“แฟนฉันเป็นคนเงียบ แต่หมาที่บ้านคุมทุกอย่าง…รวมถึงชีวิตฉันด้วย 😂🐶”

ฉันมีแฟนเป็นคนเงียบๆ สุขุมๆ เรียบร้อยเหมือนหนังสือเรียนหน้าแรก

แต่หมาที่บ้าน…คือหนังสือการ์ตูนหน้าขาด

หมาชื่อ “โบ๊ะบ๊ะ”

แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าเจ้าของไม่คิดจะให้มันโตมาเป็นหมาสุภาพ

ทุกเช้าแฟนฉันจะตื่น 6 โมงตรง

ลุกขึ้นมาล้างหน้า แปรงฟัน พับผ้าห่มได้เป๊ะเหมือนทหาร

ส่วนโบ๊ะบ๊ะตื่นพร้อมเสียง “แฮ่กๆ” แล้วกระโดดขึ้นเตียง

วิ่งวน 3 รอบก่อนทิ้งตัวนอนทับหน้าแฟนฉันเหมือนมันเป็นหมอนข้าง

แฟนฉันไม่พูดอะไรเลย

แค่ถอนหายใจเบาๆเหมือนคนยอมแพ้ชีวิตไปแล้วหนึ่งรอบ

เช้าวันนั้นฉันอยากกินกาแฟ

เลยพูดกับแฟนว่า

“ป๊า หนูอยากกินกาแฟหวานน้อย”

แฟนพยักหน้าแบบผู้ชายอบอุ่น 1 ครั้ง

แล้วเดินไปครัวแบบนิ่งๆ

โบ๊ะบ๊ะได้ยินคำว่า “กาแฟ” ปุ๊บ

มันคิดว่าตัวเองเป็นบาริสต้าเจ้าของร้านทันที

รีบวิ่งตามไป แล้วเห่าใส่เครื่องชงกาแฟเหมือนสั่งงานลูกน้อง

แฟนฉันวางแก้ว

โบ๊ะบ๊ะเอาจมูกดันแก้วให้ขยับ

เหมือนกำลังเช็คความเรียบร้อย “หวานน้อยจริงไหม”

แล้วจู่ๆมันก็…ยื่นขาหน้าข้างนึง

ทาบลงบนขาแฟนฉัน

เหมือนบอกว่า

“เฮ้ย วันนี้แกเป็นพนักงาน…ชั้นเป็นผู้จัดการนะ”

แฟนฉันหยุดนิ่ง

มองหมา

มองแก้ว

แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า…

“ที่บ้านนี้…เราไม่ได้เป็นเจ้าของแล้ว”

ฉันขำจนแทบสำลัก

แต่ยังไม่เท่าตอนโบ๊ะบ๊ะทำท่า “ตรวจงานเสร็จ”

แล้วเดินเชิดออกไปแบบไม่ขอบคุณสักคำ

พอตอนเย็นแฟนฉันจะเปิดทีวีดูข่าว

โบ๊ะบ๊ะรีบวิ่งมานั่งหน้าจอ

เอาก้นทับรีโมท

แล้วกดเปลี่ยนช่องไปการ์ตูน

แฟนฉันนิ่ง…นิ่งมาก…

ก่อนพูดประโยคที่ฉันจำได้แม่นที่สุดในชีวิตว่า…

“โบ๊ะบ๊ะ…ก็ขอเป็นคนในบ้านนี้บ้างได้ไหม”

ตั้งแต่วันนั้นฉันถึงรู้ว่า

ความรักไม่จำเป็นต้องหวาน

แค่มี “หมาเป็นหัวหน้า” ชีวิตก็ตลกได้ทุกวัน 🤣