เพื่อนแท้ดูไม่ออกจากคำพูดดูออกตอนเรา“ล้ม”

น้ำฟ้าเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะมาก

ในมือถือมีแชทเด้งทั้งวัน โพสต์อะไรก็มีคนมากดไลก์ มีคนพิมพ์ “รักนะ” เต็มไปหมด

แต่น้ำฟ้าไม่เคยแน่ใจเลยว่าในคำว่า “เพื่อน”

มีใครสักคนที่อยู่จริงๆ หรือแค่อยู่เพราะมันสนุก

วันหนึ่งน้ำฟ้าโดนหัวหน้าตำหนิกลางออฟฟิศ

เสียงดังจนทั้งแผนกเงียบกริบ

เธอกลับบ้านด้วยหัวใจที่หวิวเหมือนยืนอยู่คนเดียวกลางถนน

คืนนั้นน้ำฟ้าลงสตอรี่แค่ประโยคเดียว

“เหนื่อยจัง”

แชทเด้งมารัวๆ

“เป็นไรอะ”

“อย่าคิดมากน้า”

“สู้ๆเดี๋ยวก็ผ่านไป”

"แกเก่งอยู่แล้ว"

"พรุ่งนี้ยังเป็นวันสดใสนะ"

คำปลอบใจเต็มหน้าจอแต่แปลก

น้ำฟ้าอ่านแล้วไม่รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง คนทักเริ่มเงียบ

ทุกคนกลับไปสนใจเรื่องของตัวเองเหมือนเดิม

น้ำฟ้านั่งมองเพดานแล้วคิดว่า

หรือเราก็เป็นแค่ความบันเทิงของใครบางคนกันนะ

วันต่อมา น้ำฟ้าป่วยหนัก ตัวร้อนจนลุกไม่ไหว

เธอส่งข้อความในกลุ่มว่า

“ใครพอช่วยซื้อยามาให้ได้ไหม เราไม่ไหวจริงๆ”

ข้อความถูก “อ่านแล้ว” หลายคน

แต่ไม่มีใครตอบ

บางคนพิมพ์แค่

“โห หายไวๆนะ”

"อยากไปซื้อให้นะ แต่ติดงานอ่ะฝน ขอโทษด้วยนะ"

"ฉันก็ติดธุระ"

แล้วก็หายไปเหมือนเดิม

น้ำฟ้าเริ่มรู้สึกจุกในอก

ไม่ใช่เพราะป่วยแต่เพราะ “รู้ความจริง”

เธอกำลังจะหลับไปทั้งน้ำตา

เสียงสายเรียกเข้ามาที่โทรศัพท์ดังขึ้น

“น้ำฟ้า อยู่บ้านใช่ไหม เดี๋ยวเราไปหา”

เสียงนั้นคือ “แพรว” เพื่อนที่ไม่เคยอยู่ในวงเม้าท์ ไม่เคยคอมเมนต์หวานๆใต้โพสต์ แต่จะโทรหาเสมอในวันที่ไม่ให้ฝนโพสต์

"อืม อยู่" น้ำฟ้าตอบสั้นๆก่อนจะส่งตำแหน่งบ้านให้แพรว

ไม่นานแพรวก็มา พร้อมถุงยา ข้าวต้ม แล้ววางแก้วน้ำไว้ข้างเตียง

แพรวไม่ได้พูดเยอะ

แค่นั่งเฝ้าแบบเงียบๆ แล้วบอกว่า

“ไม่ต้องเกรงใจนะ เราเป็นเพื่อนแก”

น้ำฟ้ากลั้นน้ำตาไม่อยู่

เธอถามเสียงสั่น

“ทำไมแกถึงมาทั้งที่คนอื่นก็เห็นแชทเหมือนกัน”

แพรวยิ้มบางๆ

“เพราะเพื่อนบางคนรักแกตอนแกสดใส

แต่เพื่อนแท้เขารักแกตอนแกไม่ไหวด้วย”

วันนั้นน้ำฟ้าเริ่มเข้าใจคำว่าเพื่อนจริงๆ

เพื่อนเทียมอยู่ตอนเรามีเรื่องให้คุย

เพื่อนแท้อยู่ตอนเราไม่มีแรงจะพูดอะไรเลย

หลังน้ำฟ้าหายป่วย เธอเงียบลงจากกลุ่มแชท

ไม่ได้โกรธ ไม่ได้ด่า ไม่ได้ตัดขาดแบบละคร

เธอแค่เลือกวาง “คนที่ไม่เคยจับมือเรา”

ออกจากใจอย่างสุภาพ

และเก็บ “คนที่อยู่ข้างๆจริงๆ”

ไว้ให้แน่นที่สุด

เพราะสุดท้ายเพื่อนที่แท้จริงจะอยู่กับเราในทุกช่วงเวลาแม้เราจะล้มก็ตาม