาแล้ว 3 รอบ

พอเดินเข้าห้องก็ได้ยินเสียงซุบซิบเบาๆ

“นั่นไงคนที่แกชอบอะ”

เราไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใคร จนเงาหนึ่งบังแสงตรงหน้าห้องเรียน

“มองอะไรนักหนา”

เสียงนิ่งๆของ “เตชินทร์” เพื่อนร่วมโต๊ะเราดังขึ้น สั้น แต่เย็นชาจนคนทั้งแถวเงียบ

เรายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

เตชินทร์หันมามองเรา แล้วดึงเก้าอี้ออกให้แบบไม่พูดเยอะ

“นั่ง”

คือคำเดียว แต่เหมือนสั่งทั้งโลกให้เชื่อฟังอะ

เรานั่งลงแบบงงๆ พยายามทำเป็นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

แต่หัวใจมันเต้นเหมือนกำลังโดนจับได้ว่าเขิน

เตชินทร์หยิบขนมปังวางบนโต๊ะเราเหมือนทุกวัน

แล้วพูดเรียบๆ “กินซะ”

เราเงยหน้ามอง “ไม่หิวอะ”

เตชินทร์เลิกคิ้วนิดนึง “เธอหิว ฉันเห็นเธอปวดท้องทุกวันนะ”

เดี๋ยวก่อน เขารู้ได้ไง 😳

เรากำลังจะเถียง แต่เตชินทร์ยื่นน้ำมาให้ด้วย

“กินให้หมด แล้วอย่าดื้อ”

ประโยคนี้แหละที่ทำเราหน้าร้อนวูบ

เหมือนโดนจับล็อกด้วยคำพูด

พักเที่ยงเราลุกไปซื้อชาเย็นคนเดียว

กำลังจะหยิบมือถือจ่ายแต่มีมืออีกข้างวางธนบัตรใบแดงลงก่อน

“ฉันเลี้ยง”

เราหันไปพูดก่อนจะชะงักเตชินทร์ตรงหน้า“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวคนอื่นคิด—”

เตชินทร์ขยับเข้ามาใกล้ จนเรารู้สึกได้ถึงกลิ่นสบู่อ่อนๆ

“ให้มันคิด”

พูดแบบนี้คืออยากให้หัวใจเราระเบิดใช่ไหม?

เรากลืนน้ำลาย “เตชินทร์ เธอทำไมวันนี้แปลกๆ”

เตชินทร์มองเราแบบนิ่งมาก ก่อนจะพูดช้าๆ

“เมื่อเช้ามีคนมองเธอ”

เรา “ห๊ะใครหน่ะ แล้วทำไมอ่ะ”

เตชินทร์ยิ้มมุมปากนิดเดียว แต่สายตาโคตรจริงจัง

“เราไม่ชอบ”

นี่เพื่อนร่วมโต๊ะหรือเจ้าของชีวิตอะ 😳🖤

เราได้แต่ทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน “เธอหวงอะไรเนี่ย”

เตชินทร์ก้มลงใกล้ๆ แล้วตอบเสียงเบาจนเราแทบหยุดหายใจ

“หวงเธอไง”

เราช็อตไปทั้งตัว

เตชินทร์ยื่นชาเย็นให้เหมือนเรื่องเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องปกติ

“ถือให้ดี เดี๋ยวหก”

“ทำไมต้องเป็นเรา?” เราหลุดถาม

เตชินทร์มองเราแป๊บนึง แล้วตอบสั้นๆแบบฟาดเบาๆ

“เพราะเธอเป็นของสำคัญของเรา”

แค่นี้ก็พอแล้ว

หัวใจเรานี่ละลายเหมือนน้ำแข็งใสกลางแดดอะ 🫠💛

#นิยายสั้นๆอ่านเน้นสนุกพอ