รถห้องเย็นคันนั้น…กลับมาอีกครั้ง (และทำหัวใจฉันรวนหนักมาก) 🚚❄️

หลังคืนนั้นฉันพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนคนปกติ

ไปทำงาน ยิ้มให้คนอื่น ทั้งที่ข้างในยังพังเป็นเศษแก้ว

แต่แปลกมาก…

ประโยคของเขายังวนอยู่ในหัวตลอด

“เสียคนผิดไปน่ะดีแล้ว…อย่าเสียตัวเองไปด้วยก็พอ”

ฉันไม่รู้ชื่อเขา ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

รู้แค่ว่าเขาขับรถห้องเย็น…และช่วยคนแปลกหน้าแบบฉันไว้หนึ่งชีวิต

เวลาผ่านไปประมาณอาทิตย์นึง

ฉันเลิกเลิกงานดึกเหมือนเดิม เดินผ่านหน้าร้านสะดวกซื้อเจ้าเดิม

แล้วก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์คุ้นๆ…

ใช่…มันคือรถคันเดิมจริงๆ

จอดอยู่ตรงเดิม เหมือนภาพเดจาวูจนฉันขนลุก

ฉันยืนอึ้งอยู่แป๊บเดียว

เขาหันมามอง แล้วเลิกคิ้วเหมือนจะถามว่า “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”

ฉันไม่ทันคิดอะไรเลย เดินไปใกล้ๆ แล้วพูดออกไปเสียงเบา

“พี่…จำหนูได้ไหม”

เขามองหน้าฉันนิ่งๆ เหมือนคิด

ก่อนจะตอบสั้นๆ แบบคนพูดน้อยแต่คมชัด

“คนที่ร้องไห้จนตาบวม…จำได้”

โอ้ยยย ฉันหน้าแดงทันที 😭

คือแบบ…พี่พูดตรงไปไหม! แต่ทำไมมันใจเต้นวะ!?

ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน “หนูไม่ได้ร้องแล้วนะ” เขาพยักหน้าเหมือนพอใจนิดๆ “ดี”

จากนั้นเขาก็เปิดประตูรถให้เหมือนเดิม

ฉันขึ้นไปนั่งเหมือนไม่รู้ตัวเลยว่ากำลัง “กลับไปหาความอบอุ่น” อีกครั้ง

เขายื่นกาแฟให้แก้วนึง

ฉันรับมาแล้วถามแบบกล้าๆกลัวๆ

“พี่มาจอดตรงนี้บ่อยเหรอ” เขาตอบเรียบๆ “ผ่านงานแถวนี้”

ฉันพยักหน้า แต่ใจมันคิดอีกแบบ…

ผ่านงาน หรือผ่านฉันกันแน่?

ฉันเงียบไปสักพัก แล้วพูดออกไปตรงๆ

“ขอบคุณนะ…คืนนั้นถ้าไม่มีพี่ หนูคงแย่กว่านี้มาก”

เขาหันมามองฉันช้าๆ

สายตานิ่งแต่ลึก เหมือนอ่านใจคนได้

“งั้นวันนี้…อย่ากลับไปแย่อีก”

ฉันชะงัก “แล้วหนูจะทำไง” เขายื่นมือถือมาให้ แล้วพูดประโยคเดียวที่ทำฉันแทบหลุดกาแฟ

“ก็เพิ่มไลน์ดิ จะได้รู้ว่าเธอยังอยู่ดีไหม”

เฮ้ย!?

นี่คือคนขับรถห้องเย็นจริงปะ หรือพระเอกนิยายลงมาเอง!? 😳💥

ฉันพิมพ์ไลน์ด้วยมือสั่นๆ

แล้วทันทีที่แอดเสร็จ…เขาส่งข้อความมาหาเลย

“กลับบ้านดีๆ ถ้าคิดมาก…ทักมา”

โอ้ยยยยย หัวใจฉันไม่ไหวแล้วแม่ 😭🖤

และคืนนั้นเอง…

ฉันเริ่มสงสัยว่า

หรือรถห้องเย็นคันนี้…ไม่ได้แค่ขนของ

แต่มันกำลัง “ขนหัวใจฉัน” ไปให้คนคนหนึ่งด้วย?